Bangkokian on the Move~

ทุนการศึกษาพานาโซนิึค ประจำปี 2556

2012-01-24T00:01:00.000+07:00

น้ำท่วมทำให้ฉันเห็น...

2011-11-12T21:48:00.004+07:00

เคยได้อ่านจากในเน็ทเรื่องเกี่ยวกับน้ำท่วมมากมาย
แต่เนื่องจากไม่ได้กลับบ้านเลยไม่ได้เจอกับตัวเอง

หลังจากน้ำขึ้นก็ไม่ได้กลับบ้านมาเป็นเวลาสองสัปดาห์ด้วยกัน
และด้วยระดับน้ำที่สูงมว้ากกกก ทำให้หวั่นเกรงว่าเราจะเข้าบ้านได้อย่างไรนิ
วันนี้จึงเดินทางกลับบ้านด้วยความว่างเปล่า ...

แต่เพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมง...ท่ามกลางลมหนาวที่กำลังเริ่มพัดเข้ามาในยามเช้า
และกระแสน้ำที่เยือกเย็น เรากลับรู้สึกถึงความอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

เมื่อน้ำท่วมฉันกลับได้เห็น...ความเป็นคนไทย

ใครว่าพอเราก้าวสู่้ความเป็นเมืองมากขึ้น เราจะห่างเหินกันมากขึ้น
วันนี้ท่ามกลางผู้คนที่ไม่รู้จัก เราต่างเห็นใจซึ่งกันและกัน
เราพูดกันเหมือนคนที่รู้จักกันมานาน ขึ้นรถลงเรือกี่ครั้ง
เราเห็นความเอื้ออาทร และความเกื้อกูลตลอด ไม่ว่าจะเป็นช่วยถือของ
ช่วยฉุดขึ้นรถ ช่วยแบ่งที่นั่ง และต่างเล่่าประสบการณ์ให้กันฟัง
ดั่งเช่นครอบครัว

จะมีที่ไหนบ้างที่เราจะสามารถเห็นคนยืนท่ามกลางน้ำท่วมถึงอก
แต่เวลามีเรือผ่านไปก็ยังโบกมือให้กัน แถมตะโกนให้กำลังใจกันและกันตลอดเวลา

จะมีที่ไหนบ้างที่ถึงแม้บ้านน้ำจะท่วม แต่ก็ยังออกไปทำงานอาสาสมัครกันมากมาย
ไปที่ไหนๆก็คนมาทำงานอาสาสมัครเต็มไปหมด

ไม่รู้ว่าเรานิยามคำว่าคนไทยถูกหรือไม่

แต่ความรู้สึกในตอนนี้ และจากสิ่งที่เห็นในวันนี้
ทำให้เรามั่นใจว่า...ความเป็นคนไทยนั้นคือสิ่งนี้นี่เอง

แล้วเราจะผ่านมันไปด้วยกัน :)

ช่องทางรับบริจาคเงินใหม่ เพื่อช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยในประเทศไทย (สำหรับชาวไทยในญี่ปุ่น)

2011-11-11T13:25:00.000+07:00

ประกาศ เรื่อง ช่องทางรับบริจาคเงินใหม่ เพื่อช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยในประเทศไทย

ตามที่ทุกท่านได้ทราบกันถึงวิกฤตการณ์อุทกภัยในประเทศไทยและมีความประสงค์ที่จะบริจาคทรัพย์ผ่านทางช่องทางต่างๆ นั้น ทางเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงโตเกียว ได้เปิดช่องทางในการบริจาคทรัพย์ขึ้น โดยบริจาคได้ที่สถานทูตฯ โดยตรงและผ่านทางบัญชีของสถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงโตเกียว เบื้องต้น ทางสมาคมนักเรียนไทยในประเทศญี่ปุ่นในพระบรมราชูปถัมภ์ (สนทญ.) ได้ส่งจดหมายแจ้งไปที่ประธานเมืองทุกท่านทราบเพื่อให้ช่วยกระจายข่าวดังกล่าวและเป็นตัวแทนรวบรวมเงินบริจาคเหล่านั้นก่อนส่งต่อไปยังสถานเอกอัครราชทูตฯ ต่อไป

แต่เนื่องจากทาง สนทญ. ได้รับการรายงานว่า บางท่านต้องการช่วยเหลือเป็นจำนวนเงินไม่มาก อาจจะไม่คุ้มกับค่าธรรมเนียมการโอนผ่านสถานเอกอัครราชทูตฯ หรือมีปัญหาว่าบางเมืองไม่มีประธานเมืองหรือสมาชิกไม่สะดวกที่จะโอนผ่านประธานเมืองและไม่สะดวกที่จะโอนโดยตรงไปที่สถานเอกอัครราชทูตฯ เอง ทางสมาคมนักเรียนไทยในประเทศญี่ปุ่นฯ จึงได้เปิดช่องทางพิเศษคือ

1. จัดทำกล่องรับบริจาคเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยขึ้น ภายในงานประชุมวิชาการ 4th Thailand-Japan International Academic Conference (4th TJIA 2011) ที่จะจัดขึ้นในวันที่ 26 พฤศจิกายนนี้ ณ The University of Tokyo, Japan โดยท่านสามารถที่จะฝากเงินผ่านทางประธานเมืองที่มาร่วมงานหรือบริจาคด้วยตัวท่านเองในกรณีที่มาร่วมงาน

2. ผ่านทางบัญชีธนาคาร ゆうちょ銀行 โดยตรง (ซึ่งจะไม่เสียค่าธรรมเนียมกรณีโอนผ่านบัญชีธนาคาร ゆうちょด้วยกันเอง) โดยทาง สนทญ. จะเป็นผู้รับผิดชอบในการส่งมอบเงินเหล่านี้ผ่านไปยังสถานทูต สู่หน่วยงานอื่นตามความเหมาะสมต่อไป (เช่นสภากาชาดไทย) โดยท่านสามารถโอนเงินผ่านบัญชีดังต่อไปนี้
ชื่อบัญชี カオゴ－モン　サシウィモン　
記号10640　番号　37050721
店番　068　普通預金（口座番号）3705072

ทั้งนี้เพื่อให้สมาชิก สนทญ. หรือผู้ที่อาศัยในประเทศญี่ปุ่นได้มีความสะดวกในการร่วมบริจาคทรัพย์เพื่อช่วยเหลือผู้ประสบอุทุกภัยมากยิ่งขึ้น การเปิดช่องทางพิเศษนี้ ไม่ได้เป็นการบังคับสำหรับประธานเมืองหรือผู้ที่อาศัยในประเทศญี่ปุ่นว่าจะต้องโอนเงินผ่านทางบัญชีนี้เท่านั้น ประธานเมืองและสมาชิกสนทญ. ยังสามารถดำเนินกิจกรรมช่วยเหลือผู้ประสบภัยและส่งมอบเงินเหล่านั้นได้ด้วยตนเองหากท่านมีความพร้อม แต่ช่องทางพิเศษนี้ตั้งขึ้นมาเพียงเพืื่อเป็นการสนับสนุนให้ผู้ที่มีความประสงค์จะร่วมช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยแต่ติดปัญหาดังที่กล่าวมาข้างต้นได้มีช่องทางการบริจาคที่มากขึ้น

การบริจาคเงินวิธีนี้ เบื้องต้น จะขอเปิดให้เฉพาะนักเรียนไทยหรือคนไทยผู้ที่พักอาศัยอยู่ในญี่ปุ่นเท่านั้นเพื่อป้องกันปัญหาข้อติติงเกี่ยวกับแหล่งที่มาที่ไปของเงิน แต่หากสมาชิกท่านใดประสงค์จะให้เพื่อนชาวต่างชาติร่วมบริจาคด้วยวิธีนี้ ขอความกรุณาทำความเข้าใจกับเพื่อนชาวต่างชาติถึงวัตถุประสงค์ของการบริจาคเงินด้วยช่องทางดังกล่าวด้วย
อนึ่ง เนื่องจากทางสมาคมไม่สามารถเปิดบัญชีในนามสมาคมบัญชีใหม่ได้เนื่องด้วยติดเรื่องข้อบังคับของธนาคาร จึงไม่สามารถบอกเบอร์บัญชีให้โอนมาได้แบบเป็นทางการ หากท่านใดไม่สะดวกหรือลำบากใจในการโอนเงินเข้าบัญชีดังกล่าวหรือฝากเงินมาที่กล่องบริจาคในวันงาน TJIA ทางสมาคมฯ ขอแนะนำให้ท่านบริจาคเงินผ่านช่องทางปกติของสถานเอกอัครราชทูตหรือช่องทางอื่นๆ ที่ได้มีการประกาศบน facebook ของสมาคมเช่นเดิม

จึงขอประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน
สมาคมนักเรียนไทยในประเทศญี่ปุ่นในพระบรมราชูปถัมภ์ (สนทญ.)

สิ่งที่ข้าพเจ้าพบเห็นในภาวะน้ำท่วม นอกจากน้ำ (จาก facebook คุณ "ผมอยู่ข้างหลังคุณ")

2011-10-24T14:03:00.003+07:00

ที่มา: https://www.facebook.com/IbehindYou

*********************************

สิ่งที่ข้าพเจ้าพบเห็นในภาวะน้ำท่วม นอกจากน้ำ

1 เราอยากให้ทุกคนมีเสรีภาพและกล้าแสดงความเห็นทางการเมือง แต่ เมื่อมีคนมีชื่อเสียง แสดงความเห็นทางการเมืองตรงข้ามกับเราผ่านทางทวิตเตอร์หรือ fb ในระดับความรุนแรงที่ไม่ต่างจากเราบ่นกับเพื่อนเท่าไรนัก

ความเห็นของเขาก็จะถูกแคป ความเห็น เอามารุมยำรุมสกรัมผ่านหน้าจอ แล้วเราก็ไปร่วมยำอย่างมันส์มือ

2 เราเรียกร้องให้มีความเท่าเทียม ไม่ดูถูกเพื่อนมนุษย์ แต่ เราใช้คำศัพท์ เช่น ควาย , สลิ่ม ฯลฯ เรียกฝั่งตรงข้ามโดยไม่รู้สึกอะไร ไม่คิดว่าตัวเองเหยียดเขาอยู่ แต่พออีกฝ่ายเรียกเราด้วยศัพท์แบบนี้เราไม่พอใจทันที

3. คนใหญ่คนโตของทั้งสองฝั่งทางการเมือง พยายามบอกว่า น้ำท่วม ช่วยกันก่อน อย่าเล่นการเมือง แต่ เราจะเห็น การเมือง แฝงในคำพูดของเขาอย่างเนียนเสมอๆ

แล้วเรามักจะบ่นด่า นักการเมืองฝั่งตรงข้าม ที่ใช้้ การเมือง มาเล่นในภาวะน้ำท่วม แต่ เหมือนเรามองไม่เห็นว่า นักการเมืองฝั่งของเรา ที่ใช้ การเมือง มาเล่นในภาวะน้ำท่วม เช่นกัน

4. เราอยากให้คนไทยจับมือผ่านวิกฤติไปด้วยกัน เราอยากให้ช่วยกันหาทางแก้อย่างสร้างสรรค์ แต่ สิ่งที่เราทำคือ จับเอาเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ไม่เกี่ยวกับปัญหาปัจจุบัน เอามาด่ามาเหน็บแนม มองข้ามความพยายาม หรือ เรื่องดีๆ ที่เขาพยายามทำอยู่

หรือ พยายามปกป้องฝั่งเดียวกัน เฉไฉไปพูดด้านดีๆ ทั้งๆที่เห็นชัดว่า มีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้นจริง ที่น่าจะช่วยกันปรับปรุง

หรือ ตัดคำพูดประโยคนั้น ประโยคนี้มาขยายความต่อให้เป็นเรื่องใหญ่ เพียงเพื่อให้เห็นว่า อีกฝ่ายไม่ดีอย่างไร

หรือ แก้ต่างให้ฝั่งเดียวกัน เช่น หาหลักฐานมายืนยันว่าฝั่งเราไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วด่าฝ่ายตรงข้าม แต่ พอฝั่งเราผิดจริง เรากริบ ...

5. เมื่อน้ำมาจริง ในชุมชนที่อยู่รอดและฟื้นตัวเร็วที่สุด จะไม่ค่อยได้ยินคำว่า สลิ่ม , ควาย , ไพร่ , อำมาตย์ ฯลฯ แต่ทุกคนลงมาช่วยกัน

ในขณะที่ ชุมชนที่เรายังเห็นคำเหล่านั้นวนเวียน หากมิใช่ ชุมชนออนไลน์ ก็มักจะเป็น ชุมชนที่น้ำยังไม่วิกฤติ หรือเป็น ชุมชนที่วิกฤติมาแต่ยังนั่งอยู่หน้าจอ

6. ในภาวะวิกฤติ มักจะมีคนตำหนิ การมองโลกในแง่ดี ในเชิงโลกสวย ไม่ช่วยอะไร แต่ ข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย และคิดว่า คนที่มองเช่นนั้น ยังสับสนระหว่าง ‘มองโลกในแง่ดี’ กับ ‘หลอกตัวเอง’

เพราะการมองโลกในแง่ดี ไม่เคยทำให้ชีวิตเลวร้าย แต่ต้อง มองโลกในแง่จริง คือ เห็นทั้งในแง่ดี และ แง่ร้าย โดยไม่ปล่อยให้จมอยู่กับแง่ร้ายจนเกินไป และ ไม่หลอกตัวเอง

เช่น น้ำท่วมบ้าน มองในแง่ดี คือ เรายังเอาชีวิตรอดทัน เรายังดูแลคนที่เรารัก สัตว์ที่เราเลี้ยง และ ของสำคัญๆได้อยู่

แต่ หลอกตัวเอง คือ “ไม่เป็นไรหรอก อย่าเครียด แค่น้ำท่วมบ้าน”

ปัญหาของการมองโลกที่แท้จริง คือ มองโลกด้วยอคติท่วมท้น , มองโลกอย่างไร้เหตุผล , มองโลกโดยเอาตนเป็นบรรทัดฐานตัดสินคนอื่นๆ และ มองโลกโดยปล่อยให้อารมณ์พาไป

ในภาวะเช่นนี้ การมองโลกในแง่ดี จากสิ่งดีๆที่ยังมีและเหลืออยู่ คือ กำลังสำคัญของจิตใจในการสู้วิกฤติ

7. การมี social media กระตุ้นให้ จิตสำนึกดีๆ ส่งต่อได้ง่ายขึ้น กระตุ้นให้เราอยากช่วยเหลือ อยากทำอะไรดีๆ และ รับข่าวสารที่เร็วกว่าทางการ

แม้จะมีคนบ่นว่า บางคนออกไปช่วยเหลือเพียงเพื่ออยากจะถ่ายรูปมาโชว์ในหน้า FB แต่ ข้าพเจ้าคิดว่า ตราบใดที่พวกเขา ไม่ไปสร้างความเดือดร้อนเพิ่มเติม ต่อให้ทำเพื่ออยากอวดอยากโชว์ ในภาวะวิกฤติเช่นนี้ ก็ยังน่าชื่นชม

แต่ การเป็นคนดีของบางคน เผลอเข้าใจผิดคิดว่า ‘คนที่ไม่ทำดีเหมือนตนเอง คือ คนไม่ดี’ แล้วใช้ความเป็นคนดีของตัวเองกระทบกระเทียบคนอื่น

หรือเช่น กรณีห้างสรรพสินค้าที่ให้จอดรถฟรี แล้วเราชื่นชม แต่พอมีบางห้างไม่ให้จอดฟรี เราตำหนิว่าใจไม้ไส้ระกำ ทั้งๆที่เขาไม่ได้ทำผิดอะไร และ เขาเองก็มีภาระที่ต้องแบกรับ รวมถึงอาจช่วยสังคมในทางอื่นที่เราไม่รู้แล้วก็ได้

และ คนที่ทำหรือช่วยเหลือน้อยกว่า ไม่ได้แปลว่า เป็นคนที่ดีน้อยกว่า

หรือ บางคน , บางอาชีพ เช่น ตำรวจ ฯลฯ เราไม่เห็นเขาผ่านหน้าจอทางสื่อ ไม่ได้แปลว่า เขาไม่ได้ทำงานหนัก แต่ความช่วยเหลือของเขา อาจไม่ใช่งานที่เราได้เห็นผ่านทางโทรทัศน์

8. ข่าวสารส่วนใหญ่ในตอนนี้ โฟกัสไปที่ ‘กรุงเทพจะท่วมหรือไม่ท่วม’ แต่ ข้าพเจ้ารู้สึกเหมือนกับว่า สื่อหลักๆ ไม่ค่อยได้พูดถึง หลายจังหวัดที่ประชาชนอยู่ร่วมกับน้ำท่วมขังมาแล้วเป็นเดือนๆ

“จำเป็นต้องอพยพหรือไม่ ?” เป็นคำถามที่คนกรุงเทพหวาดหวั่น แต่ ถ้าสื่อนำเสนอให้เห็นว่า หลายจังหวัดที่ไม่ทันเตรียมตัวเหมือนคนกรุงเทพ เขาอยู่อย่างไร , เขาสู้วิกฤติมาอย่างไรเป็นเดือนๆ และ มีวิธีการช่วยเหลืออย่างไร

อาจทำให้ คนกรุงเทพ ตัดสินใจได้ง่ายขึ้น และ ทำให้ คนต่างจังหวัดที่น้ำท่วมอยู่ รู้สึกว่า ยังมีคนให้ความสนใจ

9. เรามักด่าคนไทยในภาวะวิกฤติ แล้วยกญี่ปุ่นเป็นตัวอย่างจากเหตุการณ์สึนามิที่ผ่านมา ทั้งที่ความจริงแล้ว ภาพคนเห็นแก่ตัว ความวุ่นวาย จราจล เป็นเรื่องธรรมดาของสังคมส่วนใหญ่ในภาวะวิกฤติรุนแรง เช่น แคธลีน่าในอเมริกา หรือ แผ่นดินไหวที่เฮติ ฯลฯ ญี่ปุ่นต่างหากที่ผิดปกติ

เพียงแต่เป็น ความผิดปกติ ที่ดีและน่าชื่นชม ซึ่งกว่าจะไปถึงจุดนั้นได้ ประสบการณ์จะสอนให้ประชาชนและรัฐบาลค่อยๆเรียนรู้ และ เตรียมพร้อมในวิกฤติครั้งถัดไป

เราไม่สามารถสร้างวินัยหรือความใจเย็นมีสติ ในวันเดียว แต่ เราสามารถพัฒนาให้มันดีขึ้นเรื่อยๆได้ถ้าช่วยกัน

10. ไม่รู้ว่าเมืองนอกตอนวิกฤติยังมีอารมณ์ขันมากแค่ไหน แต่ คนไทยมีอารมณ์ขันได้เสมอ

ซึ่ง อารมณ์ขัน เป็นกลไกทางจิตที่ดีในการต้องผจญความทุกข์หรือวิกฤติ แต่นั่นหมายถึง อารมณ์ขันที่เหมาะสม

เพราะ บางอารมณ์ขันที่เล่นหนักในเชิงล้อเลียนดูุถูกคนทำงานในฝั่งการเมืองที่เราไม่ชอบ การส่งต่อๆกันไป นอกจากจะทำให้เพื่อนเราที่อยู่คนละฝั่ง หัวเราะไม่ออก ยังบั่นทอนกำลังใจของคนทำงานอีกต่างหาก

การเมืองที่ฝังรากลึก เป็นข้อดีที่ช่วยกระตุ้นให้เรารู้ทันสังคมและมีส่วนร่วมในการเมืองมากขึ้น แต่ หากเราปล่อยให้มันฝังในใจเรามากชนิดเอะอะอะไร ก็ โยงการเมืองเข้ามาจับตลอด ก็คงยากเหลือเกินที่จะผ่านพ้นวิกฤติไปได้อย่างราบรื่น ดูได้ง่ายๆจาก คนใหญ่คนโตที่ขัดแย้งกัน แล้วส่งผลกระทบต่อประชาชนอย่างเราๆที่นั่งรับข่าวสาร

การติเพื่อก่อ , การเตือนสติพวกเดียวกัน หรือ ด่าเพื่อระบายความอึดอัดใจ ย่อมดีกว่า การปกป้องพวกเดียวกัน ชนิดไม่ลืมหูลืมตา ว่าผิดพลาดไปมากขนาดไหน หรือ จ้องติเพื่อทำร้ายหรือทำลายฝั่งตรงข้าม หวังให้สิ้นชื่อไปกับน้ำท่วมในครั้งนี้

เป็นศัตรูจะฆ่ากันให้ตาย รอน้ำท่วมผ่านไปก็ยังไม่สาย แต่การจ้องจะเข่นฆ่าให้ตายในภาวะวิกฤติ อาจจะพาตัวเองกับคนรอบข้างที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ตายไปพร้อมๆกันทั้งหมด

****************

มารยาทในการเสิร์ฟอาหารแบบญี่ปุ๊นนนน..ญี่ปุ่น

2011-08-27T09:15:00.001+07:00

เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา มีผู้บริหารใหญ่มากกกก จากญี่ปุ่นมาที่เมืองไทย

จึงได้เรียนรู้วัฒนธรรมการเสิร์ฟอาหารแบบญี่ปุ่นมา...

เอาภาพมาฝาก ไว้เป็นควารรู้ เผื่อใครอยากไปทำงานพิเศษร้านอาหารญี่ปุ่น 5555

ปล. เวลาเสิร์ฟให้ใช้สองมือ ห้ามมือเดียวนะจ๊ะเด็กๆ

ร่วมส่งภาพผลิตภัณฑ์เก่าชิงเงินรางวัลรวมกว่า150,000 บาท

2011-08-17T15:49:00.002+07:00

ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลาได้ไปไหน ไม่ค่อยได้ทำอะไรนอกจากทำงานเลยไม่มีเรื่องจะมาเล่าเท่าไหร่ค่ะ..
เอางานที่ทำอยู่มาโปรโมทละกัน ... อยากจะเช่้นบล็อคใจจะขาด แต่ไม่มีอะไรจะเล่าให้ฟังเลย T^T
ยังมีคนตามอ่านอยู่ไหมเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย~ (โหยหวน)

เอาเป็นว่ามาเข้าร่้วมกิจกรรมของโบว์กันละกันค่ะ 555
รายละเอียดงานคลิกเ้ลยค่ะ :)
http://www.panasonic.co.th/wps/portal/home/eventspromotions/events/eventsdetails/?WCM_GLOBAL_CONTEXT=/ggweb-th/ggweb/home/eventspromotions/events/oldiesboi

โครงการ "สร้างสรรค์ ฉลาดคิด ผลิตข่าว กับพานาโซนิค 2011"

2011-06-09T21:30:00.002+07:00

ใครมีพี่น้อง ลูำกหลานวัยมัธยม ฝากช่วยประชาสัมพันธ์ด้วยนะคะ :)

โครงการ “สร้างสรรค์ ฉลาดคิด ผลิตข่าว กับ พานาโซนิค 2011” โครงการดีที่ให้เด็กได้ฝึกความสามารถการทำข่าวอย่างสร้างสรรค์ ติดตามรายละเอียดได้ที่นี่ค่ะ http://bit.ly/kK1jPM

แกงค์ call center มามุขใหม่

2011-05-15T10:49:00.001+07:00

วันก่อนมีแกงค์ call center รูปแบบใหม่โทรมา ตอนนี้ไม่อ้างธนาคารแล้ว มาแนวยิ่งใหญ่เลย 55555

โจร: ศูนย์กลางธนาคารแห่งประเทศไทยสวัสดีค่ะ ขณะนี้บัญชีของคุณถูกระงับ กด 0 เพื่อฟังอีกครั้ง กด 1 เพื่อติดต่อเจ้าหน้าที

โบว์: (กด 0 เพราะตอนแรกฟังไม่ทันว่าพูดอะไร โอนสายให้คุยกะโอเปอเรเตอร์เฉยเลย -"-)

โจร: ศูนย์กลางธนาคารแห่งประเทศไทยยินดีให้บริการค่ะ

โบว์: (เสียงแอ๊บสุดฤทธิ์) เอ่อ เมื่อสักครู่มีโทรศัพท์แจ้งว่าบัญชีถูกระงับน่ะค่ะ

โจร: เดี๋ยวดิฉันจะตรวจสอบให้นะคะ ขอบทราบชื่อด้วยค่ะ

โบว์: ขอประทานโทษนะคะ นี่คุณโทรมาไม่ทราบเหรอคะว่าดิฉันชื่ออะไร

โจร: ตู๊ดดตู๊ดดดดดดดด

แหม..ดันโทรมาตอนประชุมพอดี ไม่งั้นน่าจะแอ๊บต่อบอกชื่อปลอมไป จะได้รู้ว่าจะมาแนวไหนต่อ เสียดาย 55555

ว่าแต่ตั้งชื่อองค์กรซะเว่อร์เชียวน้าาาาาาา ศูนย์กลางธนาคารแห่งประเทศไทย แล้วมันยังมีคนเชื่ออยู่อีกเหรอเนี่ย -"-

Hands for Japan รวมน้ำใจนักเรียนไทย ช่วยเหลือผู้ประสบภัยชาวญี่ปุ่น

2011-03-24T01:05:00.002+07:00

ทางสมาคมนักเรียนเก่าญี่ปุ่นในพระบรมราชูปถัมภ์ สมาคมนักเรียนไทยในประเทศญี่ปุ่นในพระบรมราชูปถัมภ์ สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น)ชุมนุมนักเรียนทุนรัฐบาลญีปุ่น และกรุงเทพมหานคร ได้ร่วมกันจัดกิจกรรม “Hands for Japan รวมน้ำใจนักเรียนไทย ช่วยเหลือผู้ประสบภัยชาวญี่ปุ่น” ในวันที่ 26 มีนาคม 2554 ตั้งแต่เวลา 13:00- 19:00 น. ณ ลานหน้าหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร

http://www.facebook.com/event.php?eid=206808742663419

การบริจาคสมทบทุนโครงการ “นักเรียนเก่าญี่ปุ่นช่วยผู้ประสบภัยสึนามิ”

2011-03-15T21:46:00.000+07:00

14 มีนาคม 2554

เรื่อง การบริจาคสมทบทุนโครงการ “นักเรียนเก่าญี่ปุ่นช่วยผู้ประสบภัยสึนามิ”

เรียน สมาชิกสมาคมนักเรียนเก่าญี่ปุ่นในพระบรมราชูปถัมภ์ และท่านผู้มีจิตศรัทธาทุกท่าน

เนื่องจากโศกนาฏกรรมแผ่นดินไหว ที่ประเทศญี่ปุ่น ความรุนแรง 9.0 ริกเตอร์ ซึ่งเป็นครั้งที่ร้ายแรงที่สุด และได้ก่อให้เกิดสึนามิ นำความเสียหายต่อเพื่อนชาวญี่ปุ่น ทางตะวันออกเฉียงเหนือ และตะวันออกของประเทศ จนถึงกรุงโตเกียว ทำให้มีผู้เสียชีวิต ผู้สูญหาย และ บ้านเรือนของประชาชนเสียหายอย่างหนัก โรงไฟฟ้านิวเคลียร์จำนวนหนึ่งเกิดการระเบิดขึ้นถือเป็นเหตุการณ์ครั้ง รุนแรงมากที่สุดในรอบหลายร้อยปีของประเทศญี่ปุ่น สมาคมนักเรียนเก่าญี่ปุ่น ในพระบรมราชูปถัมภ์ และพวกเราสมาชิก ส.น.ญ. ร่วมกับสมาคม และองค์กรอื่น ได้ตกลงที่จะประสานความร่วมมือ ระดมความช่วยเหลือต่าง ๆ เพื่อส่งไปยังผู้ประสบภัยในญี่ปุ่นโดยเร็วที่สุด จึงขอเชิญชวนศิษย์เก่า สมาชิก ส.น.ญ.ทุกท่านที่ประสงค์จะบริจาคเงิน เพื่อร่วมกันช่วยเหลือผู้ประสบภัยชาวญี่ปุ่นในครั้งนี้ โดยสามารถบริจาคเงิน ได้ที่:

บัญชีอออมทรัพย์ ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาพหลโยธิน บัญชีเลขที่ 014-269-4579
ชื่อบัญชี “นักเรียนเก่าญี่ปุ่นช่วยผู้ประสบภัยสึนามิ”
และแฟ็กซ์ใบ PAY-IN มาที่แฟกซ์ 02-357-1246 (หรืออีเมล์ helpcenter@ojsat.or.th พร้อม SCAN ใบ PAY-IN ) พร้อมเขียนชื่อนามสกุล ที่อยู่ และเบอร์โทร.ที่ติดต่อได้ เพื่อทางสมาคมฯจะจัดทำบัญชีรายนามผู้บริจาคต่อไป สอบถามเพิ่มเติม โทร 02-357-1241/-5

สมาคมฯ ขอขอบพระคุณศิษย์เก่า สมาชิกสนญ.ทุกท่าน แทนชาวญี่ปุ่น มา ณ ที่นี้ด้วย

ขอแสดงความนับถือ
นายเลิศ มหาสุวีระชัย
นายกสมาคมนักเรียนเก่าญี่ปุ่น ในพระบรมราชูปถัมภ์

**************************************

ที่มา http://helpcenter.ojsat.or.th/

ประสบการณ์ตรงจากพี่ชายคนหนึ่งเมื่อประสบเหตุแผ่นดินไหวในญี่ปุ่น

2011-03-12T21:25:00.002+07:00

นำมาจากบล็อคของพี่ชายคนหนึ่งที่ทำงานที่ญี่ปุ่นค่ะ อยากให้ทุกคนได้อ่านกัน
ขอให้เพื่อนๆทุกคนปลอดภัยนะคะ เป็นห่วงทุกคนมากค่ะ

**********************************

วันศุกร์ที่ 11 มี.ค. 2554 เป็นวันหนึ่งที่ผมจะจดจำไปตลอดชีวิต เพราะเป็นวันที่ญี่ปุ่นประสบหายนะแผ่นดินไหวที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติ ศาสตร์ โดยศูนย์กลางอยู่ที่เมืองเซ็นได จังหวัดมิยากิ (หนึ่งในเมืองที่นักท่องเที่ยวไทยชอบไปเที่ยว) อยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของญี่ปุ่น ซึ่งวัดความสั่นสะเทือนได้ถึง 8.9 ริกเตอร์ ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่คนญี่ปุ่นยังไม่เคยพบเจอมาก่อน

เหตุการณ์ ได้เกิดขึ้นเมื่อเวลาบ่าย 2.48 นาที ผมกำลังนั่งทำงานอยู่ จู่ๆเหมือนกับรู้สึกว่าที่ทำงานได้เคลื่อนไหว ผมได้จ้องมองนาฬิกา พบว่านาฬิกาได้แกว่งไปแกว่งมา โดยปกติแล้วเมื่ออยู่นานๆที่นี่จะเริ่มชินกับแผ่นดินไหวจะไม่ลุกไปไหน จนกระทั่งมันริ่มแรงขึ้น ผมกับเจ้าหน้าที่ หัวหน้าจึงได้ออกมาออกมาจากสำนักงาน ทันไดนั้นแผ่นดินไหวก็เริ่มแรงขึ้น จนทำให้ตึกที่ทำงานโยกไปโยกมา ม่านกันแดดแกว่งไกวซึ่งตึกที่ผมทำงานนั้นเป็นตึกที่สร้างอย่างแข็งแรง ยังไหวอย่าง่ายดาย

ผมได้ไปที่ต้นไม้ใหญ่เห็นผู้หญิงญีปุ่นได้นั่งลงเกาะต้นไม้แต่ไม่สามารถทน ความแรงของแผ่นไหวได้ เลยมาขอจับแขนผมไว้ ด้านหลังผมก็เป็นสถานีรถไฟ JR ซึ่งเป็นรถไฟสายวิ่งรอบเมืองที่สำคัญของโตเกียว ได้สั่นเหมือนจะพังลงมา รถไฟได้จอดไม่ขยับ ผู้โดยสารได้ติดอยู่บนรถไฟไม่สามารถออกมาได้จนกว่าจะสำรวจว่าปลอดภัยแล้ว ผมจึงได้รีบไปเก็บของที่สำนักงาน แต่ปรากฎว่าได้เกิด After Shock เกิดขึ้นหลายครั้ง ผมจึงได้นำเจ้าหน้าที่ทั้งหมดเดินไปที่สวนสาธารณะฮิบิย่า เพราะที่นั่นเป็นสวนสาธารณะใหญ่ที่กว้าง ปลอดภัยจากตึกหรือกระจกที่จะแตกลงมา (รูปด้านบน) ในขณะที่เดินไปได้สังเกตุว่าถนนมีรอยแตกอยู่มากมาย ซึ่งยิ่งทำให้ตกใจมากขึ้น ร้านค้าแถวที่ทำงานได้มีคนญี่ปุ่นแห่เข้าไปซื้อน้ำของกันจนหมดเกลี้ยง ร้านแม็คก็ไม่มีขายแฮมเบอร์เกอร์ (ขายเฉพาะน้ำ) โทรศัพท์ได้ถูกตัดขาดไม่สามารถติดต่อใครได้ ผมได้นึกถึงหนังเรื่อง 2010 และ Nihon Shinbotsu (ญี่ปุ่นจมหาย) ไม่นึกว่าผมจะได้มีประสบการณ์แบบนี้

ผู้คนไม่สามารถใช้รถได้ จึงเปลี่ยนเดินทางโดยเท้ากลับบ้าน บางคนซื้อจักรยาน เพื่อขี่กลับบ้าน รถบัสและรถส่วนตัวเป็นทางเลือกสุดท้าย แต่ช่วงเวลาดังกล่าวนั้น เส้นทางต่างๆได้ถูกปิดกั้น ทางขาด น้ำท่วม จึงทำให้รถติดมาก ผมจึงได้รับอาสาส่งพนักงานไปที่บ้าน จนถึงตอนกลุ่มสุดท้าย แต่เนื่องจากรถไฟยังไม่เปิดให้บริการ เพื่อนๆกลุ่มที่เหลือจึงไปพักบ้านหัวหน้า กว่าจะถึงก็เป็นเวลาเที่ยงคืน คนญี่ปุ่นบางคนกลับบ้านไม่ได้ต้องหาที่นอนตามที่ต่างๆ ที่เขตโตเกียวจัดให้ โรงแรมแถบนั้นได้ถูกจองเต็มเรียบร้อยแล้ว มือถือก็ยังไม่สามารถติดต่อได้ พยายมกดไปแจ้งที่บ้านได้ก็ประมาณตี 1ครับ (บ้านหัวหน้าห่างจากที่ทำงาน 4 กิโล ใช้เวลาขับรถ 1.30 ชั่วโมง) ผมได้มองไปข้างนอก เห็นรถติดกันเป้นแถวยาวแม้จะเป้นตี 1 ก็เหมือนกับช่วงเลิกงาน แผ่นดินไหวจะคงสั่นไปเรื่อยๆ ยิ่งตอนตี 4 รับรู้ได้มากในโตเกียว แต่ที่ผมสงสารมากก็คือ เมืองเซ็นได จังหวัดมิยากิ ถึงแม้รัฐบาลจะทำการแจ้งซึนามิล่วงหน้าก็จริง แต่คลื่นที่สูงที่ 10 เมตร ได้ทำลายกวาดบ้านเรือนแถวนั้น และได้พบศพลอยเกลื่อนกลาด 200 - 300 คน เกือบทั้งหมู่บ้าน บ้านเรือนกว่า 4,500,000 หลัง ไม่มีไฟใช้ ซึ่งตอนเหนือยังคนมีหิมะตกหนักอยู่ ตอนนี้ (15.10 น. เวลาญี่ปุ่น วันที่ 12 มี.ค. 54) ได้พบศพไปกว่า 600 รายแล้ว ซึ่งคิดว่าจะเป็นพันในไม่ช้า (ยังไม่รวมกับผู้บาดเจ็บ)

ถึงแม้เข้าตอนเช้าแล้วก็ยังมีแผ่นดินไหวเป็น ระยะระยะ รถไฟบนดินกว่าจะให้บริการได้ก็ช่วงเที่ยง จากการฟังวิเคราะห์ของเจ้าหน้าที่ญี่ปุ่น พบว่าต่อไปภายใน 1 เดือนนี้จะมีแผ่นดินไหว มากกว่า7 ริกเตอร์อีกครั้ง และอาจจะมีเป็นระลอกเล็กๆ เพื่อนที่จะเดินทางญี่ปุ่นในช่วงเดือนเม.ย. ขอให้ระมัดระวังตัว อย่าตื่นตกใจ (แม้แต่ผมพิมพ์ตอนนี้แถวบ้านก็ยังแผ่นดินไหวอยู่) และผมหวังว่าเมืองไทยจะไม่เกิดเหตุการณ์ร้ายแรงแบบนี้ครับ

บรรยากาศพาไป

2011-03-02T22:56:00.005+07:00

(กะว่าจะเขียนเรื่องนี้มาตั้งแต่วันแรกที่ประเทศไทยมีลมหนาวพัดผ่านเข้ามา จนตอนนี้จะเข้าหน้าร้อนอยู่แล้วถึงได้มาเขียน...="=)

เคยรู้สึกไหมคะว่าทำไมหน้าหนาว เราถึงรู้สึกเหงาเป็นพิเศษ?
เคยสังเกต status facebook ของเพื่อนๆกันไหมคะว่าพอวันไหนหนาว...เป็นโรคขี้เหงากันทุกคน
เคยรู้สึกไหมว่าทำไมพอหน้าหนาวทีไรพอเพลง "ลมหนาวมาเมื่อไร ใจฉันคงยิ่งเหงา คืนวันที่มันเหน็บหนาวไม่รู้จะทนได้นานเท่าไร" มันรู้สึกเจ็บจี๊ดๆไปถึงหัวใจ (เพลงนี้ไม่ว่าจะผ่านไปกี่สิบปี พอหน้าหนาวที่แสนสั้นพัดเข้ามาที่ประเทศไทยทีไร จะต้องแข่งกันเปิดให้มันทุกคลื่น)

แต่โบว์กลับรู้สึกว่า...ฤดูอื่นไม่เหงากันเหรอคะ???

สังเกตมาหลายประเทศละ (อย่างน้อยก็สองประเทศละกัน) ทำไมเวลาหน้าหนาว เพลงเหงาเศร้าสร้อยมันออกมากันเยอะจังเลย (เช่น..เป็นโสดหน้าหนาววว ทำไมมันหนาวเป็นสองเป็นสามเท่าของคนอื่น ถ้าเป็นญี่ปุ่นก็จะออกแนวว่าเพราะฉันมีเธออยู่ฉันเลยไม่หนาวแล้วในหน้าหนาวแบบนี้ กระชากอารมณ์คนโสดยิ่งนัก) เพลงแบบชวนไปกันสนุกสนานเฮฮาหน้าหนาว เล่นสกีปาหิมะอะไรแบบนี้ทำไมไม่ค่อยมีเท่าไหร่เลยคะ (สังเกตเพลงสนุกสนานจะออกมาประมาณหน้าร้อน แบบสนุกสนานเฮฮาเราไปทะเลกันนนน)

อยากจะรู้เหลือเกินว่าใครหนอเป็นคนกำหนดวาทกรรมว่าหน้าหนาว มันจะต้องเหงา หรือพอหนาวไม่มีคนเดินด้วยแล้วมันหนาวเป็นพิเศษ?? หรือว่าเพราะคำว่า "หนาว" มันพ้องกับคำว่า "เหงา" เวลาแต่งเพลงมันเลยคล้องจองกันดี??

เวลาหน้าฝน ฝนตกทีไรต้องมีคนบอกว่าบรรยากาศมันพาไปให้เศร้า ถ้าฝนตกเมื่อใดทุกคนเศร้าก็น่าสงสารสายฝนเหลือเกินที่มักถูกทำให้เป็นสัญลักษณ์แทนอุปสรรคต่างๆ (อดทนเวลาที่ฝนพรำ..อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่างงง) ทั้งๆที่เมื่อใดที่ฝนตกสายน้ำก็มักจะนำความเย็น ละอองฝนที่กระเซ็นมากสร้างความชุ่มฉ่ำให้เรา (ถ้าน้ำไม่ท่วมเสียก่อนนะ..อันนั้นยกเว้น)

สำหรับโบว์ (ซึ่งเป็นคนขี้เหงา) จะฤดูไหนเวลาใด อากาศจะร้อนจะหนาวฝนจะตก ยังไง๊ยังไงก็เหงา
ถามจริงๆว่าจริงๆแล้วทุกคนเหงากันเฉพาะหน้าหนาวหรือเปล่าคะ?

เชื่อว่าทุกคนคงไม่ได้เหงากันแค่หน้าหนาวหรอกค่ะ แต่บางทีคงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าบรรยากาศมันช่างพาไปเหลือเกิน จริงๆแล้วอากาศก็เย็นสบายดี ใครหนอมาช่างเปรียบลมหนาวที่เย็นสบายกับความเหงา เปิดเพลงเศร้าเคล้าไปด้วย หลายๆครั้งมันคงอดไม่ได้ที่จะแอบอินไปด้วยใช่ไหมล่ะคะ

ใครที่เหงาอยู่ถ้าเกิดบรรยากาศมันเกิดพาไปขึ้นมา ก็ลองหาบรรยากาศใหม่ๆ เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง ความเหงาก็คงจะผ่อนคลายไปได้บ้าง อย่าให้บรยากาศเดิมๆมากำหนดความรู้สึกของเรากันเลยค่ะ ยังมีอะไรอื่นๆอีกตั้งมากมายที่ช่วยสร้างบรรยากาศดีๆให้เรานะคะ :)

จดหมายจากโอซาก้า

2011-01-24T09:45:00.005+07:00

เดือนมกราคมซึ่งยังคงมีกลิ่นอายของการส่งมอบความสุขที่อบอวลอยู่ตลอดเดือน
ทำให้เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมามีการ์ดใบหนึ่งได้ถูกส่งมาวางไว้ที่หน้าประตูบ้านของโบว์
การ์ดใบนี้จะไม่พิเศษอะไรถ้าไม่ใช่้การ์ดจากเพื่อนคนหนึ่ง...ซึ่งรู้จักกันมากว่า 15 ปีแล้ว

ซึ่งเพื่อนคนนี้อาจจะไม่พิเศษสักเท่าไหร่ ถ้ามันไม่ใช่มิตรภาพที่เริ่มต้นจากจดหมายเพียงฉบับเดียวเท่านั้นเอง

ไม่แน่ใจว่าคนในรุ่นๆเดียวกันกับโบว์เคยอ่านหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษชื่อ Student Weekly กันหรือเปล่าคะ?
ถ้าเคยอ่านกันอาจคงอาจจะจำได้ว่า มีคอลัมน์หนึ่งที่เป็น highlight ของ นสพ.เล่มนี้เลยคือ "Penfriend Around the World"

โบว์เริ่มอ่านหนังสือพิมพ์ Student Weekly ถ้าจำไม่ผิดตั้งแต่สมัย ป.5 และไม่รู้มีอะไรดลจิตดลใจทำให้สนใจคอลัมน์นั้นเป็นพิเศษ
"มีเพื่อนต่างชาติก็คงดีเหมือนกัน..." คิดได้อย่างนั้นจึงเริ่มเขียนจดหมายแนะนำตัวภาษาอังกฤษ ส่งไปตามที่อยู่ที่มีลงไว้ในคอมลัมน์
จำได้ว่าเขียนไปหาแทบทุกคน ได้ตอบกลับมาบ้าง ไม่ได้ตอบกลับมาบ้าง บางคนเขียนกลับมาฉบับสองฉบับก็หายเงียบไปเลย

แล้ววันหนึ่งจำได้ว่าเป็นตอน ม.1 มีจดหมายฉบับหนึ่งส่งมาถึงบ้าน เป็นจดหมายจากประเทศญี่ปุ่น...

ดูปีดีๆว่าฉบับนี้มีตราประทับของปี 1996

ตอนนั้นเธออายุ 13 ปีเท่านั้นเอง (ในขณะที่โบว์อายุ 12) จนตอนนี้เธอมีลูกสองคนแล้ว! (สังเกตได้จากการ์ดปีใหม่ที่เธอส่งมาให้ เด็กสองคนนั้นคือลูกสาวเธอเอง)

ช่วงแรกๆภาษาอังกฤษอาจจะ broken บ้าง เข้าใจกันบ้างไม่เข้าใจกันบ้างตามประสาคนไม่ใช่เจ้าของภาษา
แต่เราก็ส่งจดหมายหากันปีละหลายฉบับ เราติดต่อกันผ่านทางจดหมายกันมาเรื่อยๆ โดยไม่เคยเห็นหน้าค่าตากัน
คุยกันเรื่องนานาจิปาถะ ลองเปิดกลับไปอ่านดูก็ทำให้เราได้เรียนรู้เรื่องราวต่างๆในชีวิตวัยเด็กของเรามากมาย
โดยเราไม่ได้คิดกันเลยว่ามิตรภาพทางจดหมายนี้มันจะยืนยาวแค่ไหน

เวลาผ่านไปนานถึง 15 ปีแล้ว ถึงแม้แต่ละคนต่างมีภาระและหน้าที่ของตัวเอง
ทำให้มีเวลาเขียนจดหมายหากันน้อยลง แต่ภาระหน้าที่ที่อย่างน้อยต้องทำปีละครั้งคือการส่งการ์ดปีใหม่ให้กันนั่นเอง
ทำให้ตอนนี้มีจดหมายที่ส่งนั่นโน่นนี่ให้กันเต็มจะล้นกล่องออกมาเลยทีเดียว

**********************

เมื่อไม่กี่วันก่อนเช่นกัน ได้อ่านบทความหนึ่งใน Yahoo! News เรื่อง Things Babies Born in 2011 Will Never Known

หลายสิ่งที่อ่านแล้วอดพยักหน้าหงึกๆตามไปด้วยไม่ได้ อย่างหนึ่งก็คือ...
Hand-written letters: For that matter, hand-written anything. When was the last time you wrote cursive? In fact, do you even know what the word "cursive" means? Kids born in 2011 won't -- but they'll put you to shame on a tiny keyboard.

ในฐานะที่เป็นหนึ่งคนในประเทศไทยที่เชื่อมั่นว่าใช่้ facebook มายืนยาวนานกว่าหลายๆคน (ตั้งแต่ปี 2006) และมีเพื่อนใน contact list กว่า 1,000 คน ก็ทำให้รู้สึกเหมือนกันว่า คนอาจจะติดต่อกันผ่านทางจดหมายน้อยลง ตัวโบว์เองก็เช่นเดียวกัน..

เคยได้ยินเรื่องความรักสมัยก่อน ที่หลายๆคนข้ามผ่าน long distance relationship ได้เพราะว่าเขียนจดหมายหากันสม่ำเสมอ พิสูจน์ความรักระยะไกลกันไป ปัจจุบันนอกจากเขียนจดหมายหากันจะไม่เวิร์คเพราะใช้เวลานานแล้ว การติดต่อกันง่ายเกินไปแต่ไม่ทำก็อาจจะทำให้ความสัมพันธ์จบลงอย่างง่ายดายกว่าและเจ็บปวดกว่าเสียด้วยซ้ำ...

ความจริงแล้วการที่เทคโนโลยีทำให้เราใกล้กัน เราติดต่อกันง่ายขึ้น กลับทำให้เราห่างกันมากขึ้นกว่าเดิมอีกหรือเปล่านะ

มิตรภาพทางไกลผ่านทางตัวหนังสือของโบว์ตลอดเวลา 15 ปีที่ผ่านมา ทำไมมันถึงกลับรู้สึกใกล้กันเพียงแค่มีตู้ไปรษณีย์กั้นเท่านั้นเอง

********************************

โบว์เองยังคงใช้บริการไปรษณีย์อยู่อย่างสม่ำเสมอ อาจจะไม่บ่อยและเยอะเหมือนเมื่อก่อน แต่รับรองว่าไปรษณีย์ยังต้องมีลูกค้าที่มั่นคงและเหนียวแน่นคนนี้อยู่ไปนานแสนนานแน่นอน การส่งไปรษณีย์หากันอาจจะดูเชย แต่ไม่รู้สิ โบว์กลับชอบความเชยแบบนี้นะ เพราะถึงแม้มันจะเชยแต่สิ่งที่เราส่งไปหา หรือส่งให้กันมันก็ยังคงอยู่ในความทรงจำไปได้เนิ่นนาน ทุกๆครั้งที่เราหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน เราจะยังรู้สึกได้ถึงความอบอวลของความห่วงใยและใส่ใจจากเจ้าของลายมือที่ส่งมาให้เราอยู่เสมอ :)

Happy 2011

2010-12-31T13:42:00.002+07:00

แผนที่โลก

2010-12-25T23:26:00.002+07:00

วันนี้มีแผนที่โลกมาให้ดู 2 แบบ
อยากให้ลองคิดกันดูเล่นๆว่า 2 แบบนี้ต่างกันยังไง

รูปที่ 1

รูปที่ 2

ขอเล่าที่มาที่ไปที่เอาแผนที่ 2 รูปนี้มาโพสให้ดูกันก่อนนะคะว่าเกิดอะไรขึ้นจู่ๆเกิดอะไรขึ้นกับแผนที่
แล้วจะเฉลยให้ฟังว่ามันต่างกันยังไง

เมื่อต้นเดือนที่ผ่านมามีโอกาสได้ไปเที่ยวอิตาลี แล้วมีเวลาครึ่งวันได้ไปเดินเล่นที่พิพิธภัณฑ์วาติกัน
มีเวลานิดเดียวเลยไม่มีเวลาได้พินิจพิเคราะห์ศิลปะเท่าไหร่ กะว่าถ้าเกิดมีเวลา (และเงิน) จะไปเดินดูสักสามวัน 555่
ขณะที่เหลือบมองอยู่นั้นก็มีความคิดหลายอย่างแล่นเข้ามาในหัว

หนึ่งในเรื่องเหล่านั้นคือเป็นช่วงเวลาที่เรียนอยู่ที่ญี่ปุ่น จำไม่ได้แน่ชัดว่าเป็นคาบอะไร อาจารย์เรียกให้นักศึกษา 2 คนออกไปวาดรูปแผนที่โลกให้ดูหน่อย

นักศึกษาคนที่หนึ่งเป็นนักศึกษาต่างชาติ วาดรูปออกมา่เป็นลักษณะรูปที่ 1 ส่วนนักศึกษาคนที่สองซึ่งเป็นคนญี่ปุ่นนั้นวาดรูปออกมาเป็นลักษณะรูปที่ 2

เฉลย...สิ่งที่แตกต่างกันของ 2 รูปนี้คือ "ที่ๆเป็นศูนย์กลาง" นี่เอง

แผนที่โลกที่เราใช้อยู่ทุกวันนี้เราใช้ตามแบบยุโรป ทำให้ศูนย์กลางของโลกคือยุโรป และเราซึ่งเป็นคนเอเชียจึงถูกเรียกว่า "ชาวตะวันออก" ประเทศญี่ปุ่นจึงถูกเรียกว่า "ตะวันออกไกล"

แต่แผนที่ที่นักเรียนญี่ปุ่นเรียนมาประเทศที่อยู่ศูนย์กลางของโลกคือประเทศญี่ปุ่นนี่เอง

จริงๆแล้วคงไม่สามารถบอกได้ว่าแผนที่แบบไหนดูปกติ (พยายามหลีักเลี่ยงที่จะใช้คำว่าถูก หรือผิด เพราะว่าคงไม่มีอันไหนผิด) เพราะขึ้นอยู่กับความเคยชินของแต่ชาติ เราไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเราได้รับอิืทธิพลมาจากฝรั่งพอสมควรในสมัยที่มีลัทธิล่าอาณานิคม ทำให้เีราเคยชินกับการใช้แผนที่ตามแบบฝรั่ง เราเลยเรียกพวกเขาว่าชาวตะวันตก และเรียกตัวเราเองว่าชาวตะวันออก และแผนที่แบบที่ 1 ก็คือแผนที่ที่ "ปกติ" สำหรับเรา

แต่สำหัรบชาวญี่ปุ่น แผนที่แบบที่ 1 นั่นแหละผิดปกติ

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนญี่ปุ่นจะสงสัยกันไหมว่าทำไมจึงเรียกพวกเขาว่าชาวตะวันออก ก็ในแผนที่อเมริกาต่างหากที่อยู่ตะวันออก

*******************************

เรื่องที่ 2 ที่คิดขึ้นมาได้คือว่า เราจะรู้ได้อย่างไรว่าอะไรคือปกติ แล้วอะไรล่ะคือความผิดปกติ

ตอนที่อยู่ที่ญี่ปุ่น เคยมีวันหนึ่งที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนประหลาดมาก
วันนั้นเป็นวันธรรมดาวันหนึ่งที่อากาศกำลังจะเปลี่ยนจากฤดูร้อนเป็นฤดูใบไม้ร่วง
เราแต่งตัวออกจากบ้าน หยิบเสื้อคาดิแกนบางๆตัวหนึ่งมาใส่เพราะอากาศเริ่มเย็นลงเล็กน้อย
แล้วก็เดินออกจากบ้านเพื่อจะไปขึ้นรถไฟ

ความประหลาดมันอยู่ที่วันนั้นบนรถไฟ เราเป็นคนเดียวที่ใส่สีชมพู....
และรู้สึกว่าคนทั้งรถไฟที่เปลี่ยนจากเสื้อผ้าสีสดใสหน้าร้อนมาเป็นสีตุ่นๆหม่นๆ กำลังยืนมองเราอยู่....

ความผิดปกติที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเพราะดันทำตัวไม่เหมือนชาวบ้านนั่นเอง
(เรื่องการทำอะไรเป็น pattern ของคนญี่ปุ่นจะมาเล่าให้ฟังในโอกาสหน้า)

เรื่องใส่เสื้อผ้าผิดสีนี่ไม่เคยเกิดขึ้นที่เมืองไทย เพราะร้อนตลอดปีทำให้ไม่ได้มีใครคิดว่านี่ฤดูหนาวแล้วนะเธอต้องเปลี่ยนสีๆ ห้ามใส่ลายดอกเด็ดขาดนั่นมันหน้าร้อนนนนน

แต่เดี๋ยวนี้เริ่มรู้สึกว่ามีความผิดปกติเกิดขึ้นกับวัยรุ่นไทย...
วันหนึ่งขับรถผ่านสยาม...เห็นวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งใส่เสื้อ jumper มีฮู้ด ใส่หมวกไหมพรม รองเท้าบู้ท และแว่นกรอบใหญ่ๆสไตล์เกาหลี
ก็เลยคิดว่าเด็กสมัยนี่ผิดปกติแล้วล่ะนะ ร้อนจะตายชักใส่มาแบบนี้ไม่ีเป็นลมตายเหรอจ๊ะน้อง

แต่คิดไปคิดมา...ถ้าเราเดินออกจากรถและไปรวมกลุ่มกับน้องกลุ่มนั้น เราอาจจะเป็นคนผิดปกติก็ได้นะ

*******************************

สุดท้ายนี้เอารูปแผนที่ต้นเหตุที่ทำให้มาเขียนเรื่องนี้ในวันนี้มาฝากกัน...
เอามาให้ดูว่าสมัยก่อนสำหรับชาวยุโรปนั้น ประเทศตูไม่ได้มีตัวตนใดๆเลย มองไม่ออกเลยว่ามันคืออะไร
หาตั้งนาน ประเทศตูอยู่ตรงไหนเนี่ย 5555
(รีบมากเลยไม่ได้สังเกตว่าเป็นแผนที่ที่เขียนขึ้นในปีไหน ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย)

พานาโซนิคมอบทุนเพื่อการศึกษาต่อปริญญาโทที่ประเทศญี่ปุ่น

2010-12-14T18:08:00.001+07:00

“พานาโซนิคมอบทุนเพื่อการศึกษาต่อปริญญาโทที่ประเทศญี่ปุ่น เปิดรับสมัครตั้งแต่วันที่ 1 ธันวาคม 2553 ถึง 7 เมษายน 2554 รายละเอียดเพิ่มเติม ได้ที่นี่เลยค่ะ”

http://www.panasonic.co.th/

Italy in panoramic view

2010-12-11T21:19:00.004+07:00

Taken by my iPhone (with Pano application)

Duomo Milano, Milan

Verona

Venice

Pisa

Duomo Firenze, Florence

Florence

Pompei

Capri

Sorrento

Trevi Fountain, Rome

Vatican Museum, Vatican

St.Peter's Basilica, Vatican

Colossium, Rome

วัฒนธรรมรถป็อป

2010-09-22T22:52:00.002+07:00

เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาไปทำงาน Career Exhibition ที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์มาค่ะ
ปกติแล้วเคยเป็นแต่คนร่วมงาน คราวนี้ไปแบบเป็นคนจัดงาน

จริงๆแล้วค่อนข้างชื่นชอบกับงานลักษณะแบบนี้นะ ได้เจอคนเยอะแยะ
ได้คุยนั่นนี่กับคนเยอะ (ถึงแม้ว่าจะเจอคนแปลกๆหลายคนซึ่งนับได้ว่าเป็นสีสันของชีวิตแล้วกัน)
แล้วรู้สึกว่าถึงแม้การทำอะไรแบบนี้มันจะดูน่าเหนื่อย แต่จริงๆแล้วพอไปทำแล้วมันไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้นเลยแหละ

ปัญหามันอยู่ที่ว่า....
พอเลิกงานแล้ว สิ่งที่เหนื่อยคือการต้องเก็บของกลับออฟฟิศนั่นเอง

ขณะที่กำลังขนของงกๆเหงื่อแตกไปทั่วกายาอยู่นั้น ก็เกิดฉุกคิดขึ้นมาว่า...
ทำไมในศูนย์สิริกิติ์มีคนมากมาย ส่วนมากผู้ชายทั้งนั้น กลับยืนมองอีผู้หญิงคนนี้ยืนขนของอย่างไม่ใส่ใจ

แล้วก็นึกถึงตอนที่อยู่จุฬาฯ รู้สึกว่าวันไหนที่ยกของเยอะๆ จะต้องมีผู้ชายที่ไม่รู้จักวิ่งมาแล้วช่วยถือทุกที
หรือแม้แต่กระทั่งตอนนั่งรถป็อป เวลาขึ้นรถทีไรจะต้องมีผู้ชายลุกให้นั่งทุกที

แล้วก็สงสัยขึ้นมาอีกว่า...
จริงๆแล้ว สถานการณ์ปกติที่เกิดขึ้นในโลกของเรานี่มันเป็นยังไงกันแน่???
ปกติผู้ชายเวลาเห็นผู้่หญิงแบกของมาเยอะๆนี่เค้าช่วยถือกันบ้างไหม
หรือเวลาขึ้นรถสาธารณะเค้าลุกให้ผู้หญิงนั่งกันบ้างไหม

หรือว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในจุฬาฯสมัยที่เรียนอยู่เป็นเพียงแค่วัฒนธรรมรถป็อป??

หรือว่าจริงๆแล้ว ผู้ชายดีๆนั้นหมดโลกไปแล้วจริงๆ T_T

บาหลี..รีวิว

2010-08-21T09:58:00.004+07:00

ไปเที่ยวบาหลีมาเมื่อวันหยุดยาวสี่วันที่ผ่านมาค่้ะ
อ่านรีวิวมาหลายที่ดูทุกคนสนุปสนานชื่นชมกับเมืองนี้
ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับช้านนน ทำไมเจอแต่อะไรแปลกๆ
วันนี้เลยมาเขียนรีวิวให้ทุกคนอื่น เผื่อคนที่ตัดสินใจจะไปจะได้เตรียมตัวให้ดีก่อนจะไป

1 ใช้บริการทัวร์
- เนื่องจากบาหลีไม่ใช่ญี่ปุ่นหรือฮ่องกง ตั้งใจจะไปเที่ยวเองทำไม่ได้งทำได้ง่ายๆ ที่ท่องเที่ยวแต่ละที่ โคตรรรรรไกลกันเลย ไม่ใช่ใกล้ๆกันเหมือนอยุธยาขี่จักรยานไปได้นะ บางที่บางวัดต้องขึ้นเขาไปนั่งรถเป็นชั่วโมง วันนึงนอน (ในรถ) เยอะมากกกกก อีกอย่าง
ระบบขนส่งมวลชนก็ไม่ได้ทั่วถึง เพราะฉะนั้นไปทัวร์ดีกว่า สบายกว่ากันเยอะ

สำหรับคนที่ไม่สนใจอยากเที่ยววัดวาอาราม ก็ไม่ต้องใช้ทัวร์ค่ะ นั่งนอนดูทะเลเล่นอยู่ในรีสอร์ท อย่างเดียวก็พอ ออกมาข้างนอกระวังตัวเน้ออ (อ่านข้อต่อไป)

2 เป็นผู้หญิงระวังตัว
- คงไม่มีคนไหนเป็นผู้หญิงออกไปเดินคนเดียว แต่ถึงแม้สองคนสามคนก็ให้ระวังตัวไว้ด้วย เนื่องด้วยเดี๊ยนเจอประสบการณ์ตรง ก็ไม่เข้าใจว่าพวกฝรั่งแต่ตัวโป๊ๆเดินเต็มถนนไปหมด ไม่เห็นมีใครทำไรเลย พอชั้นเดินมาหน้าเหมือนยุ่นนิดหน่อย...พวกคนก่อสร้าง คนขายของแซวกันพัลวัน เดินๆอยู่จับแขนแต๊ะอั๋งซะงั้น... ไม่เข้าใจทำไมคนเอเชียดูถูกคนเอเชียด้วยกันเอง

เพราะฉะนั้นถ้าจะออกมาเดินข้างนอกไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน เป็นผู้หญิงให้พาผู้ชายไปด้วย หรือไม่ก็ให้มาเป็นกลุ่มก้อน...พวกมันถ่อยจริงๆขอคอนเฟิร์ม

3 ระวังตอนแลกเงิน
- สำหรับคนที่แลกเงินไปไม่พอใช้ (ซึ่งไม่เกิดขึ้นกับเดี๊ยน..สำหรับเดี๊ยนแล้วไม่มีอะไรน่าซื้อ เหมือนเดินเที่ยวตลาดแถวภูเก็ตยังไงยังงั้น) ในเมืองจะมีซุ้มแลกเงินเต็มไปหมด ถ้าจะให้แนะนำ แนะนำให้ไปแลกที่ธนาคาร อาจจะเสียคอมมิชชั่นแพงกว่านิดหน่อย แต่ไม่เสี่ยงกับการโดนโกง

มีคนในกรุ๊ปทัวร์เดียวกันเล่าให้ฟังว่า ตอนกลางคืนเดินไปแลกเงินตามซุ้มเนี่ยแหละ เอาแบงค์ USD 100 ไปแลก คนที่ให้แลกก็พยายามให้เป็นเศษๆ (เนื่องจากค่าเงินแบบหลักหมื่นหลักล้านอ่ะ) แบบพยายามให้เป็นแบงค์พันมาเป็นปึกๆ เค้าก็นับเงินกันสดๆตรงนั้นเลย ไอ้คนให้แลกก็ดึงเข้าไปนับใหม่ ทำสับไปสับมาแบบนี้หลายครั้ง คือมันให้ไม่ครบว่างั้นเหอะ คงไม่คิดว่าจะนับกันต่อหน้าเลยกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ที่นี้พอหลายๆครั้งเข้ามันก็บอกไม่ให้แลกแล้ว แล้วก็เอาเงิน USD มาคืน พี่เค้าก็บอกว่าไม่เอา..เอาไปซุกในซอกแล้วดึงมาคืนแบงค์ปลอมหรือเปล่าก็ไม่รู้ จบยังไงไม่รู้เหมือนกัน แต่เป็นอุทธาหรณ์ว่าถ้าจะไปแลกเงินตามสถานที่อโคจร
ให้นับให้ดีนะคะ

4 เวลาไปกินตามร้าน..จ่ายเงินให้พอดี
- ตอนกลางคืนที่บาหลี เหมือนเปลี่ยนประเทศไปอยู่แถบยุโรปอย่างไรก็ไม่ทราบ มีแต่ฝรั่งและผับเต็มไปหมด ก็ยอมรับนะว่าไปนั่งบ้างอะไรบ้าง 55555 แต่มีอยู่วันนึงก็ไปนั่งดื่มในร้านในเมืองนั่นแหละ คิดเงินมาเป็นเงิน 735,000 (เศรษฐีมะ..กินเหล้าแพงโคตร) จ่ายเงินไป 750,000 คนรับรับเิงินไป...ไม่ทอน แล้วก็เดินไปหลังร้านเลย! เอ่อ..เข้าใจนะว่าอยากได้ทิป แต่ขอเป็นคนให้เองได้ป่ะ -"-

ดังนั้นไปกินหรือดื่มร้านอะไรแบบนี้ พยายามให้เงินให้พอดี หรือให้เหลือมาทอนให้น้อยที่สุดละกันนะคะ ป้องกันการเสียอารมณ์

5 การต่อราคา
- ไม่ต่างกับการไปช็อปปิ้งตลาดที่เมืองจีน ราคาเนี่ยจะตั้งมาทำไมฟระ -"- ตั้งมาซะแพงลิบลิ่ว ไกด์บอกว่าให้ต่อราคาครึ่งๆเลย แต่แบบบางอย่างมองแล้วครึ่งนึงยังไงก็ไม่พอ ต่อไปตามราคาเมืองไทยแล้วถูกกว่าหน่อยเลยดีกว่า เดินไปเที่ยวที่วัดนึงไปซื้อที่แม็กเน็ตติดตู้เย็น เจ๊เขาบอก เนี่ยเขาขายปกติราคา 60,000 นะเนี่ย..ชั้นก็บอก 10,000 แล้วเหมือนเดจาวูอ่ะ เหมือนซื้อของในตลาดนัด เจ๊ก็พยายาม สี่หมื่นน่า สองหมื่นน่าาา อะไรแบบนี้ ในที่สุดก็ได้มาได้ราคาหนึ่งหมื่น (สี่สิบบาท)...แต่กลับมาคิดๆดูอาจจะต่อน้อยไป
เห็นคนขายทำหน้ากระหยิ่มมาก -"-

แล้วไม่น่าเชื่อว่าน้ำอัดลมขวดๆก็ยังต่อได้...ไปซื้อน้ำร้านนึงขายเราหมื่นห้า เราบอกอ่าว..ทำไมร้านนั้นขายหมื่นนึง เค้าก็บอกไม่ได้ต้องหมื่นหน้า เราก็เดินออก...กวักมือเรียกใหญ่ๆเลย โอเคๆๆๆ หมื่นนึง...

เอ่อ.....

6 คนขายของแผงลอย
- ปกติแล้วตามสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆก็จะมีพวกคนขายของแผงลอยคอยดักนักท่องเที่ยวอยู่เสมอ ขายทุกอย่างสากกระเบือยันเรือรบ แล้วจะเดินตามนะ ยิ่งถ้าดูเหมือนคนยุ่น (ดูมีตังค์มั้ง) จะรีบรุมใหญ่เลย คิดว่าทุกท่านคงรู้กันว่าอย่าซื้อเลยถ้าไม่จำเป็น เพราะว่าถ้าซื้อของจากคนนึง คนอื่นจะมารุมเราเป็นขโยง เหมือนปิดหมู่บ้านขายของออกมาเพื่อรุมเราคนเดียว ถ้าจะให้ดีเวลาเดินตามสถานที่ท่องเที่ยว ให้รีบๆเดิน อย่าสบตาคนขายของ โดยเฉพาะคนขายของรุ่นเยาวชน..สบตาทีนึงเดินตามใหญ่เลย -"- เวลาขึ้นรถ ระหว่างรอคนอื่นให้ปิดประตูรถ อย่าเปิดหน้าต่าง เพราะเจอมาแล้วสอดมือเข้ามาขายตะเกียบกันถึงในรถเลยทีเดียว (อาจจะมีเคาะกระจกเรียกร้องความสนใจบ้างอะไรบ้าง ก็ทำหูหนวกไปอย่าสนใจ)

7 ว่าด้วยเรื่องซอสมะเขือเทศ
- อันนี้ไม่รู้ว่าชาวบ้านเค้าเจอกันหรือเปล่า ตอนเช้าทานอาหารที่โรงแรมเป็น American Breakfast (คิดว่าปลอดภัยสุด) เพื่อนที่ไปด้วยกันก็ขอ Ketchup จากพนักงานเสิร์ฟ..... รอไปห้านาที สิ่งที่ได้มาคือ..

"ซีอิ๊วดำ"

!!

ถามคนที่เอามาเสิร์ฟอีกครั้งแล้วด้วยนะว่า เนี่ยนะ Ketchup???
เค้าก็ชัวร์มา เย่..เค็ทฉับ...

วันต่อมาเลยสั่ง Tomato Sauce

จำไว้นะคะทุกคน อยากได้ซอสมะเขือเทศ ให้สั่ง Tomato Sauce -"-

8 กลิ่นไม่พึงประสงค์
- คิดว่าอันนี้ไม่จำเป็นว่าต้องไปประเทศนี้เท่านั่นถึงจะเป็น จริงๆแล้วไปไหนก็มีโอกาสเจอทั้งนั้นไม่ว่าจะไปประเทศไหน ไม่ได้ตั้งใจจะว่าใครนะคะ กลิ่นบางกลิ่นเราอาจจะไม่ชินทำให้รู้สึกว่าเป็นกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ได้ และเราไม่สามารถเลือกได้ว่าใครจะเป็นคนที่จะมานั่งข้างๆเราบนเครื่องบิน... ดังนั้นเพื่อความชัวร์ เตรียมหน้ากากอนามัย และยาดมไปด้วย เพื่อสุขภาพจมูกของคุณเอง...เหอๆ

จบแล้วค่ะสำหรับรีวิวการไปเที่ยวบาหลีสี่วันของโบว์
ไม่ได้จะบอกว่าประเทศเค้าไม่ดีนะ เพราะว่าสำหรับคนเล่นเซิร์ฟแล้วเป็นที่ๆเหมาะมาก คลื่นแรงมากกกก ทะเลอาจจะไม่งามเท่าภาคใต้บ้านเรา แต่ถ้าชอบไปดูสถาปัตยกรรมก็เป็นที่ๆน่าไปดูมากๆ วัดเก่าๆสวยๆ ดูแล้วน่าตื่นตาตื่นใจ แต่มาเขียนไว้สำหรับคนที่วางแผนจะไปเที่ยวบาหลีเร็วๆนี้ให้ระวังตัวไว้บ้าง ขนาดไกด์ฺยังแนะนำก่อนลงจากลงจากรถเลยว่า "ผมไม่สามารถบอกได้ว่าที่นี่ปลอดภัย 100%" เรื่องกระเป๋าตังค์ยังไงก็ต้องระวังไว้อยู่แล้วไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ตาม

ปลอดภัยไว้ก่อน..เวลาไปเที่ยวจะได้ไม่เจอเหตุการณ์ไม่ประทับได้ และจะได้สนุกๆค่ะ :)

การวิจัยบนรถไฟฟ้า

2010-08-11T23:02:00.003+07:00

เนื่องจากช่วงนี้เป็นหน้าฝน ทำให้การจราจรในกรุงเทพฯติดขัดถึงที่สุด
เดี๊ยนจึงต้องใช้บริการรถไฟฟ้า BTS นั่งออกมาให้ไกลตัวเมืองออกมาก่อนสักหน่อย
เพราะเคยมีประสบการณ์ออกจากออฟฟิศทุ่มนึงถึงบ้านสี่ทุ่มมาแล้ว เหอๆ

ตลอดสัปดาห์นี้นั่ง BTS ทุกวัน ได้ข้อสังเกตมาหลายอย่าง สามารถสรุปได้ดังนี้

1 คู่รักวัยมัธยมเดี๋ยวนี้ประเจิดประเจ้อมากกกก รถไฟฟ้าที่สาธารณะนะคะน้อง ไม่ต้องแสดงความรักกันให้มากขนาดนั้นก็ได้ อิจฉา เอ้ย ไม่ใช่...อดเหลือไปดูชื่อโรงเรียนแทบไม่ทัน เฮ้ออออ

2 ผู้ชายหน้าตาดีสมัยนี้หายากมากกกกกกกกก ขึ้นรถไฟฟ้าคนอัดแน่นทุกวัน ไม่เคยได้เบียดกับชายหนุ่มรูปหล่อเลยซะที -"-

3 ผู้คนในวัยรุ่นๆเดียวกับเดี๊ยนพูดกันแต่เรื่องแต่งงาน นี่มันอะไรกันเนี่ยยยยยยย

มีคนเคยบอกว่าการจะเป็นนักวิจัยที่ดีจะต้องเป็นคนช่างสังเกต
ไม่รู้ว่าอย่างนี้จะเรียกว่าเป็นนักวิจัยที่ดีได้หรือเปล่านะ 55555+

ช่วงนี้ไม่มีเรื่องมาเขียนบล็อคเลย น่าอนาถ T_T

เศรษฐีเงินล้าน...

2010-08-09T23:14:00.000+07:00

กำลังจะไปบาหลีสุดสัปดาห์นี้...
เอาเงินไทยไปแลก ได้เงินมาล้านกว่ารูเปีย...โว้ววววว

เป็นเศรษฐีเงินล้านชั่วคราว
จนกว่าจะกลับมาเมืองไทย ;)

ของขวัญจากพี่ส้ม

2010-07-19T21:32:00.002+07:00

ขอเขียนต่อเนื่องจากที่เพิ่งไป business trip ที่ญี่ปุ่นมาเมื่อต้นเดือนนะคะ
พอดีว่าวันสุดท้ายที่อยู่ที่ญี่ปุ่น มีเวลาว่าง (ระหว่างรอเปลี่ยยเครื่องและเดินทางจาก Haneda ไป Narita)
ประมาณ 3-4 ชั่วโมง -"- (มีเวลาว่างให้เค้ามีชีวิตส่วนตัวแค่นั้นจริงๆ T_T)

เลยมีโอกาสได้ไปพบเพื่อนๆ ทานข้าวเที่ยงกันก่อนจะกลับมาที่ กทม.ค่ะ

ก่อนกลับพี่ส้มเอาของขวัญวันเกิดย้อนหลังมาให้
เป็นของขวัญทีเก๋ ถูกใจ (คนชอบทำขนมอย่างเรา) มากกกกกกกกกกกก

เลยเอามาแชร์ให้ทุกท่านได้ดูกันว่ามันเ๋ก๋อย่างไร

ดูตอนแรกอาจจะงงๆว่ามันคืออะไรหว่า

แยกส่วนประกอบมา แต่นแต๊น...

มันคือ หนังสือทำขนม แถมพายไม้ และพิมพ์เค้ก โอ้ววว

ข้างในหนังสือมีสูตรเค้กที่ส่วนผสมจะผสมออกมาได้พอดีกับพิมพ์ที่แถมมาพอดีเลย

ชอบมากกกกก เดี๋ยวทำแล้วจะเอามาอวดน้าา ขอบคุณมากนะคะพี่ส้ม ^^

แ่ต่ยังไม่มีโอกาสได้ทำเลยอ่ะค่ะ เตาอบฝุ่นจะเกาะอยู่แล้ว T T

ผู้หญิง ผู้ชาย คนญี่ปุ่น

2010-07-10T18:16:00.003+07:00

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วไป Business Trip ที่ญี่ปุ่นมาค่ะ
ไป 6 วัน บินทั้งหมด 5 ไฟลท์ นอนเที่ยงคืน ตื่นตี 5 T_T
ช่างเป็นการทำงานที่ใช้คุ้มมาก ไม่มีเวลาซื้อของให้ตัวเองเลย ซื้อมาได้แต่ปากกาเวลารอเครื่องบิน T_T

เข้าเรื่องดีกว่า...
เนื่องจากมีเวลาเป็นส่วนตัวน้อยนิด
ทำให้มีเวลาดูทีวีน้อยไปด้วย ก็เอาเวลาระหว่างจัดของนั่นแหละดูทีวี
เปิดทีวีไปเจอรายการนึง แนะนำร้านราเม็งเมนูใหม่ๆ

ทีนี้เค้าก็แนะนำร้านนึง บรรยายว่า...

"น้ำซุปทงคตสึ ผสมกับนม เครื่องราเม็งประกอบด้วยเบคอนและไข่ลวก.."

ให้ทายสิว่า...เป็นราเม็งอะไร...ให้ทาย 10 บรรทัด

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ใช่แล้ว.."คาโบนาร่าราเม็ง" นั่นเอง -"-

(รูปจาก google)

เจ้าของร้านแนะนำว่าเนื่องจากเห็นใจคุณผู้ชายทุกท่านที่บางคนอาจจะชอบกินพาสต้าแต่ไม่กล้าเค้าไปร้านพาสต้าคนเดียวได้ เลยได้ไอเดียคิกเป็นสูตรนี้ขึ้นมา

พูดถึงญี่ปุ่น...ถึงแม้ภาษาญี่ปุ่นจะไม่ได้มีการแบ่งเพศอย่างชัดเจนว่าคำไหนเป็นเพศชาย คำไหนเปนเพศหญิงอย่างภาษาฝรั่งเศส หรือเยอรมัน

แต่ก็มีคำศัพท์บางคำ ประโยคบางประโยคที่เค้าจะรู้กันว่าสำหรับผู้ชายใช้ สำหรับผู้หญิงใช้

การเข้าร้านอาหารก็เช่นกัน ถึงแม้จะไม่มีใครกำหนดไว้ว่าเพศไหนห้ามเข้าร้านไหน แต่เค้าก็จะ "รู้กัน" ว่าร้านไหนสำหรับเพศไหน

มีเพื่อนผู้หญิงญี่ปุ่นคนนึงเป็นเพื่อนที่เซมิ เธอเป็นดั่งกุลสตรีญี่ปุ่นที่แสนงาม
เธอบอกว่าเธอไม่เคยเข้าไปกินร้านข้าวหน้าเนื้อเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะมันเป็นสถานที่ทำหรับผู้ชาย

ตอนนั้นนั่งฟังเงียบๆ..เพราะชอบเข้ามาก เหอๆๆ
แต่แต่ละครั้งที่เข้าไปกินก็สังเกตได้นะว่าคนที่เข้าไปกินมีแต่ผู้ชายส่วนใหญ่เป็นซาลารี่แมน และกรรมกร
เคยเห็นผู้หญิงเข้าไปกินเหมือนกัน แต่น้อยยยมากกกกก

ส่วนร้านของผู้หญิงที่พวกผู้ชายจะไม่กล้าเข้าไป (ถ้าแฟนไม่ลากไป) นอกจากร้านพาสต้าแล้ว
ก็คือจำพวกร้านเค้กทั้งหลาย.. วันที่ไป Business Trip มีไปนั่งร้านเค้กในโรงแรมอยู่ที่หนึ่งที่โอซาก้า
มองลงไปมีแต่คุณป้า คุณน้านั่งทานทั้งนั้น ไม่มีผู้ชายเลยยกเว้นคนทำอาหาร และคนเสิร์ฟ เหอๆ

ไม่รู้เหมือนกันว่าจำพวกร้านอาหารพวกนี้เค้าแบ่งกันยังไงว่าแบบไหนเป็นเพศชาย แบบไหนเป็นเพศหญิง
เพราะเราเองไม่ได้เกิดประเทศนั้นเลยไม่รู้เหตุผล แต่พอจะสังเกตได้เพราะว่าใช้ชีิวิตอยู่ที่นั่นมาเป็นเวลาพอสมควร
ไม่รู้เหมือนกันว่าคนญี่ปุ่นกันเองเค้าจะรู้กันไหมว่าทำไม

แต่ก็พอจะสังเกตได้เพิ่มอีกหน่อยว่าอาจจะเป็นเพราะสภาพสังคมของเค้ามีการแบ่งแยกหน้าทีระหว่างเพศชายกับเพศหญิงอย่างชัดเจน
ว่าสิ่งไหนเป็นสิ่งที่เพศไหนควรทำ เพศไหนไม่ควรทำ ถ้าเกิดใครทำออกนอกกรอบสังคมก็อาจจะถูกมองว่าทำไม่ถูกหรือไม่ควร

เหมือนกับเพื่อนโบว์คนนั้นที่ไม่กล้าเข้าร้านข้าวหน้าเนื้อนั่นแหละค่ะ..

สาบานว่านี่คือ จม.สมัครงานที่ไ้ด้รับมา

2010-06-24T23:25:00.000+07:00

คนสมัยนี้มันว่างเน๊อะ มีเวลานั่งเขียนจดหมาย จ่าหน้าซองเป็นภาษาอังกฤษ
ติดสแตมป์ 3 บาทแล้วส่งอะไรแบบนี้มาให้ -"-

ถนนหน้าออฟฟิศ

2010-06-19T09:07:00.004+07:00

สามเดือนที่แล้ว....

สามเดือนผ่านไป...

นี่แน่ใจนะว่าออฟฟิศอยู่ในเมือง?
ไหนมีป้ายขึ้นว่าจะเสร็จเดือน มิ.ย.ไง งบสามล้านอ่ะ
เสียดายไม่ได้ถ่ายรูปชื่อบริษัทผู้รับเหมามา

ทุกวันนี้เดินไปทำงานยิ่งกว่เาดินอยู่บนถนนลูกรัง
วันดีคืนดีเอาหินมากองๆ ตูต้องปีนเนินไปทำงานอีก

เอาภาษีชั้นคืนมานะ T_T

ไม่ไหวจะเคลียร์ -"-

จากใจ HR

2010-05-24T19:54:00.006+07:00

วันนี้ไปทำงานแล้วช็อค!!!
เนื่องจากมีเมลมารออยู่ใน mailbox ที่ออฟฟิศ 500 กว่าฉบับ
เกือบทั้งหมดเป็นจดหมายสมัครงาน (อันเนื่องจากเพิ่งไปสมัครสมาชิกเว็บใหม่มาทำให้เมลเข้ามาเยอะเป็นพิเศษ)

นั่งอ่านไปอ่านมา ประกอบกับมีอีเมลของผู้สมัครเข้ามาอีกเรื่อยๆ คิดว่ารวมๆแล้วน่าจะมากกว่า 700 ฉบับ
ใช้เวลาตั้งแต่ 8.15 ถึง 15.30 กว่าจะเคลียร์หมด

ขอบอกว่ามึนมากๆ จึงมีข้อคิดสำหรับคนที่กำลังหางาน หรือตั้งใจจะสมัครงานที่ใดที่หนึ่งไว้ 9 ข้อ (เท่าที่นึกออก) ดังนี้

1. ระบุให้ชัดเจนว่าจะสมัครตำแหน่งอะไร บริษัทอะไร จะร่นเวลา HR ได้มาก เพราะบางคนเขียนชื่อบริษัทผิด (สมัครบริษัทพานาโซนิค เขียนมาเป็นซัมซุง -"-) แถมบางคนไม่เขียนอะไรเลย แปะเรซูเม่มาอย่างเดียว หัวข้อเขียนว่า "เรซูเม่ของ..." แล้วตูจะรู้ไหมว่าจะสมัครตำแหน่งอะไร? หรืออยากทำอะไร?

2. สมมติว่าจะสมัครหลายบริษัท กรุณาอย่าขี้เกียจ วันนี้เจอหลายคนที่ส่งจม.สมัครงานฉบับเดียว แต่ส่งไปทีละสิบบริษัท โดยใส่ address ของแต่ละบริษัทไว้ที่ "To" ถ้าใส่ใน BCC ก็คงยังพออนุโลมได้เพราะเราไม่เห็นว่าคุณส่งให้ใครบ้าง แต่อย่างงี้ขี้เกียจไปป่ะคะ? ถ้าอยากได้งานแล้วสร้างความประทับใจเล็กๆน้อยๆให้คนคัดใบสมัคร รบกวนเขียนจ่าหน้าให้เรียบร้อย ว่าเรียนคุณอะไรหรือไม่ก็เรียนผู้จัดการฝ่ายบุคคลบริษัทอะไีรไม่ใช่ Dear all หรือไม่ใส่อะไรเลยนะคะ

3. ว่าด้วยเรื่องภาษาอังกฤษ เข้าใจว่าหลายๆท่านอยากเขียนใบสมัครเป็นภาษาอังกฤษ แต่ถ้าไม่เก่งภาษาอังกฤษจริงๆ เอาไปให้เพื่อน หรือใครก็ได้ที่เค้าสามารถตรวจภาษาให้คุณได้ หรือไม่ก็หาตัวอย่างใน google ดู ไม่ใช่ส่งเป็นภาษาอังกฤษมา แต่ HR อ่านแล้วงงๆ ตกลงเขียนว่าอะไรหว่า ยิ่งถ้าจะสมัครงานที่เป็นบริษัทต่างชาติก็ควรจะละเอียดนิดนึงนะคะไม่ต้อง เขียนเป็นภาษาอังกฤษสวยหรู เอาเป็นแบบเข้าใจง่าย และอ่านรู่เรื่องดีกว่าค่ะ

4. รูปถ่าย อันนี้มีหลายรูปแบบมาก อันนี้ขึ้นอยู่กับบริษัทและตำแหน่งงานเหมือนกันว่าควรจะเป็นรูปยังไง
บางคนไม่อยากใช้รูปติดบัตร อยากจะใช้รูปยิ้มแย้มก็ได้ค่ะ แต่อย่าลำลองมาก แต่สิ่งที่เจอบ่อยมากค่ะ รูปแอ๊บแบ๊ว..ตาโตแก้มป่อง
ใส่แว่นกันแดด ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ เอ่อ..สมัครงานนะจ๊ะหนู

5. cover letter บางคนไม่อ่าน แต่ดิชั้นอ่านค่ะ ถ้าคุณเขียนมาดีก็แสดงถึงความตั้งใจของคุณอย่างหนึ่งส่วนใหญ่เห็นเขียนกันมา 3-4 บรรทัด แล้วก็เหมือนกันเป๊ะเลย ไม่รู้ไปก็อปกันมาจากไหน ประมาณว่า...My name is... I saw your job application on web.... on (วันที่)... I am very interested on the position.... so I would like to apply for it .... จบข่าว

6. เวลาเขียนเรซูเม่ รบกวนเขียนให้ละเอียดนะคะว่าเคยทำอะไรที่ไหน อย่างไร บริษัททำอะไร ตำแหน่งอะไรเพื่อให้ง่ายแก่การ screen เบื้องต้น ถ้าคุณไม่เขียนอะไรเลย มันจะโดนลบทิ้งไปอย่างรวดเร็วมาก เพราะวันนึง HR ได้รับเมลสมัครงานเป็นร้อยๆฉบับ ต้องขอโทษด้วย แต่ยิ่งอ่านยิ่งมึน

7. สำหรับน้องจบใหม่ ถ้าไม่มีประสบการณ์ทำงานนะคะ มันจะเหมือนๆกันหมด ถ้าน้องไม่ใส่อะไรมาเลย คนเค้าก็จะคิดจากเกรดน้องอย่างเดียว เพราะมันวัดอะไรกันไม่ได้ ดังนั้นถ้าน้องเป็นเด็กกิจกรรม ใส่กิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับตำแหน่งงานที่จะสมัครมาด้วยเลือกเฉพาะอันที่เด่นๆ ไม่ใช่เป็นตัวแทนถือพานไหว้ครูก็ใส่มา อันนั้นมากเกินไป ตอนทำ senior project ทำเรื่องอะไร ถ้ามันเกี่ยวกับตำแหน่งงาน ใส่รายละเอียดมาคร่าวๆ ความสามารถใช้โปรแกรมอะไร พูดภาษาอะไรได้เขียนมาให้หมด

8. สำหรับคนที่มีความสามารถทางด้านภาษา รบกวนใส่ผลการสอบที่เชื่อถือได้มาให้ด้วยนะคะ เช่น ภาษาอังกฤษ ก่อนจะสมัครงานไปสอบ TOEIC มาก็ยังดีราคาไม่แพง แถมวันเดียวผลก็ออก ถ้าได้ภาษาอื่นๆเช่นภาษาญี่ปุ่นช่วยไปสอบวัดระดับแล้วใส่กันมานิดนึง หรือใส่จำนวนชั่วโมงที่เรียนมา ไม่ใช่ประเมินตัวเองอย่างเดียวว่า good, fair อะไรแบบนี้นะคะ บอกตรงๆมันวัดกันไม่ได้จริงๆค่ะ

9. ก่อนจะสมัครตำแหน่งอะไรรบกวนอ่านคุณสมบัติของผู้สมัครหน่อยนะคะ ไม่ต้องละเอียดมากก็ได้เข้าใจว่าบางทีมันเยอะ แต่อย่างน้อยก็ช่วยอ่านนิดนึง เพราะบางทีชื่อตำแหน่งมันก็ไม่ได้บอกว่าคุณจะต้องมีคุณสมบัติยังไง เช่น ตำแหน่ง Customer service supervisor คนจบบริหารมาสมัครเต็มเลย แต่เข้าไปดูเนื้อหาตำแหน่ง เค้าจะเอาคนจบวิศวะ หรือวิทยา -"- อีกอย่างบางทีลงหัวข้อไว้ว่า (Japanese Speaking) ก็แสดงว่า เค้าจะเอาคนที่พูดภาษาญี่ปุ่นได้ จริงๆนะ ไม่ใช่ว่าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ไม่งั้นเค้าคงไม่ใส่ไว้ในหัวข้อหรอก (ข้างในก็เขียนระบุไว้ชัดเจน ว่าต้องพูดภาษาญี่ปุ่นได้ ไม่ใช่ ถ้าพูดได้จะได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษ) แต่ทุกวันนี้ได้รับใบสมัครจากคนที่ไม่รู้ภาษาญี่ปุ่นเยอะมากๆ แล้วก็ต้องลบทิ้งไป เสียดายค่ะ เข้าใจว่าหลายๆท่านเสียความรู้สึกที่ไม่ได้รับการติดต่อกลับไป แต่ก็ต้องเข้าใจเรานิดนึงว่าเราต้องการคนที่มี คุณสมบัติตามที่เราระบุไว้จริงๆ

เนื่องจากวันนี้อ่านเรซูเม่จนตาลายและเหนื่อยมาก ประกอบกับไม่อยากจะตัดสิทธิผู้สมัครที่ตั้งใจหลายๆคนทำให้ต้องตั้งใจอ่านทุกฉบับ ข้อความวันนี้จึงเกิดมาจากการประมวลผลในหนึ่งวัน และออกมาจากความรู้สึกจริงๆค่ะ

ถ้าทำได้ตามที่บอกไว้ 9 ข้อ นอกจากจะร่นเวลาของ HR ทำให้คนอ่านไม่เหนื่อยแล้ว ใบสมัครของคุณจะยังดูโดดเด่นกว่าคนอื่นที่เอาแต่แปะ และส่งอย่างเดียว แล้วทำให้คนอ่านเค้าอยากจะให้งานคุณมากขึ้นด้วยนะคะ

แจ้งข่าว: รวมพลังทุกเครือข่าย ช่วยกันทำความสะอาดและฟื้นฟูกรุงเทพฯ

2010-05-22T12:15:00.006+07:00

เชิญอ่านรายละเอียดและ join group ใน Facebook ได้ที่นี่ค่ะ
http://www.facebook.com/group.php?gid=124151807604102&v=info

เมื่อเลิกม๊อบ เราก็หันมาจับไม้ม๊อบกันเถอะ อัยย่ะ!!!

กาลามสูตร ธรรมะเตือนสติคนไทย

2010-05-17T21:04:00.004+07:00

(อ้างอิงจากท่านพุทธทาส http://www.buddhadasa.in.th/site/articles/politic/3.php)

ใน ธรรมะกับการเมือง พุทธทาสภิกขุ หยิบยก “กาลามสูตร” มาอธิบายเสริมประเด็นเรื่องนี้อย่างน่าสนใจ โดยแยกแยะให้คำนิยามองค์ประกอบแต่ละข้อของหลักการตามกาลามสูตรทั้งสิบประการ ที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ ดังนี้

หมวดที่หนึ่ง เป็นหมวดว่าด้วย “ความรู้ ความคิด ความเห็นเก่าๆ” หรือที่นำเสนอตามๆ กันมา ได้แก่
ข้อที่ 1 อย่าเชื่อเพราะฟังตามๆ กันมา
ข้อที่ 2 อย่าเชื่อเพราะปฏิบัติตามๆ กันมา
ข้อที่ 3 อย่าเชื่อเพราะกำลังเล่าลือกระฉ่อน
ข้อที่ 4 อย่าเชื่อเพราะการอ้างตำรา
หมวดที่สอง เป็นหมวดว่าด้วย “ความรู้สึกนึกคิด ปัจจุบันของตน” ได้แก่
ข้อที่ 5 อย่าเชื่อเพราะเหตุแห่งตรรก (วิธีของตรรกวิทยา)
ข้อที่ 6 อย่าเชื่อเพราะเหตุแห่งนัยะ (การอนุมานตามวิธีของปรัชญา)
ข้อที่ 7 อย่าเชื่อเพราะการตรึกตามอาการ (สามัญสำนึก หรือ common sense)
ข้อที่ 8 อย่าเชื่อเพราะเข้ากันได้กับทิฏฐิหรือความเห็นของเรา
ส่วนหมวดที่สาม เป็นหมวดว่าด้วย “บุคคลที่มาเกี่ยว ข้องด้วย” ได้แก่
ข้อที่ 9 อย่าเชื่อเพราะผู้พูดเป็นคนน่าเชื่อ
ข้อที่ 10 อย่าเชื่อเพราะผู้พูดเป็นครูของเรา

และที่ท่านพุทธทาสอ้างถึงกาลามสูตร 10 ข้อนี้ ท่านให้เหตุผลประกอบว่า
“เพื่อประโยชน์แก่การวินิจฉัยการเมือง....อย่าหลับหูหลับตาไป ตะครุบเอาลัทธิการเมืองนั่นนี่ แบบนั้น แบบนี้ มาอย่างน่าสังเวช ลองใช้กาลามสูตรดูบ้าง”

กาลามสูตรเป็นหลักวินิจฉัยเพื่อเตือนให้เห็นอาการของการเชื่ออย่างรวบรัด หรือสรุปโดยปราศจากวิจารญาณ ขาดการศึกษา ทำความเข้าใจ ทดลองให้ประจักษ์ และวินิจฉัยประโยชน์ด้วยตนเองให้ถ่องแท้เสียก่อน

*******************************************

มีสติกันเยอะๆนะคะคนไทย...

อะไรสำคัญกว่ากัน?

2010-05-12T19:51:00.002+07:00

เนื่องจากได้เริ่มทำงานในบริษัทญี่ปุ่นแห่งหนึ่งในประเทศไทย ซึ่งเป็นการทำงานประจำครั้งแรกของโบว์ ตอนนี้ก็กำลังจะเข้าเดือนที่ 7 แล้ว
หน้าที่ที่ได้รับของบัณฑิตจบใหม่รัฐศาสตร์ทั่วไป ก็คือฝ่ายบุุคคล หรือเรียกให้หรูๆก็คือ HR นั่นเอง

ก่อนจะเข้ามาทำงาน..ขอสารภาพว่าไม่รู้เลยว่า HR เค้าทำอะไรกันบ้าง
รู้แต่ว่างาน recruit หรือสรรหาคนเข้ามาทำงานนี่เป็นงานหลักงานหนึ่งของ HR

แต่พอมาทำงานที่นี่ได้มาหลายเดือน...ก็เริ่มสงสัยว่า นี่มันเป็นงานเดียวของ HR หรือเปล่า -"-

เพราะว่าตอนนี้ทำอยู่อย่างเดียว เช้ามาก็เช็คเมลที่มีคนส่งมาสมัครงาน...นั่งเช็คไป ส่งไปให้บริษัทต่างๆในกรุ๊ปก็ปาไปเกือบครึ่งวันแล้ว

แล้วนายญี่ปุ่นเวลาเรียกทีไรก็ถามทุกครั้ง ว่า ทำไมคนสมัครน้อย ทำไมบริษัทนั้นหาคนไม่ไ้ด้สักที ทำไมช่วงนี้ไม่ค่อยมีคนสมัคร ฯลฯ

เจออย่างนี้ทุกวันๆ จนเกิดความสงสัยว่า...
อะไรสำคัญกว่ากัน ระหว่าง "การทำยอดให้มีคนมาสมัครเยอะๆ" กับ "การทำให้พนักงานเก่าไม่ลาออก"

ตอนนี้ทำไมเราต้องนั่งอ่านเรซูเม่ของคนเป็นร้อยเป็นพันคน อ่านๆ จนผู้คนที่ได้ปฏิสัมพันธ์ด้วยคือคนสองมิติเท่านั้น
ทำไมล่ะ...ถ้าไม่ใช่เพราะว่าคนที่เคยทำงานอยู่เก่าเค้าลาออกไป แล้วเลยต้องหาคนใหม่

สำหรับโบว์ งาน HR ที่สำคัญงานหนึ่งคือการสร้างความคิด และใจรักในองค์กรให้เกิดขึ้น รวมถึงการสร้างบรรยากาศการทำงานที่ดี ความเข้าอกเข้าใจกันระหว่างหัวหน้ากับลูกน้อง การทำให้บุคลากรของเราอยากอยู่กับเราไปนานๆ ไม่อยากลาออกมากกว่า การทำยอดให้มีคนสมัครเยอะๆ (หัวหน้าโบว์ตั้งยอดไว้ว่าโบว์ต้องทำให้มีคนมาสมัครงานให้มากกว่า 50 คนให้ได้)

แล้วทำยังไงล่ะให้มีคนมาสมัครเยอะๆ ก็เปิดตำแหน่งงานให้มันมากขึ้นให้หลากหลายสาขาเข้าไปคนก็มาสมัครเองแหละ

แล้วการทำยอดให้คนมาสมัครเยอะๆมันจะมีความหมายอะไร ถ้าเรามัวแต่คอยหาคนให้มาสมัครอย่างไม่มีสิ้นสุดจนไม่ได้สนใจว่าคนที่ทำงานอยู่กับเรานั้นเค้ามีความสุขกับการทำงาน แล้ววันหนึ่งเขาก็ลาออก

คิดว่าเสียเวลากว่าหรือเปล่าที่จะต้องเสียแรงงานคนนึงมานั่งอ่านเรซูเม่ทั้งวัน ต้องจัดสัมภาษณ์งานไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ พอมาเริ่มงานก็ต้องมาสอนงานกันใหม่แต่ต้น แล้วก็ลาออก แล้วก็ต้องมาเริ่มใหม่

ไม่เถียงว่างาน recruit นั้นเป็นงานสำคัญงานหนึ่งในองค์กร แต่โบว์ว่าหัวหน้าโบว์เมื่อเค้าหมกมุ่นกับการทำยอดให้มีผู้สมัครเยอะๆนั้น เค้าก็มองข้ามสิ่งที่สำคัญกว่าบางสิ่งไป...

แล้วคุณล่ะ..คิดว่ายังไงคะ?

คนไทย vs. คนญี่ปุ่น (ภาค 2)

2010-04-21T21:49:00.004+07:00

ภาคต่อมาแล้วค่ะทุกท่านนนน
วันนี้คิดไม่ออก ขอแค่บทเดียวนะก๊ะ

ไม่ทราบว่าที่อื่นเป็นอย่างนี้หรือเปล่า แต่ที่เจอมามันเป็นยังงี้อ่ะค่ะ เหอๆ

Chapter 3: เมื่อส่งอีเมล
คนไทย - ส่งภาษาอังกฤษ ผิดๆถูก ตูส่งอักฤษไว้ก่อน เผื่อจะ CC หาหัวหน้าคนญี่ปุ่น พิมพ์ไทยไปเดี๋ยวไม่รู้เรื่อง

คนญี่ปุ่น - ไม่เก่งอังกฤษ ส่งภาษาญี่ปุ่นละกัน CC ลูกน้องคนไทยช่างมัน เดี๋ยวมันก็ตรัสรู้กันเองมันทำงานบริษัทญี่ปุ่นหนิ ลูกน้องตอบอังกฤษมา ตูก็จะตอบญี่ปุ่น..ทำไมอ่ะ ก็ไม่เก่งอังกฤษนี่หว่า

เฮ้อออออออออ ชีวิตสาวออฟฟิศ

อ่อ ไม่ได้เป็นกันทุกคนนะ เป็นแค่บางคน
แต่บางคนที่เหลือ บางทีก็มีหลุดเป็นอารมณ์นี้เหมือนกัน เหอๆ

ผู้หญิงแล้วไง?

2010-04-10T11:24:00.003+07:00

ช่วงนี้มีโอกาสได้ออกไปทำงานนอกสถานที่บ่อย
ที่บอกว่าออกไปข้างนอกเนี่ยไม่ได้แปลว่าออกไปทำกิจกรรมหรืออะไรอย่างนี้นะ
ออกไปยื่นเอกสาร -"-

ตอนนี้รับเละหน้าที่จัดทำและยื่นเอกสารสำหรับทำ Visa&Work Permit ให้คนญี่ปุ่นและครอบครัวที่บริษัท
ช่วงนี้มากันเยอะเหลือเกิน ออกไปยื่นรวมถึงพาเจ้าตัวไปทำเอกสารแทบจะทุกวัน T_T

วันก่อนก็ระหว่างกลับจากจามจุรีสแควร์ (ที่นั่นมี One Start One Stop Service ของ BOI ไปบ่อยมาก -"-)
วันนั้นรถที่บริษัทไม่ว่างก็เลยต้องนั่งแท็กซี่กลับมาออฟฟิศ ... รถติดมากๆ ตอนบ่ายๆ

ระหว่างที่นั่งแท็กซี่แล้วรถติดอยู่ในซอยหลังจากที่ติดอยู่บนถนนมานานกว่าสี่สิบนาที (จริงๆมันใกล้นิดเดียว อะไรจะรถติดขนาดนั้น)
ก็มีรถขนาดเจ็ดที่นั่งคันนึงจะกลับรถแต่กลับไม่ได้ ก็ติดแหง่กอยู่ ที่ขับแท็กซี่ที่เรานั่งมาเริ่มสบถ

"แม่งเอ๊ย ระยำ ทำไมไม่หลบๆไปวะ ^&*_)#&&(&#@$!!*@#!!@)"

ในใจคิด...เอ่อ ใจเย็นค่ะคุณขา ดิชั้นไม่ได้รีบขนาดนั้น แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป แท็กซี่เดี๋ยวนี้เริ่มไม่น่าไว้ใจ เหอๆ

สักพักลุงแกก็เปิดประตูรถด้วยท่าทางหาเรื่องเต็มที่ ในใจคิดซวยแล้วตู ต้องเกิดเรื่องชัวร์
ลุงแกเดินลงไปคุยกับรถเจ็ดที่นั่งคันนั้นให้หลบไปก่อนล่ะมั้ง สักพักก็เห็นรถคันนั้นหลบให้ ลุงแกเดินกลับมาที่รถด้วยท่าทางฉุนเฉียว

แล้วก็มาพูดกับเราว่า..

"แม่ง ว่าแล้ว ผู้หญิง"

เอ่อ....

ผู้หญิงแล้วทำไมเหรอคะ?

เคยได้ยินไหมว่าเวลานั่งรถแท็กซี่ หรือรถใครก็ตาม
เวลามีใครขับรถไม่ถูกใจอยู่ใกล้ๆ คนขับก็จะมองหน้าคนขับรถคันนั้น
แล้วก็หันกลับมาบ่นกับตัวเองว่า "...ผู้หญิง"

ทำไมเวลาผู้ชายขับรถห่วย ซึ่งก็เกิดขึ้นบ่อย ไม่เห็นมีใครหันไปมองหน้าแล้วบอกบ้างเลยล่ะว่า
"ว่าแล้ว...ขับรถแบบนี้ผู้ชายขับชัวร"

มีใครเคยทำวิจัยไว้เหรอว่าเป็นผู้หญิงต้องขับรถห่วย หรือว่าเป็นแค่ความเชื่อผิดๆ
เลยเหมือนกับว่าจะเป็นภาพลักษณ์ของคนขับรถห่วยต้องเป็นผู้หญิง?

ไม่สามารถบอกได้ว่าตัวเองขับรถดี เพราะปัจจุบันนี้ก็ยังขับไม่คล่อง
แต่กลัวค่ะว่าวันไหนขับรถไม่ถูกใจใครเข้า จะมีคนที่ขับรถข้างๆหันมามองหน้าเรา
แล้วก็บ่นกับตัวเองว่า "ว่าแล้วว่าต้องเป็นผู้หญิง"

คนไทย vs. คนญี่ปุ่น (ภาค 1)

2010-04-01T21:33:00.004+07:00

เนื่องจากมาทำงานกับคนญี่ปุ่นอยู่ในบริษัทญี่ปุ่นได้มาระยะเวลาหนึ่งแล้ว...
เลยอยากเอาเรื่องที่พอจะสังเกตุได้มาเล่าให้ฟังกัน

ที่เขียนว่าภาค 1 เพราะว่าคิดว่าจะมีภาค 2 3 4 5 ตามมาเรื่อยๆ
เพราะเรื่องมันเยอะเหลือเกิน 5555+

Chapter 1: เวลาทำงาน

คนไทย - มาตรงเวลา เลิกตรงเวลา บางทีไปทำงานข้างนอกก็กลับบ้านก่อนเวลา ชิลล์ๆ ---> มีเวลาให้ครอบครัวและเพื่อนฝูง ---> ชีวิตแ็ฮ็ปปี้รีแลกซ์ ---> งานไม่เสร็จ ไม่รับผิดชอบงาน ---> โดนไล่ออก ---> อาชญากรรมเกิด ---> ปัญหาสังคม ---> ประเทศพัฒนาช้า

คนญี่ปุ่น - มาก่อนเวลา (ถ้าเป็นไปได้ก็มาตั้งแต่ตีห้า) เลิกงานห้าโมงครึ่งแ่ต่กลับสี่ทุ่ม ---> ทำแต่งานๆๆ ---> เสาร์อาทิตย์ตีกอล์ฟ ---> ลูกเมียนานๆเจอหน้าที ---> ครอบครัวมีปัญหามีเงินใช้ ---> เครียดมากอัตราฆ่าตัวตายสูง ---> แต่ประเทศชาติเจริญ

Chapter 2: Business Trip
คนไทย - ไปดูงานต่างประเทศ 5 วัน ---> เที่ยวสี่วันครึ่งดูงานครึ่งวัน ---> อย่างนี้เรียกคอรัปชั่นหรือเปล่า? ภาษีกรู!!!! (เจอกับตัว..เป็น อบต.สักอย่างบนเครื่องบิน แถมยังมีหน้าเอารูปมาอวด ว่าไปเที่ยวนู่นนี่..พอถามไปดูงานตอนไหน..ทำเงียบ)

คนญี่ปุ่น - ไปดูงานต่างประทศ 3 วัน ---> นอนบนเครื่องบินหนึ่งวัน ประชุมหนึ่งวัน นอนบนเครื่องบินกลับอีกหนึ่งวัน ---> ร่างกายทรุดโทรม ---> พนักงานที่ไปทำงานไร้ซึ่งความสุข

ทำไมช่างแตกต่าง....แล้วจะเลือกเป็นแบบคนชาติไหนดีเนี่ย?

When will the fracture in my country be ended?

2010-03-21T23:27:00.003+07:00

What are we waiting for?
A superhero is only existed in fiction ...
he is not gonna come as safe us, if we just don't stop!

(รูปถ่ายเองจากสีลมเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา)

ความรู้เกี่ยวกับเทศกาลวันเด็กผู้หญิง (Hina Matsuri)

2010-03-07T20:15:00.005+07:00

วันที่ 3 มีนาคมของทุกปีถือเป็นวันเด็กผู้หญิงในประเทศญี่ปุ่น เทศกาลนี้จัดขึ้นเพื้ออวยพรให้เด็กผู้หญิงเติบโตขึ้นอย่างมีความสุข และประสบความสำเร็จในชีวิต ต้นกำเนิดของเทศกาลนี้ได้รับอิทธิพลมาจากประเทศจีนเมื่อประมาณ 1,000 กว่าปีที่แล้ว ในสมัยโบราณชาวจีนเชื่อว่าจะขจัดเคราะห์ร้ายให้ไปกับตุ๊กตา ด้วยการนำตุ๊กตาเหล่านี้ไปลอยในแม่น้ำ แต่ในประเทศญี่ปุ่น เด็กผู้หญิงชอบเล่นตุ๊กตาที่ทำมาจากกระดาษ เทศกาลนี้จึงเป็นการผสมผสานกันของประเพณีการละเล่นของเด็กผู้หญิง

เมื่อประมาณ 600 กว่าปีที่ผ่านมา ได้มีการกำหนดให้จัดเทศกาลนี้ในวันที่ 3 ของเดือนมีนาคม และเมื่อ 400 กว่าปีที่แล้ว เจ้านายในราชสำนักได้นำตุ๊กตาที่มีความหรูหรามาใช้แทนที่ตุ๊กตากระดาษ และจัดวางตุ๊กตาอย่างสวยงามเพื่อตั้งแสดงและจัดการเฉลิมฉลองในเขตพระราชวัง เทศกาลนี้ได้เริ่มแพร่หลายไปในหมู่พ่อค้าที่ร่ำรวยและขยายไปสู่ประชาชนธรรมดา และได้จัดเป็นเทศกาลประจำปีมาอย่างต่อเนื่องนับตั้งแต่นั้น

เดือนมีนาคมในประเทศญี่ปุ่นเป็นฤดูที่ดอกท้อกำลังบาน ต้นท้อถือว่าเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ ซึางจะขับไล่ความชั่วร้าย และเป็นสัญลักษณ์ของพลังแห่งชีวิต ความเป็นอมตะและสันติสุข

หลายครอบครัวจึงได้จัดวางตุ๊กตาชุดตุ๊กตา ประกอบด้วยตุ๊กตาจักรพรรดิ จักรพรรดินี ข้าหลวง และนักดนตรี ตกแต่งด้วยเครื่องแต่งกายแบบชาววังโบราณ ประดับด้วยต้นท้อที่กำลังจะบาน

(ขอขอบพระคุณข้อมูลจากสูจิบัตรงานเทศกาลเด็กผู้หญิงที่ทำเนียบเอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำเป็นเทศไทย)

จบเรื่องมีสาระกันได้แล้ว ขอเข้าเรื่องส่วนตัว 5555+

เมื่อวันที่ 3 มีนาคมที่ผ่านมาได้ไปร่วมงานเทศกาลเด็กผู้หญิงที่ทำเนียบเอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำเป็นเทศไทยมา
เนื่องจากพี่ใหม่ได้รับเชิญ เลยติดสอยห้อยตามไปด้วย

เข้าไปในงานมีการจัดตกแต่งตามเทศกาล

มีความมาร่วมงานเยอะมากกกกกกกกกกก บ้านแคบไปเลยทีเดียว

ท่านทูตให้เกียรติกล่าวเปิดงาน

ภายในงานมีการแสดงโคโตะ

และการแสดงเต้นโยซาโคอิ โซรัง

แต่ไฮไลท์ของงานนี้คือของกินนนนน
เนื่องจากท่านทูตบอกว่าท่านเป็นชาวจังหวัดกิฟุ ซึ่งมีชื่อเสียงในอาหารสองอย่าง
คือ สตรอเบอรี่ และเนื้อชั้นดีที่มาจากเมืองฮิดะ เรียกกันว่า "ฮิดะกิว"
เนื้อฮิดะที่ว่านี้ได้รับรางวัลเนื้อชั้นดีที่สุดในญี่ปุ่นมาถึงสองปีซ้อน
(ไม่อยากจะบอกว่ามางานนี้ก็ตัง้ใจมากินเนื้อนี่แหละ เหอๆๆๆ)

สตรอเบอรี่ลูกใหญ่มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ตอนอยู่ญี่ปุ่นไม่เคยกินเลยนะลูกใหญ่ขนาดนี้...เพราะว่ามันแพง T_T

แล้วก็มาถึงไฮไลท์ของงานนี้...

แต่ว่าได้กิน...คนละแค่นี้ค่ะ T_T

อร่อยมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ว่าด้วยเรื่องความเคยชิน...

2010-02-20T23:25:00.002+07:00

ตอนที่ไปอยู่ญี่ปุ่นแรกๆ เคยมีพี่คนนึงที่อยู่มานานแล้วเล่าให้ฟังว่า
เดี๋ยวนี้เวลากลับไปเมืองไทยแล้วจะแอบหงุดหงิดเล็กน้อย...เพราะประตูมันไม่เปิดให้เอง 5555+

(ที่ญี่ปุ่นประตูในที่สาธารณะแทบจะทุกที่จะเป็นประตูอัตโนมัติค่ะ...เคยไปเที่ยวต่างจังหวัดที่ญี่ปุ่น เข้าเซเว่นแล้วเดินชนประตู แล้วไม่ได้ชนคนเดียวนะพี่ที่ไปด้วยกันก็ชนเหมือนกัน...เพราะว่าประตูสาขานั้นมันไม่ได้เปิดเอง เหอๆ)

ตอนที่ได้ยินตอนนั้นก็แอบคิดว่ามันจะอะไรกันขนาดนั้น อยู่เมืองไทยมาตลอดชีวิตอยู่ญี่ปุ่นมาแป๊บเดียวเองนะเนี่ย

ตอนนี้มาเจอกับตัว...มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

ตอนที่กลับมาเมืองไทยแรกๆ แล้วนัดทานข้าวกับเพื่อน
พอเพื่อนพูดว่า...กลับกันเถอะ ขจีภรณ์ลุกจากโต๊ะทันทีพร้อมควานหาใบเสร็จที่ควรจะวางอยู่บนโต๊ะ
สักพักก็ระลึกขึ้นได้ว่า...เอ่อ ประเทศไทยไม่ต้องลุกไปจ่ายตังค์เองที่แคชเชียร์นี่หว่า แล้วก็เรียกคนมาเก็บตังค์ เหอๆ

นอกจากนี้ยังมีการเอามือไปรองที่ก๊อกน้ำในห้างสรรพสินค้าอยู่ตั้งนานแล้วก็คิดในใจว่าทำไมน้ำมันไม่ไหลซะทีเนี่ย
...แล้วก็ตั้งสติ.. อ๋อ มันต้องหมุน -"-

หลังจากกลับมาได้สักพักใหญ่ๆแล้วก็คิดว่าคงจะไม่เป็นยังงั้นแล้วมั้ง
เมื่อวานนี้นัดทานข้าวกะเพื่อนๆศิษย์เก่าญี่ปุ่นมา

ตอนแรกๆก็ไม่มีอะไร พอตอนจะกลับทุกคนก็ไปขึ้นรถไฟฟ้ากัน
ในขณะที่กำลังขึ้นบันไดเลื่อนอยู่นั้น..ทุกคนก็ยืนคุยกันต่อตรงบันได

พี่แก้วศิษย์เก่าโอซาก้า ซึ่งยืนอยู่ขั้นบนสุดก็พูดว่า
"ฝั่งนี้เด็กคันโต...ฝั่งนี้เด็กคันไซ"

เราซึ่งยืนอยู่ถัดจากพี่แก้วลงมาก็มองลงไปตามขั้นบันไดเลื่อน..
เออ..จริงด้วยแฮะ เด็กจบจากคันโตจะยืนชิดซ้าย ส่วนเด็กจบคันไซยืนชิดขวากันหมดเลย

ที่ญี่ปุ่นเวลาขึ้นหรือลงบันไดเลื่อนรถไฟจะต้องยืนชิดข้างใดข้างหนึ่ง เพื่อให้อีกข้างเป้นทางด่วนพิเศษสำหรับคนรีบให้เดินไปก่อนได้เลยค่ะ...ซึ่งจะแตกต่างกันตรงที่โตเกียวจะยืนชิดซ้าย โอซาก้าจะยืนชิดขวา

ที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะว่าจริงๆแล้วที่ญี่ปุ่นจะยืนชิดซ้ายกันมาก่อนค่ะ แต่พอในปี 1970s ที่โอซาก้าจัดงาน World Expo ก็เลยเปลี่ยนวัฒนธรรมการยืนชิดซ้ายมาเป็นยืนชิดขวาตามวัฒนธรรมตะวันตก (ไม่รู้ประเทศอะไรบ้างนะ แต่ตอนไปอังกฤษเค้าก็ยืนชิดขวากันจริงๆ)

เหตุการณ์เมื่อวานขำกันใหญ่...เพราะถึงแม้ว่าประเทศไทยจะไม่มีระบบทางด่วนแบบประเทศอื่นเค้า สังเกตว่าเวลาขึ้นบันไดเลื่อนห้ามรีบ ต้องยืนเฉยๆเท่านั้น แต่ไอ้พวกศิษย์เก่าญี่ปุ่นพวกนี้เวลาจะยืนมันก็ต้องยืนชิดข้างที่มันทำอยู่เป็นประจำอยู่ดี

ความเป็นระเบียบที่ได้กลับมาจากประเทศญี่ปุ่นเนื่องจากความเคบชินเหล่านี้ ไม่รู้ว่าจะชินไปได้นานแค่ไหน
เพราะเดี๋ยวเราก็ต้องกลับมาชินกับความมีระเบียบบ้าง ไม่มีระเบียบบ้างของคนไืทยอยู่ดีนั่นแล

เที่ยวสงขลา..ภายในสองชั่วโมง

2010-02-14T22:13:00.003+07:00

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วไปออกงาน Campus Recruitment ที่มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่มาค่ะ

เป็นการเดินทางที่อึดมาก...เพราะต้องตื่นตีสามครึ่ง ออกจากบ้านตีสี่ เพราะนัดหัวหน้าไว้ที่สนามบินสุวรรณภูมิตอนตีห้า
เครื่องเทคออฟ 6.05 น. ส่วนขากลับก็มาถึงกรุงเทพฯเกือบๆ 4 ทุ่มค่ะ เหอๆ

บรรยากาศสนามบินหาดใหญ่ตอนเช้าตรู่

ตอนที่ไปทำงานคือไปนั่งๆแล้วก็นั่งคุยกะเด็กๆประมาณนี้อ่ะค่ะ เหอๆ
เจอน้องคนไหนชื่อแปลกๆก็ถามใหญ่เลย ชื่อน้องแปลว่าไรเหรอ 5555+

เกิดมาไม่เคยไปสงขลามาก่อนเลย ไม่เคยไป ม.อ. มาก่อนด้วย
พอไปถึงตกใจเลยค่ะ...โอโห ตึกช่างไฮโซ

ตึกที่มีงานนัดพบแรงงานคือศูนย์ประชุมนานาชาติเฉลิมพระเกียรติ

ชื่องานค่ะ

พอเลิกงานก็มีลูกน้องของเพื่อนแม่ที่เป็นตำรวจมารับไปเที่ยว
ด้วยเวลาจำกัดเพียง 2 ชั่วโมงเท่านั้น เหอๆ
ที่แรกที่ไปคือ...ที่ไหนไม่รู้ -"-

รู้แต่ว่าเป็นบนเขา แล้วสามารถเห็นวิวสงขลาได้จากมุมสูงค่ะ

ที่ต่อไปคือขับรถข้ามสะพานติณสูลานนท์ไปเกาะยอค่ะ
แต่ไม่ได้ลงจากรถเลย แบบว่าข้ามไปข้ามกลับ..สองนาที จบข่าว 5555

ที่ต่อไปคือพญานาคค่ะ

ข้างๆเป็นกรมหลวงชุมพรค่ะ

ขับรถต่อไปอีกหนึ่ง มองไปที่ทะเลจะเห็นเกาะหนู-เกาะแมว

แล้วก็เจอนางเงือกด้วย...

แค่นี้แหละค่ะ จบกันอย่างดื้อๆ
แบบว่า...เวลาน้อย ชะโงกทัวร์ของแท้

เรื่องเล่าจากแดนปลาดิบ ตอน เมื่อโดนตำรวจจับ

2010-01-30T15:30:00.003+07:00

ขออภัยแฟนๆบล็อคทุกท่านที่ไม่ได้อัพเดทมานานร่วมเดือน

คือว่าเนื่องจากเมื่อได้เข้าไปทำงานเป็นสาวออฟฟิศอย่างเต็มตัว
ชีวิตก็ปราศจากไปซึ่งสีสัน หรือความสนุกสนานใดๆ -"-
ทำให้ไม่มีอะไรมาเล่าให้ฟังกันเลยค่ะ

ก็เลยคิดว่าน่าจะเก็บตกเรื่องที่ญี่ปุ่นมาเล่าให้ฟังกันดีกว่า
บางทีอาจจะเป็นเรื่องของโบว์เอง หรืออาจจะเป็นเีรื่องของเพื่อนๆที่ญี่ปุ่นที่เล่ามาให้ฟังบ้างก็แล้วแต่สถานการณ์

วันนี้ขอเอาเรื่องของตัวเองผสมกับเรื่องของคนอื่นมาเล่าละกัน 555+

ตั้งแต่อยู่ญี่ปุ่นมาทั้งสิ้นสามปี เคยโดยตำรวจเรียกไปคุยหนึ่งครั้ง และเคยโดนจับเองหนึ่งครั้ง เหอๆ

ครั้งแรกคือเมื่อเดินอยู่ที่หน้าสถานีบ้านที่โตเกียว...

กำลังเดินเม้าท์กะเพื่อนอยู่ดีๆ
ก็มีตำรวจนอกเครื่องแบบเค้ามาโชว์บัตร...ไอ้เราก็ว่าชั้นทำผิดอะไรเนี่ย
เค้าบอก..ขอตรวจบัตรต่างด้าวหน่อย

ความจริงแล้วถ้าเดินอยู่คนเดียวจะไม่เคยโดนเรียกอะไรแบบนี้เลยนะ
อาจจะเป้ฯเพราะหน้าตา เนียนๆไปกับคนญี่ปุ่นได้
แต่พอดีวันนั้นเดินเม้าท์กับเพื่อนค่อนข้างเสียงดัง ด้วยภาษาต่างดาว เหอๆ
(ต่างดาว..ไม่ได้พิมพ์ผิดนะ ต่างดาว 5555)

ก็เอาบัตรให้เค้าดู..แถมถามเค้าอีกว่า "จะเอาบัตรนักเรียนด้วยไหมคะ"
เค้าก็บอก.."อ้าว เป็นนักเรียนเหรอครับ"
พอดูก็บอกดี "โอ้ววว อะตะมะ ก๊ะ อี้ เดสเนะ~" (แปลว่า..โอ้วว ฉลาดจังเลยยย)

เรียนมหาลัยดี...ก็มักจะได้รับการ treat ที่แตกต่างกัน

อันนี้ัเรียนไทยหลายๆคนก็ทำกัน เนื่องจากส่วนมากก็เรียนมหาลัยดีๆกันทั้งนั้น
คุณพี่ อ. (นามสมมติ) ณ โอกินาวา เคยรอดพ้นจากการโดนตรวจกระเป๋าที่สนามบินมาด้วยการณ์นี้
รวมถึง คุณพี่ ก. (นามสมมติ) ณ เกียวโต ก็รอดพ้นจากการโดนจับจากการไม่เปิดไฟจักรยานตอนกลางคืนด้วยกรณีเดียวกันเช่นกัน เหอๆ

สังคมญี่ปุ่นมันก็มีชนชั้นเช่นกันนะจะบอกให้
ถึงแม้เราจะเป็นต่างดาว ก็เป็นต่างดาว A Class นะคะคุณ

อักครั้งนึงที่โดนจับ...เกิดขึ้นเมื่อตอนไปเที่ยวที่โทโฮคุ

ตอนนั้นเนื่องจากมันต้องใช้เวลาเดินทางจากโตเกียว ไปจ.อาโอโมริประมาณ 9 ชั่วโมงได้
พี่แมวจึงขับรถบนทางด่วนด้วยความเร็วสูง...ประมาณ 140 กม./ชม. เหอๆ

ทันใดนั้นก็มีเีสียงรถตำรวจ หวอๆๆๆๆๆๆๆ ตามมาพร้อมประกาศให้หยุด
สร้างความตระหนกตกใจให้ชาวคณะเป็นอย่างมาก

ตอนแรกก็วางแผนไว้อย่างดีว่าให้ทำเป็นฟังไม่รู้เรื่องไปนะฮะๆ
(มีคนญี่ปุ่นร่วมทริปหนึ่งคน..บอกให้นั่งเงียบๆ เหอๆ)

แต่ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากการโดนปรับไปได้ เนื่องจากเค้ากำหนดให้ขับ 80 ล่อไปซะ 140
ดีนะที่ตอนนั้นเค้าตรวจจับได้แ่ค่ 110 เหอๆ

โดนปรับไป 25,000 เยน...หารกันไปช่วยกันออกคนละ 4,500

หลังจากนั้นพี่แมวก็ไม่ขับรถเร็วอีกเลย...ไปถึงอาโอโมริก็เกือบทุ่มละ เหอๆๆๆๆๆๆ

ว่าด้วยเรื่องตำรวจและกฎหมาย
คนไทยที่ญี่ปุ่นรู้ดีนะคะว่าเค้าเคร่งครัดมาก
แถมค่าปรับแพงหูฉีกกันเลยทีเดียว

ดังนั้นไม่ว่าใครก็ตาม ชอบดื่มแค่ไหน ถ้าขับรถมาวันนั้นห้ามดื่ม
เพราะถ้าถูกจับได้นะเธอเอ๋ย....
เสียค่าปรับแพงกว่าค่ารถเสียอีก

ดังนั้นเราจึงไม่เห็นว่ามีคนเมาแล้วขับ ขับไปจนตำรวจขาขาด แล้วบอกว่าก้มเก็บของ
เรื่องแบบนั้นไม่มีเกิดขึ้นที่ประเทศญี่ปุ่นแน่นอนค่ะ

ล่าสุดมีเพื่อนคนหนึ่งที่ญี่ปุ่นได้มีโอกาสไปนั่งรถตำรวจเล่นมา
(แถมเก็บภาพมาฝาก...หุหุ)

เนื่องจากลืมไปต่ออายุบัตรต่างด้าว แถมวันนั้นลืมพาสปาร์ตไว้ที่มหาลัย
แล้วเข้ามหาลัยไม่ได้เพราะเค้าจัดสอบเอนท์พอดี (อะไรจะซวยซ้ำซ้อน..)
ได้ไปนั่งรถตำรวจเล่นๆ แล้วไปนั่งเล่นๆในโรงพักอยู่วันนึง เหอๆ

วันนี้ขอลาไปด้วยภาพโรงพักค่ะ
อย่าลืมรักษากฎหมายกันด้วยนะคะ

ได้ลงหนังสือ (โดยไม่ได้ตั้งใจ)

2010-01-10T00:16:00.003+07:00

จากที่เคยเขียนบล็อคไว้เมื่อต้นเดือน ตค.ที่ผ่านมาว่าได้ไปดูเดี่ยวไมโครโฟนของโน้ส อุดมที่โตเกียวก่อนที่จะกลับมาเมืองไทย
(http://sweet-choco-cookie.blogspot.com/2009/10/nakano.html)

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วเก๋ที่ J-education ส่งเมจเสจมาบอกว่าเห็นโบว์ลงหนังสือ
ตอนแรกก็งงๆ ไปลงหนังสืออะไรตอนไหนหว่า (ถ้าไม่นับหนังสือ J-education นะ ฮ่าๆ)
เก๋ก็บอกว่าลงหนังสือเกี่ยวกับโน้ส อุดม...อ๋อ ตอนนั้นนั่นเอง

เลยรีบแจ้นไปซื้อหนังสือเลย ซึ่งหนังสือที่ว่าคือ "ฮิกาซีน"

ซึ่งเป็นฉบับพิเศษ แพงกว่าปกติ เล่มละตั้ง 250 -"-
แต่เอาเหอะ มีรูปลง (จริงๆแล้วไม่ได้สนใจเนื้อหาในหนังสือเลย เหอๆ)

เปิดเข้าไปดูก็เจอคอลัมน์นี้

พลิกไปพลิกมา เจอแล้วววว รูปใหญ่ด้วย (แต่หน้าหมูใหญ่กว่า...โกงอ่าาาา)

พี่อ้วนก็มีนะคะ...แต่เกือบตกสันหนังสือแหนะค่ะ 5555+

สรุปเสียไป 250 ... มีรูปลงสองรูป
แต่ก็ซื้อมาเนอะ เหอๆ

Happy New Year 2010

2009-12-31T06:33:00.001+07:00

โครงการทุนการศึกษาพานาโซนิค 2011

2009-12-27T21:15:00.002+07:00

โครงการทุนการศึกษาพานาโซนิค
เพื่อศึกษาต่อระดับปริญญาโท ที่ประเทศญี่ปุ่น
2011 Panasonic Scholarship

ส่วนที่ 1 : รายละเอียดโครงการ “ ทุนการศึกษาพานาโซนิค (Panasonic Scholarship) ”

โครงการ ทุนการศึกษาพานาโซนิคก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2541 โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อให้การสนับสนุนนักศึกษาจากประเทศในภาคพื้นเอเชีย ได้แก่ ไทย จีน ไต้หวัน มาเลเซีย อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ เวียดนาม และอินเดีย ได้มีโอกาสศึกษาต่อระดับปริญญาโท ทำวิจัยในประเทศญี่ปุ่น และเข้าร่วมกิจกรรมอื่น ๆ อีกมากมาย ที่พานาโซนิคจัดขึ้นระหว่างนักศึกษาภาคพื้นเอเชีย
ภายใต้ความร่วมมือ ระหว่างกลุ่มบริษัทพานาโซนิคในประเทศญี่ปุ่นและประเทศไทย พานาโซนิคมีความภาคภูมิใจที่ได้มอบโอกาสแก่นักศึกษาไทยในการไปศึกษาต่อเพื่อ ยกระดับคุณภาพชีวิต และสามารถนำความรู้กลับมาพัฒนาประเทศรวมทั้งเป็นการเสริมสร้างมิตรภาพและ ความเข้าใจอันดีระหว่างประเทศไทยกับประเทศญี่ปุ่น
ปัจจุบันทุนการ ศึกษาพานาโซนิคมีนักเรียนทุนที่สำเร็จการศึกษาและกำลังศึกษาอยู่รวมกว่า 278 คน จาก 8 ประเทศในเอเชีย และนับว่าเป็นบริษัทเอกชนที่ให้ทุนการศึกษามากที่สุดแห่งหนึ่งในโลกในเชิง ปริมาณและมูลค่า โดยปราศจากพันธะผูกพันใดๆ ทั้งสิ้นในการคืนทุนเมื่อสำเร็จการศึกษา โดยรายละเอียดและระยะเวลาของทุนการศึกษาพานาโซนิค จะให้การสนับสนุนแก่ผู้ที่ได้รับเลือกเป็นระยะเวลา 3 ปี รวมมูลค่าต่อนักเรียนทุน 1 คน ประมาณ 3 ล้านบาท โดยมีรายละเอียด ดังนี้

ปีที่ 1 ระยะการเตรียมตัว : ผู้ที่ได้รับการคัดเลือกจะต้องสมัครเข้าเป็นนักศึกษาวิจัยระดับปริญญาโทใน มหาวิทยาลัยของประเทศญี่ปุ่น (เดือนเมษายน 2011) พร้อมกับเรียนภาษาญี่ปุ่นในสถาบันภาษาของญี่ปุ่น ทั้งนี้ผู้ที่ได้รับการคัดเลือกจะได้รับค่าใช้จ่ายดังนี้
- ค่าใช่จ่ายรายเดือน 150,000 เยนต่อเดือน
- เงินช่วยเหลือค่าสอบเข้าเป็นนักศึกษาวิจัยจำนวน 100,000 เยน
- เงินช่วยเหลือค่าตั๋วเครื่องบินจากกรุงเทพไปญี่ปุ่น (ขาเดียว)
- ค่าธรรมเนียมการศึกษาจ่ายให้ตามจริงแต่ไม่เกิน 400,000 เยนต่อปี

ปีที่ 2 และ 3 ระยะเวลาการศึกษา : ผู้ที่ได้รับการคัดเลือกจะลงทะเบียนศึกษาในสถาบันบัณฑิตศึกษาจนกระทั่ง สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทในประเทศญี่ปุ่น (เข้าศึกษาระดับปริญญาโทในเดือนเมษายน 2012 และสำเร็จการศึกษาในเดือนมีนาคม 2014) ทั้งนี้ผู้ที่ได้รับการคัดเลือกจะได้รับค่าใช้จ่ายรายเดือนดังนี้
- ค่าใช้จ่ายรายเดือน 180,000 เยนต่อเดือน
- เงินช่วยเหลือค่าสอบเข้าจ่ายให้ตามจริงแต่ไม่เกิน 250,000 เยนต่อปี
- ค่าธรรมเนียมการศึกษาจ่ายให้ตามจริงแต่ไม่เกิน 500,000 เยนต่อปี
(เงินจำนวนนี้จะไม่จ่ายให้แก่นักศึกษาที่ได้รับการยกเว้นค่าธรรมเนียมการศึกษา)

สำหรับ ขั้นตอนในการคัดเลือก จะมีการคัดเลือกจากใบสมัคร การสอบข้อเขียน การสัมภาษณ์ ผู้ที่ผ่านการสัมภาษณ์รอบแรกจะมีการเข้าค่ายเพื่อเก็บคะแนน และการสัมภาษณ์รอบสุดท้าย
จำนวนทุนการศึกษา : ปีละ 3 คน

ส่วนที่ 2 : ข้อแนะนำในการสมัคร

1. คุณสมบัติเบื้องต้นของผู้ที่จะสมัครขอรับทุนการศึกษาพานาโซนิค
- มีสัญชาติไทย
- ผู้ที่สมัครจะต้องสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีหลักสูตร 4 ปีมาแล้วไม่เกิน 4 ปี
หรือกำลังจะสำเร็จศึกษาในปีที่สมัคร
- ระยะเวลาของการศึกษาตั้งแต่ประถมศึกษาถึงปริญญาตรีไม่ต่ำกว่า 15 ปี
- สำเร็จการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี วิศวกรรมศาสตร์ และสาขาอื่นที่เกี่ยวข้อง
(ยกเว้นวิทยาศาสตร์การแพทย์, เภสัชศาสตร์ และทันตแพทยศาสตร์)
- ผู้สมัครต้องมีผลการศึกษาคะแนนสะสมเฉลี่ย (GPA) ตลอดระยะเวลาของการศึกษาไม่น้อยกว่า 3.00
- ผู้ ที่ผ่านการคัดเลือกจะต้องศึกษาภาษาญี่ปุ่นจนกระทั่งมีความรู้ และสามารถพูด เขียน อ่าน ภาษาญี่ปุ่นในระดับมาตรฐานเดียวกัน คือ ต้องสอบผ่านระดับ 3 ของ Japanese Language Proficiency Test ของระบบการสอบในปัจจุบัน หรือระดับ N4 ของระบบการสอบแบบใหม่ซึ่งจะเริ่มใช้ในปี 2553
- ผู้ที่เข้าข่ายดังต่อไปนี้ไม่สามารถรับทุนการศึกษาพานาโซนิคได้
• ผู้ที่ได้รับหรือกำลังจะได้รับทุนการศึกษาอื่นใดรวมทั้งทุนการศึกษาจากรัฐบาลญี่ปุ่น
• ผู้ที่สมัครเข้าศึกษาในสถาบันบัณฑิตศึกษาในประเทศญี่ปุ่นอยู่แล้ว

2. ระยะเวลาของการรับสมัครและการคัดเลือก (กำหนดการของทุนประจำปี 2011)
- เปิดรับสมัคร (ยื่นใบสมัคร) : ธันวาคม 2552 – 7 เมษายน 2553
- การคัดเลือกจากเอกสาร : เดือนเมษายน 2553
- ประกาศผลการคัดเลือกจากเอกสาร : ปลายเดือนเมษายน 2553
- การสอบสัมภาษณ์รอบแรก : ปลายเดือนเมษายน 2553
- ประกาศผลการสอบสัมภาษณ์รอบแรก : ต้นเดือนพฤษภาคม 2553
- การทำกิจกรรมค่ายเก็บคะแนน : กลางเดือนพฤษภาคม 2553
- ประกาศผลการเข้าค่ายเก็บคะแนน : ปลายเดือนพฤษภาคม 2553
- ตรวจสุขภาพและประกาศผลการตรวจ : เดือนมิถุนายน 2553
- การสอบสัมภาษณ์รอบสุดท้าย : เดือนมิถุนายน 2553
- ประกาศผลผู้ได้รับทุน : ปลายเดือนมิถุนายน 2553

3. วิธีการสมัคร : ดาวน์โหลดใบสมัครจาก http://www.panasonic.co.th/ หรือหากต้องการใบสมัครทางไปรษณีย์
กรุณา ส่งแสตมป์ 5 บาทมาที่สำนักงานฯ กรอกรายละเอียด ส่งใบสมัครและเอกสารในการสมัครมาที่สำนักงานโครงการทุนการศึกษาพานาโซนิค (ยื่นใบสมัครภายในวันที่ 7 เม.ย. กรณีส่งทางไปรษณีย์ จะดูจากวันที่ประทับตราเป็นสำคัญ)

สำนักงานโครงการทุนการศึกษาพานาโซนิคในประเทศไทย
บริษัท พานาโซนิค แมเนจเม้นท์ (ประเทศไทย) จำกัด 26/1-4 อาคารอรกานต์ ถนนเพลินจิต แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพฯ 10330
ผู้สนใจสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม ได้ที่ โทร 0-2655-5852-3 โทรสาร. 0-2655-5732 E-mail : scholarship@th.panasonic.com
Thailand URL : http://www.panasonic.co.th/ Japan URL: http://panasonic.net/scholarship/

อัพเดทประเทศไทย

2009-12-16T23:04:00.001+07:00

ชวนไปเที่ยวงาน "รำวง BON-ODORI" ค่ะ

2009-12-08T17:00:00.002+07:00

สมาคมชาวญี่ปุ่นในประเทศไทย ร่วมกับ กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยและการกีฬาแห่งประเทศไทย
โดยความร่วมมือกับ สมาคมนักเรียนเก่าญี่ปุ่นในพระบรมราชูปถัมภ์ จะมีการจัดงาน

"รำวง BON-ODORI" ขึ้นที่ สนามศุภชลาสัย สนามกีฬาแห่งชาติ

ในวันเสาว์ที่ 12 ธันวาคม 2552 ตั้งแต่เวลา 17.00 น.ถึงเวลา 21.00 น

ซึ่งในงานจะมีการแสดงศิลปและวัฒนธรรมของทั้งสองประเทศ คือไทย-ญี่ปุ่น ที่สวยงามมากมาย และมีสิ่งหนึ่งที่จะขาดมิได้นั้นคือ รำวงBON-ODORI ซึ่งเป็นไฮไลท์ของงาน มีการออกร้านในรูปแบบงานวัดที่เป็นประเพณีนิยมของชาวญี่ปุ่น เมื่อปี 2007 สองปีที่ผ่านมาได้มีผู้ชมเข้าไปเดินชมงานทั้งชาวไทยและชาวญี่ปุ่นถึง 25,000 คน

บัตรเข้างานราคา 30 บาทจ้า

ชมภาพงานเมื่อสองปีที่แล้วไ้ด้ที่นี่ค่ะ
http://deltadrive.exteen.com/20071209/review-thai-japan-festival-2007

ใครว่่างๆอยู่ก็ไปเจอกันที่งานได้นะคะ
งานนี้อาจจะหาตัวเจอยากหน่อย เพราะว่าจะไปเป็นอาสาสมัครโดยจะใส่ยูกาตะไปเนียนๆปนเปกะคนญี่ปุ่นไปเลย 555+

แหม...มีชุดอยู่ตั้งสี่ห้าชุด หาโอกาสใส่ได้ยากจริงๆเล๊ยยยยย

กิจกรรมวันพ่อ

2009-12-06T23:08:00.004+07:00

วันพ่อปีนี้ มีกิจกรรมเยอะมาก
ไปนู่นนี่ไม่ได้อยู่บ้านเลย

ตอนเย็นก็เลยได้โอกาสพาคุณพ่อไปทานข้าว
ไม่รู้จะไปร้านไหน เลยเลือกร้านที่ไม่เคยไป ฮ่าๆ

นั่นคือ Vanilla Garden ที่เอกมัย ซ.12 ค่ะ
ใน Vanilla Garden นั้นจะแบ่งเป็น 2 โซน คือ
1. Vanilla Cafe ขายอาหารญี่ปุ่นแบบ fusion
2. Royal Vanilla ขายอาหารจีน บรรยากาศเป็นโรงเตี๊ยม

เลือกไป Vanilla Cafe เพราะตอนเที่ยงมีรวมญาติ ก็อาหารจีนชัวร์
(ซาลาเปาเหลืออยู่ในตู้เย็น 10 ลูก ... ช่วยด้วยยยยย)

บรรยากาศในร้าน

อาหารก็...เฉยๆอ่ะ ราคาก็แพงใช้ได้ เหอๆ
แต่ที่ชอบคือจานนี้ "ลิงกิวนี่กุ้งซอสเพสโต้"

ในร้านมีตกแต่งด้วยหนังสือการ์ตูนญีปุ่น แล้วก็พวกโมเดลต่างๆ
มีรูปน้องอะตอมด้วย

พิ้นที่ร้านกว้างใหญ่พอสมควร นอกจากร้านอาหารแล้วยังมีร้านขายหนังสือด้วย

.....

ยัง.. ยังไม่จบแค่นั้น
วันคต่อมาเราจะเดินทางไปสระบุรีกัน
ออกจากบ้านแต่เช้า...เพื่อไปรับประทาน Brunch ที่ร้าน Lek's Stake House
จากกรุงเทพฯไปอยู่ทางซ้ายมือ ก่อนถึงฟาร์มโชคชัยอีก

ต่อมาก็แวะไปสถานที่ที่อินเทรนด์มากๆ
เห็นถ่ายละครหลายเรื่องและ นั่นคือร้านอาหารสไตล์อิตาเลียน ชื่อ "Primo Posto"
(ค่้าเข้า 55 บาท สามารถนำไปใช้เป็นส่วนลดค่าอาหารได้เต็มราคา)

คือว่า...มันอินเทรนด์จริงๆนะ คนไปเยอะมากกกก
สังเกตว่าต้องถ่ายรูปมุมเงย..ไม่งั้นจะติดหัวผู้คน เหอๆ

บรรยากาศภายในร้านอาหาร ... อากาศเย็นสบายชิลล์มาก

แอบสั่งของหวานมาลองชิม...ไอติมอาหย่อย

ข้างหลังร้านมีไร่องุ่นด้วย เด็กๆวิ่งเล่นกันเต็มไปหมด

องุ่น...พวงติ๊ดเดียว -"-
เหมือนมีไร่ไว้เป็นพิธี เหอๆ

ตึกมันแนวจริงๆ...

ถ่ายรูปครอบครัวสักหน่อย

ก่อนกลับแวะไปเลี้ยงลิงที่วัดพุทธฉาย อิอิ

และก็แวะซื้อต้นคริสต์มาสมาประดับหน้าบ้านด้วย..
มันจะแดงไปได้อีกนานไหมเนี่ยกับอากาศร้อนๆใน กทม.

เป็นวันหยุดยาวที่คุ้มมาก...
ไม่คุ้มหนึ่งอย่างคือไม่ค่อยได้นอน เหอๆ

ว่าด้วยเรื่องจ๊อบเล็กๆน้อยๆ

2009-12-02T21:28:00.002+07:00

ช่วงนี้รับจ๊อบหลายอย่าง เป็นรายได้พิเศษให้เด็กเพิ่งเริ่มทำงาน
ตำแหน่งต่ำต้อย เงินเดือนน้อยนิดอย่างหนู

ตอนอยู่ญี่ปุ่นทำงานพิเศษอยู่สองอย่าง
ตอนนี้เริ่มมีงานหลากหลายมากขึ้นให้ทำ

หลักๆที่ทำอยู่ตอนนี้คือ ที่เคยบ่นๆไปเมื่อไม่นานมานี้คือเป็น "ล่าม"
แต่ช่วงนี้พยายามไม่รับงานล่้าม เพราะหลังจากทำไปสองสามงานรู้เลยว่าความสามารถตัวเองไม่ถึง เหอๆ
ให้แปลญี่ปุ่นเป็นไทยอ่ะทำได้ แต่ให้แปลไทยเป็นญี่ปุ่นนี่สิ...คิดแล้วววคิดอีก
คนฟังก็ลุ้นมันจะแปลจบไหมเนี่ย เหอๆ
แบบว่าพอไม่ค่อยได้พูดมันก็ออกมายากอ่ะนะ

ล่าสุดที่เป็นทำไม่เชิงเป็นงานล่ามซะทีเดียว
เรียกว่าเป็นงานพิธีกรมากกว่า แต่เนื่องจากแขกผู้ร่วมงาน และคนที่ต้องสัมภาษณ์นั้น
มีทั้งไทยและญี่ปุ่น พี่เจ้าของงานก็เลยติดต่อผ่านเพื่อน (พี่กิ้น) มา ตอนนั้นยังไม่เริ่มงานประจำก็เลยไปทำค่ะ
มีลงหนังสือพิมพ์ด้วยล่ะ...แีนะไม่ออกทีวี ไม่งั้นคนดูทีวีคงลุ้นไปด้วยว่ามันจะพูดจบไหม 555+
งานที่ว่าเป็นงานแสดงภาพถ่าย "Bond&Beyond: ชีัวิต ความเชื่อ และการช่วยเหลือสังคมของคนญี่ปุ่น"
ที่ไปทำก็คือเป็นพิธีกรช่วงเสวนาค่ะ

งานต่อไปนี่จริงๆแล้วอยากรับมากที่สุด แต่มันไม่ค่อนมีคนจ้างง่ะ เหอๆ
นั่นก็คืองาน "ร้องเพลง" นั่นเอง
ล่าสุดที่ไปทำ ไม่เชิงเป็นรับจ๊อบเท่าไหร่เพราะว่าเป็นงานแต่งงานของพี่นิกับพี่รุ้ง
ซึ่งสนิทกับทั้งบ่าวสาวเลย ถือว่าไปร้องให้เป็นของขวัญ
โดยพี่ที่ไปเล่นกีร์ต้าให้ (พี่เบิร์ท)ได้ค่าจ้างไป แต่พี่เค้าแบ่งเงินให้ครึ่งนึงอ่ะ เหมือนว่าช่วยๆกัน เหอๆ
ต่อไปใครจะจ้างไปร้องเพลงงานแต่งก็ยินดีรีบเสมอนะคะ มีทั้งนักร้องและนักดนตรี ออกงานคู่ค่ะ 5555+

งานสุดท้ายเพิ่งรับไปสดๆร้อนๆ
ตอนที่ไปทำตอนแรกนั้นไม่คิดว่าจะได้ตังค์ แต่เค้าให้ด้วยแฮะ ลาภปาก 555+
งานที่ว่าคือไปเป็น "วิทยากร" แนะแนวการศึกษาต่อญี่ปุ่นนั่นเอง
ก่อนนี้ก็มีไปบรรยายมาบ้างของ J-Education งานที่ผ่านมาเป็นของสมาคมนักเรียนเก่าญี่ปุ่น (สนญ)
คาดว่าคงจะมีมาเรื่อยๆ...ตราบใดที่ยังมีคนอยากไปเรียนญี่ปุ่นอยู่ เหอๆ

ใครสนใจจะจ้างไปทำงานประเภทพวกนี้ก็อย่าลืมติดต่อมานะคะ
เด็กเพิ่งเริ่มทำงาน รายได้น้อย T_T

พากินกุ้งเผาตัวใหญ่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา

2009-11-22T21:37:00.002+07:00

พรุ่งนี้จะเริ่มทำงานแล้วค่ะ เลยได้โอกาสเดินสายเยี่ยมญาติ
เพราะรู้ว่าตัวเองจะไม่ว่างแล้ว (ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ว่าง แต่ก็ไม่ค่อยได้ไปไหน เหอๆ)

วันนี้ไปเยี่ยมคุณยายที่จังหวัดสิงห์ฺบุรี
ซึ่งไปกี่ครั้งก็ต้องไปแวะกินกุ้งแม่น้ำเผาร้านดัง ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านคุณยายเพียงหนึ่งซอย
ร้านนี้ขายดีมาก ไปกินมาตั้งแต่ตอนเด็กๆ ผ่านไปเป็นสิบปีลูกค้าก็ไม่เคยน้อยลงเลย
(ร้านก็สภาพเหมือนเดิม ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรมากมายเท่าไหร่ เหอๆ)

ร้านนี้อยู่ในซอยวัดตราชู ชื่อร้านกุ้งเผาทองชุบค่ะ

เดินเข้ามาในร้านจะเป็นร้านบ้านๆ อยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา

ทางเข้าจะมีขนมไทยๆขาย ขอบอกว่าเม็ดขนุนร้านนี้อร่อยมากก

มาที่ร้านนี้...สิ่งที่จะต้องสั่งทุกครั้งคือกุ้งเผาตัวใหญ่ๆ

เคยกินตั้งแต่ราคากิโลละสามสี่ร้อยบาท ตอนนี้เป็นกิโลละเก้าร้อยแล้วค่ะ เหอๆ
ตัวที่เห็นอยู่หนักประมาณสามขีดกว่าๆ

วิธีกินคือหักหัวกุ้ง กวาดมันกุ้งเยิ้มๆออกมา ฉีกเนื้อกุ้งคลุกกับข้าวและซีอิ๊วขาว หรือใครจะจิ้มกับน้ำจิ้มซีฟู้ดก็ได้ตามชอบ
แต่สูตรของบ้านเราคือซีอิ๊วขาวเท่านั้น

อีักเมนูแนะนำของร้านนี้ (โดยคนที่กินประจำ เหอๆ) คือปลาเนื้ออ่อนราดพริก

ปิดท้ายด้วยวิวงามๆของแม่น้ำเจ้าพระยาที่จ.สิงห์บุรีค่ะ

ปล. จริงๆแล้วเมื่อสัปดาห์ที่แล้วไปรับจ็อบเป็นพิธีกรภาคภาษาไทยและภาษาญี่ปุ่นให้งานแสดงภาพที่ Siam Discovery แต่พี่เค้ายังไม่ส่งรูปมาให้เลยอัพไม่ได้ง่ะ ไว้เค้าส่งมาให้แล้วจะมาเล่าให้ฟังนะคะ

กรรมเก่า...

2009-11-09T16:27:00.004+07:00

กรรมเก่า...

มาถึงแล้ว

จะว่าไปก็มาช้าไปหน่อยนะ..
ไหนบอกว่าจะมาถึงภายในสามสัปดาห์ ขจีภรณ์ส่งตั้งแต่วันที่ 22 กย. เพิ่งมาถึงวันนี้เองค่ะ

ลากของเข้าบ้านด้วยความทุลักทุเล ...
ที่มันหนักๆก็พวกหนังสือพวกนี้ทั้งนั้นแหละ -"-

ของหมักหมม "ส่วนหนึ่ง"

จะสังเกตว่าพวกเสื้อผ้าที่สูบสูญญากาศไว้บางถุงอากาศมันจะเข้าแล้วทำให้มันบวมๆ
แต่พวกตุ๊กตาที่สูบลมออกไว้นั้น..

ยังหน้าเบี้ยวเหมือนเดิม -"-

ความบาง...

ลูกๆกลับมาถึงบ้านแล้วค่าาา

คนญี่ปุ่น...กับความไม่ประทับใจ

2009-11-03T12:54:00.003+07:00

เนื่องจากตอนนี้ยังเตะฝุ่นอยู่
เมื่อมีงานพาร์ทไทม์อะไรเข้ามาถ้าไม่ติดว่่าต้องไปสัมภาษณ์งานล่ะก็แทบจะกระโดดเ้ข้าใส่
คนไม่มีรายได้ก็ยังงี้แหละ...เฮ้อ

พูดถึงงานพาร์ทไทม์
เมื่อปลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ได้มีโอกาสไปทำหน้าที่เป็นล่ามภาษาอังกฤษ-ญี่ปุ่น
ในงานประชุมวิชาการ ProMAC2009 ที่โรงแรม The Twin Towers ที่โบ๊เบ๊

ความจริงก็ประเมินความสามารถตัวเองไว้นะ ว่าไม่ใช่คนเก่งภาษาญี่ปุ่นขนาดนั้น
ประกอบกับเป็นประชุมเกี่ยวกับ Project Management ซึ่งไม่ใช่สาขาที่ตัวเองถนัดอีกต่างหาก
ศัพท์แสงต่างๆก็ไม่รู้ แต่เนื่องจากช่วงนี้คนที่รู้ภาษาญี่ปุ่นก็มีงานมีการทำกันหมดก็เลยคิดว่าลองดูสักตั้งก็แล้วกัน

ตอนแรกก็สงสัยว่าทำไมเค้าจะต้องให้คนไปเป็นล่าม ในเมื่อมันเป็นการประชุมนานาชาติ และภาษาที่ใช้ก็คือภาษาอังกฤษเป็นหลัก
แต่พอไปถึงก็เข้าใจเลย เพราะงานประชุมนี้เป็นงานที่คนญี่ปุ่นจัด แล้วคนที่เ้ข้ามาร่วมประชุมกว่า 99% เป็นคนญี่ปุ่น (แล้วจะมาจัดที่เมืองไทยทำไม..สงสัยไหมล่ะ)

แล้วงานประชุมนานาชาติอย่างที่บอก คนที่มาพรีเซนต์ก็ควรจะสนทนา หรือเข้าใจภาษาอังกฤษได้บ้าง
แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นเค้าก็คงไม่จ้างเราไปถูกป่ะ ... คืองานของเราก็คือ เวลาที่คนญี่ปุ่นพรีเซนต์งานเสร็จ (พรีเซนต์เป็นภาษาอังกฤษนะ แต่เค้าอ่านตาม script -"-) แล้วมีคำถามจากคนที่ฟัง ให้ช่วยแปลคำถามเป็นภาษาญี่ปุ่นให้เค้า แล้วเวลาเค้าตอบเป็นภาษาญี่ปุ่นช่วยแปลกลับเป็นอังกฤษให้คนฟังรู้เรื่องด้วย

คือปัญหาจะเกิดขึ้นเมือคนถามไม่ใช่คนญี่ปุ่น...(ซึ่งมีไม่กี่คนหรอก แต่แกชอบถาม)
แล้วอย่างที่รู้ๆกัน พวกนักวิชาการฝรั่งชอบเกริ่นมายาวๆๆๆๆ แล้วค่อยเข้าคำถาม พอตอนนั้นคนญี่ปุ่นบนเวลาที่มองมาที่เราทำตาปริบๆ ไม่เข้าใจๆ แล้วเราก็ต้องทำตรงนั้น

เอาล่ะ..แต่เรื่องทำงานนั้นไม่ใช่ปัญหา และไม่ใช่ความประทับใจ

ความไม่ประทับใจเกิดขึ้นเมื่อใกล้จะจบงานประชุม

ตอนแรกตกลงกันไว้ว่าวันละ 1,000 บาท (คือ 9.00-16-00)
แต่วันสุดท้ายมันจะมี bus tour เค้า (คนจัดงาน) ต้องการให้เราขึ้นรถไปด้วย โดยเค้าบอกว่าถึงหกโมงเย็นนะ
เราก็บอกถ้าถึงหกโมงเย็นเราทำไม่ได้ เพราะคุณไม่ได้บอกไว้ก่อนหนิเราก็มีอะไรต้องไปทำของเรา เราได้แค่สี่โมงเย็น
เค้าก็ไปคุยๆกัน แล้วก็บอกว่าโอเคงั้นคุณทำแค่ครึ่งวัน ไม่ต้องไปขึ้นรถแล้ว เราก็โอเค

ระหว่างที่เรากำลังรอเงินที่จะได้จากการทำงานนั้น
ผู้จัดงานคนนึงก็เอาเงินมาให้เรา รวมสองวัน 1,000 บาท

เราก็บอก..อ้าว ทำไมให้เราแค่พันเดียว เราทำวันครึ่งเราควรจะได้ 1,500 ไม่ใช่เหรอ
เค้าก็บอก.. ก็คุณทำไม่เต็มวัน ที่เราตกลงกันไว้คุณต้องทำเต็มวันถึงจะได้เงิน
อ้าว...แล้ววันนี้ชั้นจะออกมาทำไมเนี่ย

เราก็บอก..คุณทำอย่างนี้ไม่ถูกนะ เพรา่ะเราไม่ไ้ด้จะกลับก่อน แต่คุณจะให้เราทำถึงหกโมงเราทำไม่ได้ ไม่งั้นคุณมี over time ให้ป่ะค่ะ
เค้าก็บอก..ใครบอกคุณว่าให้ทำถึงสี่โมง คิดไปเองหรือเปล่า
อ้าว...ไอ้ห่าน ก็เมื่อวันก่อนพี่ที่มาทำก่อนเค้าก็ทำถึงสี่โมง เมื่อวานชั้นก็ทำถึงสี่โมง แถมวันนี้ก็ไม่มีตารางมาให้ ไม่บอกมาก่อนว่าจะให้ทำถึงกี่โมง
เค้าก็บอก..ก็คุณไม่ได้ถาม

อ้าว...ตกลงชั้นผิดเหรอ ไม่ใช่แกเหรอที่ต้องมีตารางมาให้ชั้น อีกอย่างแต่ละวันจะให้ชั้นไปอยู่ห้องไหนหัวข้ออะไรก็ไม่มีมาให้ชั้นรู้เลย แล้วจะให้ชั้นอ่านทุกงานของทุกห้องเป็นหลายสิบงานเนี่ยนะ

สุดยอดอ่ะ...ตอนนั้นวีนแตก

นี่คุณใช้แรงงานชั้นไปแล้วครึ่งวัน ชั้นเสียเวลา ชั้นเสียแรงงาน ชั้นเสียค่าเดินทางมา แล้วชั้นต้องมาเสียความรู้สึกอีกเหรอเนี่ย
นี่มันหน่วยงานอะไรไม่ทราบ ทำงานไม่เป็นมืออาชีพที่สุด แล้วแน่ใจนะว่าคุณเป็นคนจัดงานเกี่ยวกับ Project Management จัดการอะไรเป็นไหมเนี่ยถามจริ๊งงงง หรือจะมาเที่ยวแล้วจัดงานส่งๆบังหน้าไปงั้นแหละ

แุถมยังบอกอีกนะ นี่ไม่ได้ให้จ่ายค่าข้่าวนะที่กินไปอ่ะ

ไอ้... นี่กะว่า่ให้เงินชั้นพันเดียว ใช้แรงงานชั้นวันครึ่งแล้วจะให้ชั้นจ่ายค่าอาหารเองอีกเหรอ

เสียความรู้สึกมาก ตอนพูดไปปากสั่นเลยโมโหสุดๆ

สุดท้ายเค้าก็ยอมจ่ายมาอีกห้าร้อย ด้วยความไม่เต็มใจ ทีมงานคนนึงมีชักสีหน้าด้วยนะว่าแบบให้ๆมันไปเหอะจะได้จบๆ

สุดท้าย...ขอฝากไว้ให้ทุกคนรู้กันว่าไอ้คนจัดงานคือหน่วยงานนี้..ซึ่งจัดงานได้ห่วยมาก

＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊

บทเรียนจากงานนนี้คือ...ที่หลังก่อนจะทำงานอะไรให้ตกลงกันให้เรียบร้อยแล้วเขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษรไว้เลยจะได้ไม่ต้องมีปัญหาที่หลัง

พอจบงานนี้ เสียความรู้สึกกับคนญี่ปุ่นมากๆ
เข้าใจสุภาษิตไทยเลยว่า ปลาตายตัวเดียวเนี่ยมันเน่าไปทั้งเข่งจริงๆ
นี่ขนาดอยู่ญี่ปุ่นมาสามปีนะ มาเจอแบบนี้ยังอดคิดอคติกับคนญี่ปุ่นไม่ได้เลย

แล้วนับประสาอะไรกับเวลาคนไทยคนเดียวทำเลวๆ แล้วมันจะส่งผลต่อภาพลักษณ์ของประเทศไทยให้มันเน่าไปด้วย

เพราะฉะนั้นขอร้องเถอะคนไทย..ทำอะไรคิดถึงหน้าประเทศบ้าง
อย่าให้ความเน่าๆของคนๆเดียวทำให้คนดีๆที่เค้าไม่ได้ทำอะไรเลยเค้าเน่าไปด้วยเลยค่ะ

ปล.คนญี่ปุ่นไม่ได้เป็นแบบนี้ทุกคนหรอกค่ะ นี่เป็นครั้งแรกที่เจอคนญี่ปุ่นหน้าเลือดแบบนี้

ปลายฝน..ต้นหนาว

2009-10-21T12:15:00.002+07:00

ตอนนี้ที่ กทม.ฝนตกทุกวันค่ะ

พอฝนตก ก็....

ค่ะ...

(ไม่ทราบว่าขับรถบนถนนหรือคลองบางกะปิกันแน่ -"-)

เก็บตก..ของฝากจาก Ginza

2009-10-17T16:54:00.002+07:00

ตอนนี้กลับมาเมืองไทยได้ 6 วันแล้วค่ะ
ก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาหางานทำต่อไป

สำหรับชีิวตที่นี่ก็ยังคงไม่มีอะไรน่าสนใจเท่าไหร่
เพราะว่าวันๆก็ยังคงไม่ค่อยได้ทำอะไร ฮาฮา

วันนี้เลยขอเอาของฝากที่ซื้อมาก่อนวันที่จะเดินทางกลับมาจากโตเกียวมาฝากกันค่ะ

จริงๆแล้ววันนั้นมีนัดกับสองหนุ่ม พี่ก้องกับพี่ป็อป ไปกินข้าวกันที่ Ginza

วันนั้นเป็นวันเสาร์ก็เลยมีการปิดถนนให้คนเดินเล่นกลางถนนดูสินค้าแบรนด์เนมน้ำลสายหยดติ๋งๆกันไป
แต่ละร้านในย่าน Ginza หรูเริ่ดและแพงระยับ เหอๆ
(Ginza ปิดถนนให้คนเดินทุกๆวันเสาร์อาทิตย์ค่ะ..วันอาทิตย์จะมีการทำความสะอาดถนนกันด้วย)

ของฝากที่จะเอามาฝากกันวันนี้เป็นขนม (อีกเช่นเีย เหอๆ)
คิดว่าทุกคนคงจะรู้จักเครื่องสำอางค์แบรนด์ดังอย่าง "Sheseido" กันดี
แต่หลายๆคนคงไม่รู้ว่า Sheseido เนี่ยเค้าขายขนมด้วย!

ร้านอาหารและร้านขายขนมของ Sheseido ชื่อว่า Shiseido Palour ตั้งตะหง่านอยู่ในย่าน Ginza นี่เอง
ตั้งอยู่ในย่านนี้ก็พอจะรู้ๆกันอยู่ว่าต้องหรูชัวร์...
เลยไม่มีปัญญาไปกินอาหารในร้านหรอกค่ะ แต่พอจะมีปัญญาซื้อขนมในร้านกลับมาบ้านได้บ้าง 5555+

วันนี้ซื้อเจ้านี่มาฝาก..
กล่องก็ยังหอกระดาษสวยงามสมเป็นญี่ปุ่นจริงๆ

แกะห่อออกมาเป็นกล่องแสตนเลสสีฟ้า สีประจำร้านเขาล่ะ
(ยอมรับว่าซื้ออันนี้เพราะกล่องมันสวย เหอๆ)

เปิดออกมาเจอห่อคุกกี้เรียงกันเป็นระเบียบ...ธรรมด๊าธรรมดา

แต่ก็อร่อยดีนะ...

ใครอยากลองไปหาซื้อขนมก็ลองแวะไปที่ร้านดูนะคะ
http://www.shiseido.co.jp/parlour/html/index.htm

อ่้อ..ที่ในสถานี JR Tokyo Station ที่มีขายของฝากจากโตเกียวเยอะๆก็มีขายนะคะ
แต่หายากหน่อยล่ะ พอดีมีอยู่วันนึงบังเอิญเดินไปเจอเข้า

เตรียมตัวกลับ...

2009-10-09T10:13:00.003+07:00

ใกล้เวลากลับไทยเข้าไปทุกที

กิจวัตรประจำวันตอนนี้ก็มีไม่กี่อย่าง คือ ออกไปซื้อของเอากลับไทยบ้าง จัดกระเป๋าบ้าง ไปตามนัดต่างๆกับเพื่อนๆบ้าง

ช่วงเวลาสองสามอาทิตย์ที่ผ่านมามีนัดไปไปหลายนัด ซึ่งหลายๆครั้งก็ได้เจอเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานานนนนนนมาก
คือถ้าชั้นจะไม่กลับไทยเธอก็ไม่คิดจะมาเจอชั้นเลยว่างั้นเถอะ ฮาฮา

ตัวอย่างเช่นเมื่อสัปดาห์ที่แล้วได้เจอกับเพื่อนคนญี่ปุ่นที่ไม่ได้เจอกันมา 4 ปี
คือได้เจอกันครั้งแรกที่จุฬาฯ โดยเค้ามางานอะไรสักอย่าง (จำไม่ได้แล้วนานเกิน) แล้วอาจารย์ที่คณะก็ให้ไปดูแลพาเดินเล่นรอบจุฬาฯว่างั้น แล้วก็ติดต่อกันเรื่อยมา นานๆจะส่งเมลหากันสักที คราวนี้ได้โอกาสเพื่อนมาโตเกียวเลยได้เจอกัน

แต่ยังมีอีกหลายคนที่ยังไม่ได้เจอ เนื่องด้วยเวลาว่างไม่ตรงกันหรืออะไรก็ตาม
อย่างเช่นนาโฮโกะ เพื่อนคนญี่ปุ่นที่เคยมาแลกเปลี่ยนที่จุฬาฯ (เพื่อนคนญี่ปุ่นคนเดียวที่คุยกันภาษาไทย ฮาฮา)
ตั้งแต่แกย้ายไปทำงานที่คิตะคิวชูเมื่อต้นปีที่ผ่านมาก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย เสียดายเหมือนกัน

แต่ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวมันก็ได้เจอกันอีก ชีวิตนี้ยังอีกยาวไกลนัก

วันนี้ใช้บริการแมวดำมารับกระเป๋าเดินทางส่งไปที่สนามบิน เนื่องจากพรุ่งนี้จะออกไปที่อื่นทำให้การลากกระเป๋าไปเองไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ เลยส่งกระเป๋าไปก่อนตัวซะเลย ส่วนเราก็ลากกระเป๋าใบเล็กตัวปลิวไปสนามบินในวันอาทิตย์

กระเป๋าเดินทางหนึ่งใบค่าบริการ 1,990 เยน
หลายคนไม่รู้ว่่ามีบริการนี้ ถ้าใครจะไปไทยแล้วกระเป๋าหนักเกินหรือว่าจะไปที่อื่นต่อก็ใช้บริการนี้กันได้นะก๊ะ
(ไม่ได้รับค่าโฆษณาแต่อย่างใด)

รวบรวมคำสอน..คำคมของท่าน ว. วุฒิชัย จากรายการวู้ดดี้ฯ

2009-10-05T13:58:00.003+07:00

เพิ่งดูรายการวู้ดดี้เกิดมาคุย (ออกอากาศเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 2552) จบไป
แขกรับเชิญที่มาออกคือ "พระอาจารย์ ว. วชิรเมธี"

ดูจบแล้วรู้สึกว่าได้ข้อคิดมาก เลยอยากเอามาแบ่งปันให้เพื่อนๆได้อ่าน และได้ชมกันค่ะ

**************************************

ที่มา http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A8395705/A8395705.html

ต้องขอบคุณรายการวู้ดดี้มากๆ ที่ทำเทปนี้ออกมา
เข้ากับวันพระใหญ่ คือวันออกพรรษาพอดี

ส่วนตัวแล้ว เราเคารพและยึดแนวคำสอนของพระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี
สะสมหนังสือธรรมะของท่านหลายเล่ม

คำตอบ คำสอน ของท่านทางรายการทำให้เราคิดอยากรวบรวม
สรุป "สาระ" และ "แก่น" พระพุทธศาสนา มาแบ่งปันเพื่อนๆทุกคน
อาจจะไม่ได้ลงรายละเอียดในทุกข้อ แต่เป็นใจความสำคัญที่ท่านเน้น
ในรายการค่ะ

(1) ว่าถึงเรื่องการดั้นด้นตามไหว้พระวัดดังๆ ของชาวพุทธบางกลุ่ม: ท่านสอนว่า "ไหว้พระตามแนวพุทธ ไหว้ด้วยใจ"

(2) เรื่องการฆ่าสัตว์เล็กๆ ที่เราไม่เองไม่รู้ตัว: ท่านสอนว่า " กรรมไม่มี บาปไม่มี หากไม่ได้เจตนา ให้ดูที่เจตนาเป็นสำคัญ"

(3) เรื่องการดูหมอ : ท่านกล่าวว่า " คนที่รู้จักตัวเอง ไม่จำเป็นต้องหาหมอดู.. ดีชั่วอยู่ที่ตัวทำ สูงต่ำอยู่ที่ทำตัว" ท่านไม่เชื่อเรื่องหมอดู แต่ท่านเชื่อ กฎแห่งกรรม กฎแห่งการกระทำ กฎที่บอกว่า ชีวิตเราจะเป็นอย่างไรขึ้นอยู่กับตัวเรา

(4) การห้อยพระ: ท่านกล่าวว่า "กฎแห่งกรรมของพระพุทธเจ้าก็เป็นหมัน เพราะง้างกับกฎแห่งกรรม " วู้ดดี้เลยโยงถึงเรื่อง ธุรกิจพิมพ์พระ ซึ่งท่านกล่าวว่า "บาปไม่บาปให้วัดที่เจตนา หากมีเจตนาเพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า ก็ไม่บาป"

(5) การแก้กรรม: ท่านกล่าวว่า "คนไทยชอบแก้กรรม เหมือนเราถูกมัดไว้แล้วต้องมานั่งแก้ กรรมคือตัวความคิดของเรา ง่ายนิดเดียวคือการเปลี่ยนความคิด" และท่านเสริมว่า หลายสิ่งหลายอย่างพิสูจน์ไม่ได้ในห้องแล็บ ของพวกนี้ไม่ได้เห็นด้วยตา แต่เห็นด้วยปัญญา สิ่งสำคัญไม่ใช่โลกหน้ามีรึไม่มี แต่โลกนี้มีอยู่จริงและเราใช้ชีวิตอย่างไร

(6) พุทธพาณิชย์ : ท่านกล่าวว่า "ให้วัดที่เจตนา.. หากท่านพิมพ์คำเทศน์ คำสั่งสอนเป็นหนังสือ อ่านกันได้ทั่วโลก กำไรคือสติ ปัญญา การหายโง่ งมงาย ไม่ใช่พุทธพาณิชย์ หาวัดกำไรเป็นเม็ดเงินนั่นแหละคือพุทธพาณิชย์"

(7) เรื่องค่าตัวท่านในการนิมนต์เทศน์ : ท่านกล่าวว่า "ท่านเป็นพระ ไม่มีต้นสังกัด ไม่มีค่าย ท่านเป็นต้นสังกัดของตัวท่านเอง เวลานิมนต์อย่าถามเรท ถ้าท่านว่างและเห็นว่าเป็นประโยชน์ ท่านก็ไปให้" ท่านยังเสริมอีกว่า ถ้าคุณเป็นคนดี นั่นก็บรรลุวัตถุประสงค์ของการมีวัด วัดอยู่ที่ใจคุณแล้ว

(8) คำถามจากผู้ชมทางบ้าน: (8.1) ถ้าเราไม่เคารพพระที่เราไม่ชอบ เพราะประพฤติมิชอบ บาปไหม ท่านตอบว่า "ถ้าไม่มีความดีให้เราเคารพ ก็ไม่ควรเคารพ ไม่เสียหายอะไร คนเราจะเคารพคนที่สูงกว่าเรา ดีกว่าเรา เป็นเรื่องปกติ ถ้าเราไปเคารพคนที่ไม่ควรเคารพ อันนี้บาป"
(8.2) ถ้านำแกนนำเหลือง-แดงมาให้ท่านเทศน์ ท่านจะเทศน์อย่างไร
ท่านฝากไว้สองข้อว่า 1. อย่าเห็นแก่ตัว จนไม่เห็นหัวประเทศไทย
2. ต้องยอมถอย เพื่อที่จะก้าวไปข้างหน้า

(9) คนเราจิตตก จะมีวิธีแก้อย่างไร: ท่านสอนว่า "จิตตก ก็ยกจิต ต้องออกจากสภาพแวดล้อมแบบนั้น หาหนังสือธรรมอ่าน.." ท่านยังเสริมถึงเรื่องกัลยาณมิตร คือเพื่อนแท้ ที่คนจิตตกควรมีและสร้างให้มีได้ ส่วนปาปะมิตรคือเพื่อนเลว ที่ดีงชีวิตเราให้ต่ำลง

(10) มาหาพระพุทธเจ้าอย่าขอ แต่บอกว่า พระพุทธองค์จะเป็นต้นแบบของเรา ท่านมีหน้าที่สร้างแรงบันดาลใจ พระพุทธศาสนาไม่ใช่ศาสนาแห่งการขอ เป็นศาสนาแห่งการลงมือทำ การลงมือทำเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

(11) บุคคลต้นแบบของท่าน ว. วุฒิชัย
(11.1) พระพุทธเจ้า
(11.2) ท่านพุทธทาสภิกขุ - เป็นแรงบันดาลใจในการคิดนอกกรอบ กล้าคิดกล้าทำ ยินดีที่จะพูดความจริงโดยไม่กลัวว่าตัวเองจะต้องตาย
(11.3) พระพรหมคุณาภรณ์ - มีความแม่นยำในพระธรรมวินัย ท่านเป็นพระที่ไม่ได้จบจากนอก แต่ท่านสามารถสอน ที่ ม. Harvard
(11.4) ท่านดาไล ลามะ - ความรู้ทั้งทางโลกและทางธรรมดีเลิศ ท่านเป็นพระที่อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับชาวโลก จนชาวโลกรู้สึกได้
(11.5) ท่านติช นัท ฮันท์ - พระชาวเวียดนาม

(12) พูดถึงกิเลสที่ทำให้เกิดความอยาก : ท่านกล่าวว่า "ความอยากมี 2 อย่าง หนึ่งอยากเพราะถูกกดดันด้วยตัวกิเลส และสอง อยากเพราะถูกผลักดันโดยปัญญา อย่างหลังเป็นความอยากที่ถูกต้อง

(13) เรื่องการระงับอารมณ์ทางเพศของพระ: ท่านกล่าวว่า ความสุขทางเพศรสเป็นความสุขขั้นต่ำ ของบันไดความสุข กามอารมณ์เกิดจากความคิด ถ้าเราไม่ต่อยอดความคิด ความรู้สึกทางกามอารมณ์ก็ไม่มีตัวตน ท่านอธิบายขั้นของความสุขไว้ว่า ปัญญาสุข คือความสุขจากการแสวงหาปัญญา สมาธิสุขคือความสุขจากการนั่งสมาธิ ทำจิตให้สงบ สารแห่งความสุขจะแผ่ไปทั่วร่าง และความสุขสุดยอดคือนิพพานสุข เป็นความสุขตลอดกาล เป็นความสุขที่ปราศจากกิเลสทั้งปวง

ขอ ความสุขทาง "ธรรม" จงบังเกิดแก่ผู้อ่านทุกท่านคะ

แก้ไขเมื่อ 05 ต.ค. 52 04:08:39

แก้ไขเมื่อ 05 ต.ค. 52 04:06:36

จากคุณ : หะ-เมียว
เขียนเมื่อ : 5 ต.ค. 52 03:50:03 [แก้ไข]

********************************************************

ชมคลิปวีดีโอได้จาก Youtube

ตอนที่ 1
http://www.youtube.com/watch?v=C-St7xTWuHI

ตอนที่ 2
http://www.youtube.com/watch?v=YE0NaiUDSLM

ตอนที่ 3
http://www.youtube.com/watch?v=lmqMFCa8xZs

ตอนที่ 4
http://www.youtube.com/watch?v=qT9LJKhEi9E

พาชมร้านทำลูกอม ที่สถานี Nakano

2009-10-05T12:09:00.002+07:00

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา มีนัดดูเดี่ยวไมโครโฟน โน้ส อุดม Live in Tokyo กัน

แต่วันนี้เราจะไม่พูดถึงเรื่องโน้สอุดม ฮ่าๆ

สถานที่ชมคือที่สถานี Nakano เริ่มแสดงตอนหนึ่งทุ่ม
ก่อนเวลาแสดงพี่ส้มเลยนัดไปเดินเล่นแถว Nakano กัน

เคยอ่านนิตยสารแล้วเจอว่าที่ Nakano เนี่ยมีร้านขายซอฟท์ครีมที่สูงมากมากกกก
ทั้งๆที่เมื่อก่อนอยู่ใกล้บ้านนิดเดียว แต่แทบจะไม่ได้แวะไปเลย 55555+

ตอนแรกเลยแวะกินไอติมสูงเกือบฟุต มีแปดรสกัน

ใครอยากไป ก็ให้ไปที่ตึก Nakano Broadway ชั้น B1 จ้า
http://www.bwy.jp/map.html

หลังจากนั้นก็ไปร้านทำลูกอมกัน ซึ่งร้านนี้เค้าทำเค้าตัดกันให้ดูสดๆเลย
ร้านชื่อ PAPABUBBLE

ข้างในร้านมีทำลูกอม ยืดกันสดๆเลยจริงๆ

ได้มาเป็นเส้นๆก่อน

แล้วก็ตัดเป็นเม็ดเล็กๆ

ผลิตภัณฑ์ที่ได้มา มีแบบบรรจุใส่ถุง

แล้วก็มีเป็นโหลแก้ว

หน้าร้านมีลูกอมรูปโทรศัพท์โชว์ไว้ด้วย

เข้าไปดูในเว็บมา จริงๆแล้วมีหลายสาขาทั่วโลกนะเนี่ย http://www.papabubble.com/

ใครอยากไปก็ที่นี่เลยค่ะ
papabubble　パパブブレ
住所東京都中野区新井1-15-13
電話 03-5343-1286
定休日月曜日
営業時間 10:30～21:00(火曜～土曜）　10:30～19:00(日曜)
最寄駅ＪＲ中央線中野駅
公式ホームページ　www.papabubble.com

Dear iPhone users, let's Ping!

2009-10-01T23:08:00.006+07:00

Source: http://thenextweb.com/2009/09/29/ping-instant-messenger-exclusively-iphone-users/

**************************************

Ping! is an instant messenger exclusively for iPhone users

By Zee on September 29, 2009

If you’ve ever been a blackberry user, you’ll get the gist of this immediately, think Blackberry Messenger but for the iPhone.

Ping! is a instant messaging client for the iPhone that looks and feels like the built in iPhone SMS client. It aims to provide free iPhone to iPhone (and iPod touch on wifi) messaging.

Once you’ve download the (currently free) app and selected a username, you can invite/find friends and family you know own an iPhone or iPod touch, and you’re ready to go.

Once you’ve started a conversation, the application works just like the SMS client except it’s free, instant and works internationally at no extra cost (aside from your international roaming costs that is). Whenever you receive a message you’ll receive a push notification and you can respond just as you would with SMS.

The UI is clean and simple, there are a few odd bugs here and there but it is the very first release so expect them to be cleared up soon.

Still not convinced? Here’s a demo from the guys iPhoneXpert. If you are, download the app here.

*************************************

เพื่อนๆถามรหัส Ping! ของโบว์ได้หลังไมค์นะก๊ะ

Yoroshiku!

เก็บตกงานรับปริญญา

2009-09-22T22:43:00.004+07:00

ขอเปลี่ยนบรรยากาศจากเรื่องการย้ายบ้านมาพูดถึงงานรับปริญญาสักเล็กน้อย

เป็นมหาบัณฑิตอย่างเป็นทางการไปเมื่อวันอาทิตย์ที่ 20 ที่ผ่านมาค่ะ
งานนี้งบบานไปกับการต้องการสวยแบบสาวญี่ปุ่น เหอๆ

เนื่องจากว่าเราซื้อชุดมาแพง บวกกับค่าแต่งชุดทำผมแล้วก็เสียเงินไปกว่าครึ่งเดือนเลยทีเดียว
งานนี้เลยทุ่มเทประชาสัมพันธ์เพื่อให้คนมาร่วมงานกันเพียบ 55555+

ขอบคุณทุกๆคนที่มากันนะคะ อบอุ่นมากๆเลยค่า
ดีใจที่มีคนมางานรับปริญญาโบว์อุ่นหนาฝาครั่งขนาดนี้นะเนี่ย

ถ้าจะเอารูปมาลงหมดคงจะไม่ไหว เพราะแค่กล้องคุณพี่ตัวเองก็มีเยอะมาก
บวกกับกล้องของพี่ๆคนอื่นๆอีก คาดว่าเยอะมากๆๆๆๆๆๆ

คนญี่ปุ่นกับฝรั่งเห็นตกใจกันใหญ่ นังนี่มันเป็นใครทำไมมีช่างภาพเดินตามเป็นพรวนขนาดนี้ 5555+

เลยขอเอาบรรยากาศเก็บตกงานรับปริญญาโบว์มาให้ชมหนึ่งภาพ...

ตากล้องทุ่มเทกันจริงๆ 5555555555+

ชมภาพทั้งหมดได้ที่นี่ค่ะ http://bowbowbow.multiply.com/photos/album/284/My_M.A._Commencement_September_2009

เมื่อใกล้ย้ายออก... (ภาค 2)

2009-09-21T20:14:00.002+07:00

เตรียมตัวย้ายออกจากบ้านมาเป็นเวลาหลายวัน
คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายเนื่องจากวันพรุ่งนี้คือวันที่จะต้องย้ายออกไปจากที่นี่แล้ว

ยังจำวันแรกที่เข้ามาอยู่ที่นี่ได้อยู่เลย!
แถมมีเขียนบล็อคไว้อีกตะหาก

นี่คือตอนที่หาบ้าน http://sweet-choco-cookie.blogspot.com/2007/09/2007.html
นี่คือตอนที่จัดบ้านเสร็จแล้ว http://sweet-choco-cookie.blogspot.com/2007/10/welcome-to-my-world.html

สิ่งที่คาดไว้ก็เป็นจริงดังคาด...
คือส่งของกลับบ้านกล่องเดียวไม่เคยพอ -"-
(เมื่อสามปีที่แล้วที่โอซาก้าก็ยังต้องสองกล่อง เหอๆ)

กล่องขนาด 70 กิโลกรัม...ไม่ไหว ต้องสั่งมาเพิ่มอีก 40 เหอๆ

ข้าวของที่ดูดสูญญากาศไว้เตรียมตัวใส่กล่องที่จะมาส่งในวันพรุ่งนี้

สถาพของลูกๆตุ๊กตาที่โดดดูดลมออกจนหน้าเละ T_T

ห้องโบว์เมื่อเคลียร์ของใกล้เสร็จ เตรียมรอรถมาขนของไปพรุ่งนี้

และ...

ขยะ -"-

โปรดติดตามตอนต่อไป...

ความมหัศจรรย์ของตู้เสื้อผ้า

2009-09-19T09:48:00.003+07:00

มาแล้วตามคำเรียกร้อง เพิ่งเคลียร์ไปเมื่อกี้สดๆร้อนเลย 55555+

แม่บอกเธอจะเอาตัวเองมาประจานทำไมเนี่ยยยยยยย

พอดีเป็นคนชอบสะสมอ่ะค่ะ โดยเฉพาะเสื้อผ้า
ภูมิใจดีไหมเนี่ย 55555+

ขอบอกไว้ก่อนว่าภาพที่จะเห็นต่อไปนี้เป็นเสื้อผ้าเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น
เพราะเสื้อผ้าหน้าหนาว เสื้อแขนยาวหนาๆได้เคลียร์ไปไว้ในอีกตู้นึงแล้ว
(คือมันใส่ด้วยกันไม่พอน่ะ เลยต้องเคลียร์เสื้อผ้าทุกฤดูกาล -"-)

เริ่มต้นด้วยตู้เสื้อผ้าสีขาวจาก IKEA

เคยมีคนมาที่บ้านแล้วบอกว่าไม่น่าเชื่อว่าตู้จะเล็กแค่นี้ ใส่เสื้อผ้าพอเหรอ
บอกไว้เลยว่าไม่พอค่ะ 55555555555555555555+

เปิดออกมา...

ข้างในประกอบไปด้วย เสื้อ กางเกง กระโปรง ชุด dress เข็มขัด ผ้าพันคอ หมวก แว่นกันแดด ชุดชั้นใน ถุงน่อง ถุงเท้า ฯลฯ

ตอนแรกกะว่าจะนับมาว่าแต่ละอย่างมีกี่ชิ้น แต่ไม่ไหวอ่ะ -"-

อันนี้เคลียร์เฉพาะที่แขวนอยู่ไปก่อนหนึ่งรอบ...พักเหนื่อยก่อน เหนื่อย -_-"

กรุณาสังเกตว่าพอเอาที่แขวนออกไปแล้วจะเห็นว่ายังมีเสื้อผ้าที่ถูกพับอยู่อีกหลายแถว เหอๆ

และแล้วก็เคลียร์เสร็จ ใช้เวลาทั้งสิ้น 2 ชั่วโมง แฮ่กๆ

ซากศพไม้แขวนเสื้อ

ตอนแรกจำได้ว่าสัญญากับตัวเองว่ามาญี่ปุ่นคราวนี้จะไม่ค่อยซื้อเสื้อผ้า
เพราะที่มาคราวที่แล้วหนึ่งปีส่งของกลับไปเยอะมากมากกกกกกกกกกก

แต่ไปๆมาๆมันงอกออกมาตอนไหนไม่รู้ -"-

เด็กๆอย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างนะคะ
เพราะสุดท้ายแล้วมันจะมีปัญหาตอนเคลียร์
และตอนที่จะเลือกว่าจะเอาตัวไหนกลับ ตัวไหนทิ้ง

ทำใจทิ้งไม่ลงจริงๆ T_T

เมื่อใกล้ย้ายออก...

2009-09-14T19:42:00.003+07:00

เนื่องจากอยู่บ้านนี้จนจะครบสัญญา 2 ปีแล้ว
ก็ถึงวันที่จะต้องย้ายออกเสียที

จริงๆแล้วกำหนดการย้ายออกคือวันอังคารหน้า
เมื่อวานเลยไปบอกคนดูและบ้านว่าจะออกแล้วนะ
คนดูแลบ้านตกใจกันใหญ่ เพราะว่าตามกฎแล้วถ้าจะย้ายออกต้องแจ้งล่วงหน้าก่อน 30 วันเป็นอย่างน้อย

จริงๆแล้วเคยมาแจ้งไว้แล้ว ประมาณ 2 เดือนที่แล้วว่าจะย้ายออก
ตอนนั้นเค้าก็บอกว่าไว้ก่อนหน้าจะออกอีก 1 เดือนค่อยติดต่อกันใหม่
ไอ้เราก็นึกว่าเค้าจะติดต่อมา แบบส่งจดหมายมาว่าคุณจะหมดสัญญาแล้วนะ อะไรแบบนี้
ที่ไหนได้...คือเราต้องไปติดต่อเองอีกที ...

ไม่รู้ว่าเข้าใจกันผิด หรือความรู้ภาษาญี่ปุ่นอันต่ำต้อยของเรากันแน่ -"-

แต่คือไม่ได้แล้วไง ไม่มีตังค์จะจ่ายค่าบ้านต่อแล้ว 55555
เลยสวมบทบาทนักแสดงแล้วบอกเค้าไปว่า "แต่ว่าหนูจะกลับประเทศแล้วนะคะ!"

บอกเค้าว่าจะออกวันที่ 22 แล้วจะกลับวันที่ 23 ว่างั้น

เค้าก็เลยวุ่นๆกันใหญ่ แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่เป็นไร
คงสงสารเด็กต่างชาติโง่ๆคนนึง บวกกับเราบอกว่าหลังวันที่ 23 บัญชีหนู โทรศัพท์หนูจะตัดหมดเลยนะคะคุณ อะไรแบบนี้

ทีนี้เค้าก็เลยมาขอเช็คความเรียบร้อยของห้องก่อนจะย้ายออก
ว่าห้องเรียบร้อยดีไหม มีรอยแตกหักเสียหายอะไรกันหรือเปล่า

ได้ยินดังนั้น...
ที่บ้านประกอบด้วยโบว์ พ่อ แม่ และพี่ปุ๋ย (เป็นลูกพี่ลูกน้อง..มาเที่ยว) ก็จัดการทำความสะอาดบ้านยกใหญ่
(ส่วนคุณพี่ชายนั้นรอดตัวไป เพราะเมื่อวานไหวตัวทันกลับไปนอนที่บ้านตัวเอง)

สภาพก็เป็นเช่นนี้...

คราบต่างๆที่สะสมมาเป็นเวลาเกือบสองปีก็จัดการขัดถูทุกซอกทุกมุม
น้ำยงน้ำยาขัดพื้น ขัดครัว ขัดห้องน้ำทั้งหลายทั้งแหล่ที่นานๆจะหยิบออกมาใช่้ที่ก็ขุดออกมาใช้หมดทุกขวด

คราบที่สะสมนั้นจริงๆแล้วเป็นเรื่องเล็กมาก เพราะมันขัดออก

แต่เรื่องใหญ่คือของที่สะสมไว้น่ะสิ...
เสียดายที่ไม่ได้ถ่ายรูปสภาพของที่เอาออกมาจากตู้ในห้องครัว ทั้งตู้ล่างและตู้บนออกมากองเอาไว้
เพราะตอนนั้นดิชั้นเพิ่งขัดห้องน้ำเสร็จ เดินออกมาเห็นแล้วตกใจเป็นอย่างยิ่ง!
พื้นห้องแทบจะไม่มีทางเดิน -"-

นี่ชั้นสะสมมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอนี่ -"-
แล้วก็ต้องตัดใจทิ้งไปหลายอย่าง ทั้งเครื่องปรุงอาหารไทยทุกประเภทที่มี จนพี่ปุ๋ยยังอุทานว่า "นี่เปิดร้านอาหารไทยได้เลยนะเนี่ย!"
ถ้วยอบขนมกระดาษ กล่องกระดาษที่เก็บไว้กะว่าเวลาทำขนมจะเอาไปแจกใครจะได้ใส่กล่องไปให้
ขนมจากจังหวัดต่างๆที่ซื้อมาตอนไปเที่ยวแล้วยังกินไม่หมด (เป็นขนมจำพวกลูกอม เพราะฉะนั้นไม่เสียไม่ต้องกลัว เหอๆ)

ฯลฯ

ฯลฯ

ฯลฯ

หลายอย่างเอาออกมาดูยังงงๆอยู่เลยว่ามันมีของสิ่งนี้อยู่ในห้องชั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?

นี่เพิ่งจัดไปห้องเดียว
ห้องตัวเองยังไม่ได้จัด

ตอนต่อไปคิดว่าจะเสนอตอนความมหัศจรรย์ของตู้เสื้อผ้า (คิดชื่อตอนไว้แล้ว เหอๆ)
เนื่องจากตู้เสื้อผ้าเล็กนิดเดียว (ใครเคยมาบ้านโบว์จะรู้ว่ามันเล็กนิดเดียว)
ใครจะรู้ว่าไอ้ตู้นิดเดียวเนี่ยแหละ มีเสื้อผ้ายัดอยู่ในทุกช่องว่างของมัน

น่าติดตามใช่ไหมล่ะคะ?

โปรดติดตามตอนต่อไป....

Bow's MA Commencement

2009-09-10T16:41:00.002+07:00

Start:	Sep 20, '09 11:45am
Location:	Waseda Univeristy

วันรับปริญญาโบว์ค่ะ :-)

ยินดีต้ิอนรับตากล้องทุกท่าน 55555555555
และพี่ๆเพื่อนๆน้องๆทุกคนมาร่วมถ่ายรูปด้วยกันที่มหาวิทยาลัย Waseda ค่ะ

ซื้อชุดมาแพง..กะว่าถ่ายให้คุ้มค่าชุด 55555555555

วัน-เวลา
วันอาทิตย์ที่ 20 กันยายน 2552 เวลา 11.45 เป็นต้นไป (โบว์เข้าไปรับปริญญาตั้งแต่ประมาณ 14.30 - 16.00 มาหลังจากนั้นก็ได้ค่ะ)

สถานที่
เจอกัน 11.45 น. ที่ สถานี Waseda (Tokyo Metro Tozai Line)
ทางออก 3b

หรือถ้าใครจะตามมาให้ไปเจอที่หอนาฬิกา Okuma Auditorium (เดินไม่ไกล มองเห็นง่ายๆ)

หรือ ถ้าใครมา JR ลงที่สถานี Takadanobaba ออก Waseda Exit ขึ้นรถเมล์ที่หน้าสถานีตรงที่เขียนว่าไป Soudai Seimon ลงที่สุดสายจะไปจอดที่หน้าหอนาฬิกาพอดี

ใครหลงทางหาไม่เจอให้โทรหาโบว์ หรือโทรหาพี่ป็อปก็ได้ค่ะ (พี่ป็อปไปใช่ไหม มัดมือชก 5555555555)

รอถ่ายรูปกับทุกคนอยู่นะค้าาาาาาาาาาาาาาาา

BOW T7 - เด็กมีปัญหา 2009 (In Tohoku)

2009-09-08T16:05:00.003+07:00

สมาชิก TSAJ ขอแรงโหวตให้ T7 ด้วยก๊า 555555555555

เข้าไปโหวตและชมผลงานของผู้เข้าแข่งขันท่านอื่นได้ที่
http://tsaj.org/smf/index.php?board=20.0

ทุ่มเทแรงใจนักแล หุหุ

เมื่อผลสอบมาถึง...

2009-09-02T19:01:00.005+07:00

เมื่อเข้าสู่เดือนกันยายน ท้องฟ้าก็มืดครึ้มฟ้าครึ้มฝน
อากาศก็เริ่มเย็นลงเล็กน้อย อาจจะเป็นเพราะว่าใกล้จะเข้าสู่ช่วงแห่งการเปลี่ยนฤดูกาล
ฤดูร้อนปีนี้ผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้ไม่ค่อยได้ทำอะไร หายใจทิ้งไปวันๆราวกับว่าขอให้วันเวลาผ่านไปก็พอ

ระหว่างที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ พลางนึกกังวลขึ้นมาเนื่องจากเมื่อวานนี้เพื่อนๆที่สอบวัดระดับภาษาญี่ปุ่นต่างก็ได้รับผลคะแนนกันเรียบร้อยแล้ว

หรือว่าเค้าจะส่งเอกสารมาไม่ถึง (เหมือนตอนที่ไม่ได้รับบัตรสอบ แล้วต้องตกใจไปหลายวัน)
(http://sweet-choco-cookie.blogspot.com/2009/07/blog-post.html)

พอนึกขึ้นได้ดังนั้นก็รีบหยิบกุญแจบ้านเดินลงไปชั้นล่างสุดของอพาร์ทเม้นท์ทันที
ในชุดนอนและผมเผ้ารุงรัง เหตุที่ต้องรีบๆเพราะเกรงว่าคนที่มาเจอตะตกใจนึกว่า homeless ที่ไหนมาเดินแถวนี้ เหอะๆ

เปิดตู้จดหมายแล้วก็พบจดหมายจากศูนย์สอบที่จ่าหน้าซองถึงตัวเองด้วยลายมือของตัวเอง
(ต้องส่งที่อยู่ไปแก้หลังจากสอบเสร็จ)

ในใจก็พลางคิดดีใจ..เออ มันส่งมาถึง
แต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้ว่าในซองนั้นผลจะออกมาดี หรือ ร้าย

ระหว่างเดินขึ้นลิฟท์เพื่อกลับไปยังห้องพัก ใจนึกภาวนาและสวดมนต์ไปพลาง ค่อยๆแกะซองจดหมายไปพลาง
ทั้งๆที่รู้ว่าถึงแม้จะสวดมนต์กี่จบก็ตามก็ไม่สามารถแก้ผลสอบที่แนบมาในซองจดหมายได้

ตึกตัก..ตึกตัก..ตึกตัก

และแล้ว...

ผ่านค่า!!!!!!!!!!!!!!!

(ด้วยคะแนนฉิวเฉียด..อย่าถามนะว่าได้เท่าไหร่ พอเห็นคะแนนปุ๊บรู้ได้เลยว่าวันนั้นดวงมันแรงจริงๆ 55555)

กลับไปสมัครงานที่เมืองไทยเรียกเงินเดือนได้เยอะขึ้นแล้วสิเรา หึหึหึ

Japan's Top 3

2009-09-01T13:56:00.004+07:00

ประเทศญี่ปุ่นจัดอันดับสถานที่ท่องเที่ยว หรือเทศกาลสำคัญๆหลายแห่งไว้เป็นอย่างละสามลำดับ
เช่น วิวกลางคืนที่สวยที่สุด ปราสาทที่สวยที่สุด สวนที่สวยที่สุด ฯลฯ
(ลองไปอ่านได้ในเว็บนี้ http://wikitravel.org/en/Japan%27s_Top_3)

พอเข้าไปนั่งอ่านแล้วก็รู้สึกว่าไปมาเยอะเหมือนกันนะเนี่ยเรา
แต่ว่าไปครบสามอันกับอยู่แค่้สองสามอัน 55555+

ที่เคยไปมาครบแล้วก็คือ Three Great Festivals (三大祭)
1. Gion Matsuri (2006)

2. Tenjin Matsuri (2006)

3. Kanda Matsuri (2009)

อีกอย่างหนึ่งก็คือ Three Chinatowns (三大中華街)
1. Chukagai, Yokohama

2. Shinchi-Chukagai, Nagasaki

3. Nankinmachi, Kobe

ล่าสุด...
เพิ่งไปครบสามที่มาอีกอย่างหนึ่งแล้วค่า เย้!
นั่นก็คือ Three Views (三景) ซึ่งประกอบไปด้วย
1. Amanohashidate, Kyoto (2006)

2. Matsushima, Miyagi (2009)

3. Miyajima, Hiroshima (2006)

ประเทศญี่ปุ่นนี่โปรโมทการท่องเที่ยวดีเน๊อะ
นอกจากรูปในหนังสือนำเที่ยวจะสวยกว่าของจริงแล้ว ยังมีการจัดอันดับสถานที่ต่างๆที่น่าไปเป็นอันดับๆ
อยากจะบอกว่าบางที่ไปแล้วก็งงๆ มันสวยยังไงหว่า เหอๆ
แล้วก็ยังไม่มีที่ไหนที่ไปแล้วก็รู้สึกว่า โอ้ววววววววววว สวยมหัศจรรย์จังเลยนะเธอ น่าทึ่งมากๆ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวันที่ไปอากาศไม่ดี หรือว่ามันเป็นเพราะการโปรโมทการท่องเที่ยวที่ดีเกินไปทำให้เกิดความคาดหวังกันแน่ -"-

ปล. หลังจากคัดรูปมาลงในบล็อคนี้แล้ว...ก็ยังมีความรู้สึกอีกอย่างหนึ่งเกิดขึ้น
ลองเทียบกับรูปสถานที่ต่างๆที่เคยไปสมัยมาแลกเปลี่ยนกับตอนนี้
...ทำไมหน้ามันแก่ลงจังฟระ -"-

นักท่องเที่ยว...

2009-08-18T15:15:00.002+07:00

วันนี้ไปต่ิอวีซ่ามาค่ะ

เนื่องจากวีซ่านักศึกษาของโบว์จะหมดอายุวันที่ 19 กันยายน
ซึ่งก่อนวันรับปริญญาเพียงแค่หนึ่งวัน -_-
ดังนั้นการจะอยู่ในประเทศญี่ปุ่นต่อไปอย่างถูกต้องตามกฎหมายคือต้องไปต่อวีซ่า

แต่ในกรณีของโบว์...จะเรียกได้ว่าไปเปลี่ยนสถานะวีซ่าน่าจะถูกกว่า

วันนี้ไปจัดการยื่นเอกสารที่ Immigration Office สาขา Tachikawa
ส่วนใหญ่เห็นเค้าไปยื่นกันที่ Shinagawa แล้วบ่นกันว่าคนเยอะมาก รอนานมาก
ลองเปลี่ยนไปทำที่ Tachikawa ดูไหมคะ คนน้อยมาก...โบว์ไปทำ ครึ่งชั่วโมงเสร็จ 55555+

เสียค่าธรรมเนียมเปลี่ยนสถานะ 4,000 เยน แล้วก็ได้สถานะวีซ่าใหม่คือ "Temporary Visitor" มาทันทีไม่ต้องรอ

ตอนแรกเข้าใจผิดเล็กน้อยนึกว่าจะได้เป็นว๊ซ่าท่องเที่ยวหลังจากที่วีซ่าเก่าหมดอายุแล้วเสียอีก
ที่ไหนได้เค้าเปลี่ยนให้ตั้งแต่วันนี้เลย ...

สรุปว่าหลังจากนี้เป็นต้นไป...ขจีภรณ์เป็นนักท่องเที่ยวแล้วนะคะ 555555+

ส่วนโชคชะตาจะนำพาชีวิตให้เดินทางต่อไปอย่างไร
วันนี้ยังไม่ทราบได้ ... ก็ต้องคอยติดตามกันต่อไปค่ะ

ฝันที่เป็นจริง...

2009-08-13T21:03:00.002+07:00

"เมื่อคืนฝันดีน่าตบ ฝันฝันว่าพบผู้ชายยอดดี....."

ไม่ได้ฝันว่าอย่างนั้นเลย เหอๆ

ช่วงนี้นอนกลางวันบ่อย ... จริงๆแล้วมักเป็นช่วงตอนเย็นๆ
เพราะว่าไม่ค่อยมีอะไรจะทำ พอไปนอนเล่นเกมบนเตียงก็จะไหลๆหลับไปตามระเบียบ

ทีนี้...เมื่อวานนี้ก็เหมือนเดิม แอบหลับไปตอนสี่โมงเย็นโดยประมาณ
แล้วก็ไม่ได้เปิดแอร์นอนทั้งๆที่อากาศร้อนมาก (งก..ประหยัดไฟ)
ก็เลยคิดไปว่าสงสัยเพราะอากาศร้อน คงทำให้เราฝันร้าย

ฝันว่าอะไรรู้ไหมคะ..

ฝันว่าแผ่นดินไหวค่ะ!

ช่วงหนึ่งสัปดาห์ั้ที่ผ่านมา แผ่นดินไหวไปหลายครั้ง
เมื่อวันอาทิตย์ตอนประมาณสามทุ่มหนึ่งครั้ง
อีกครั้งคือเมื่อวันอังคารตอนตีห้า ... ตื่นเลย และตกใจมาก เพราะมันแรงมาก แถมนานประมาณ 10 วินาทีได้

10 วินาที ฟังดูเหมือนอาจจะแป๊บเดียว ... แต่ช่วงที่มันสั่นอยู่นี่ผวามากๆ

ก็เลยคิดว่า...นอกจากอากาศร้อนแล้ว ประกอบกับเจอแผ่นดินไหวติดๆกันมาสองครั้งคงทำให้หลอน เหอๆ

แต่ว่า...มันมิใช่เพียงแค่้นั้น

เมื่อเช้านี้ตอน 7 โมงเช้า มันไหวอีกแล้ว!!!!!

อะไรกันคะพ่อคุณแ่ม่คุณ แผ่นดินไหวบ่อนเกินไปแล้วนะคะประเทศนี้
อยู่มะจะสองปีแล้วเคยเจอแต่หลายๆเดือนไหวที นี่มันจะไหวทุกวันเลยไหมคะ!?

(ขโมยภาพมาจากบล็อคพี่ส้ม...)

นี่ไม่รู้ว่าฝันเป็นลางบกเหตุหรือว่าฝันที่เป็นจริงกันแน่

ถ้าเป็นลางบอกเหตุจริง
สงสัยน่าจะต้องนอนกลางวันบ่อยๆ
แล้วก็เอาสิ่งที่ฝันไปทำนายออกทีวีแข่งกับหมอกฤษณ์ คอนเฟิร์มซะบ้างดีกว่า เหอๆ

หรือวันไหนถ้าฝันเห็นเลขจะรีบไปซื้อหวยเลย ส๊าาาาาธุ (-/l\-)

เมื่อคุณพี่ย้ายบ้าน

2009-08-10T22:18:00.002+07:00

เนื่องจากว่าบ้านที่โบว์อยู่นี่ใกล้หมดสัญญาแล้วค่ะ
สัญญาแรกเช่าเป็นเวลา 2 ปี เดือนกว่าๆก็จะครบสองปีแล้ว
เวลาผ่านไปเร็วมากเลยนะเนี่ย อยู่โตเกียวมาจะสองปีแล้ว

ดังนั้นก็เป็นอันจำเป็นที่คุณพี่ชายที่อยู่ด้วยกันเป็นเวลาปีกว่าจะต้องย้ายออกไปก่อน
โดยได้ไปอยู่ห้องพักที่อยู่หน้ามหาวิทยาลัยเพื่อเป็นการสะดวกต่อการเดินทางมากขึ้น

วันนี้จึงมาประมวลภาพการย้ายบ้านของคุณพี่มาให้ชม (โดยเฉพาะคุณพ่อคุณแม่นะคะ)

สภาพขณะกำลังเก็บของใส่กล่อง

งานนี้จ้างคุณลุงมาเอดะซึ่งทำงานรับจ้างขนของย้ายบ้านอยู่แถวโตโกไดมาขนของให้
นี่คือสภาพถ่ายจากชั้นเจ็ดลงไป จะบอกว่าคุณลุงแกชำนาญมากๆ เพราะว่าของนี่ไม่ใช่น้อยๆนะ
แล้วรถแกเล็กนิดเดียว แกสามารถจัดสรรพื้นที่ให้มันเข้าไปได้

ภาพห้องคุณพี่หลังจากเคลียร์ห้องและทำความสะอาดแล้ว

ส่วนห้องตรงกลางก็เรยบเช่นกัน...เนื่องจากคุณพี่ได้เอาทีวีและโต๊ะไปด้วย
หลังจากนี้เดี๊ยนอยู่ใช้ชีิวิตอยู่แต่ในห้องนอนแล้วค่ะ แบบว่าเดินออกมาโล่งโจ้ง

คุณลุงมาเอดะขณะกำลังจัดสรรพื้นที่รถ

ส่วนรถคุณลุงนั้นนั่งได้คนเดียว...
เดี๊ยนก็เลยนั่งรถไฟตามมาที่โตโกได แล้วก็เดินมาที่บ้านแห่งใหม่ของคุณพี่ หน้าตาเป็นแบบนี้

ข้างนอกออกจะเก่าไปซะหน่อย แต่ข้างในใหม่ใช้ได้
นี่คือห้องขณะถ่ายเข้าไปจากหน้าประตูบ้าน มีแบ่งเป็นสามส่วน
คือส่วนห้องในสุดจะเป็นห้องเสื่อตาตามิ ห้องตรงกลางจะเป็น flooring ส่วนห้องหน้าสุดจะเป็นห้องครัว

ห้องอาบน้ำ

ห้องส้วม

บริเวณครัว

ระเบียงห้อง มองออกไปเจอป่า ใกล้ชิดธรรมชาติมั่กๆ

สุดท้ายเป็นหน้าห้องมองออกไปหน้าตึกค่ะ

งานนี้ต้องขอขอบคุณนวรรษมากที่มาช่วยขนของขึ้นบ้านใหม่ให้ด้วยนะคะ ช่วยได้มากจริงๆค่ะ
(ตอนขาไปเนี่ยมันเอาลงลิฟท์ได้...แต่ตอนไปถึงนี่สิแบกขึ้นบันไดเอง เหอๆ)

ตอนนี้รู้สึกห้องโล่งมากมากกกกกกกกกก
รู้สึกไม่ชิน ... บวกกับช่วงนี้ว่่างมาก เลยรู้สึกเหงานิดๆ -"-

ใครก็ได้ชวนหนูออกไปหาอะไรทำข้างนอกที จะเฉาตายคาห้องแล้วค่าาาาาาาาาาาา

สิ่งจำเป็นที่น่าจะพกไปดูฮานาบิ

2009-08-09T22:29:00.002+07:00

เนื่องจากว่าร้อนมาก...

และทุกครั้งจะต้องออกไปจองที่ก่อนเวลาจุดจริงเป็นเวลาหลายชั่วโมง
นอกจากที่อาจจะต้องเตรียมแป้งไปโบ๊ะเพิ่มแล้ว (5555)
สิ่งสำคัญที่โบว์จะพกไปเป็นประจำและอยากแนะนำให้พกๆกันไปก็คือ..

Powder Sheet นั่นเอง..
ที่ญี่ปุ่นมีสินค้าที่ขายเป็นพิเศษตามฤดูกาลมากมาย
เช่น หน้าหนาวก็จะมีแผ่นความร้อนพกพา ใบไม้ผลิก็จะมีหน้ากากกันละอองเกสรดอกไม้
หน้าร้อนนอกจากพวกที่ดักแมลงต่างๆแล้ว สเปรย์แป้ง หรือกระดาษทิชชู่เปียกที่พอเช็ดแล้วจะเป็นเนื้อแป้งก็จะมีขายอยู่เยอะมาก

วันปรกติก็มักจะไม่ได้ใช้หรอก แต่วันไปดูฮานาบินี่ต้องพกไปทุกครั้ง และต้องใช้ทุกครั้ง

ลองหาซื้อติดกระเป๋าไปดูนะคะ พอเช็ดแล้วหายเหนื่อยไปเลย (สักพักนึง..แล้วมันจะกลับมาเหนื่อยใหม่ เหอๆ)
และจะรู้สึกสดชื่นเย็นสบาย

จบกันอย่างดื้อๆ

เริ่มขึ้นแล้ว..กับการสมัครงาน

2009-08-04T12:53:00.004+07:00

เริ่มมาก็เล่นของสูงเลยค่ะคุณผู้อ่าน 555555555555555+

ขอบคุณเพื่อนกิ๊ฟท์ที่คอยอัพเดทข่าวสารงานใน UN ให้เรื่อยๆ

ความหวังที่ว่าจะได้งานนี้ประมาณ 1.5%
(มาจากความหวังที่ว่าจะไม่มีคนสมัคร เหอๆ)

แหม่ะ...คนที่ไม่มีประสบการณ์ทำงานอย่างเรา ก็หวังน้อยๆไว้ก่อนจะได้ไม่เสียใจมาก เหอๆ

ต่อไป...ที่ไหนดี?

Lost soul in Seoul! Really!

2009-08-02T20:39:00.005+07:00

ไม่ได้มาอัพบล็อคเสียนาน... หลังจากส่ง thesis ไปชีวิตก็ดูว่างเปล่าเคว้งคว้างเหลือเกิน
โคตรรรรรว่างงงงงงงงงงงงงงงง~ (ในขณะที่คนอื่นไม่ว่าง -"-)

จริงๆแล้วเมื่อสัปดาห์ที่แล้วเพิ่งสอบจบไปค่ะ
ตอนนี้ก็เลยว่างของจริง...

กลายเป็นว่าเรียนจบอย่างไม่เป็นทางการ และตกงานอย่างเป็นทางการไปแล้วซะงั้น -"-

หลังจากสอบจบเสร็จ ที่เซมิก็วางแผนว่าจะไปเที่ยวเกาหลีกันค่ะ

(*มีคนที่ไม่ได้อยู่ญี่ปุ่นถามหลายคนแล้วว่าเซมิคืออะไร ลืมไป..ว่าคำนี้ใช้แต่ในประเทศนี้ เหอๆ
เดี๋ยวนี้เริ่มงงไปหมดแล้ว คำไหนมันใช้ในภาษาอะไรหว่า ปนเปมั่วซั่วไปหมด -"-
เซมิ (zemi) ที่ว่ามาจากภาษาอังกฤษคือ seminar ค่ะ ก็คือการสัมมนาในวิชาเรียน
ซึ่งในการเรียนระดับปริญญาโท และเอกที่ญี่ปุ่นทั้งหมด (มั้ง) จะนับว่าการเข้าสัมมนาเป็นวิชาบังคับอย่างหนึ่ง
โดยเข้าไปพบกับอาจารย์ที่ปรึุกษา และเพื่อนๆร่วมอาจารย์ที่ปรึกษาอย่างน้อยสัปดาห์ละครั้ง
ดังนั้นการไปกับเซมิก็คือไปกับอาจารย์ที่ปรึกษา และเพื่อนร่วมอาจารย์ที่ปรึกษา เช่นนี้นี่เอง)

จริงๆทริปเกาหลีครั้งนี้วางแผนไว้นานมากแล้ว เนื่องจากเงินมันเหลือเล็กน้อยจากที่ขอเบิกจากมงบุโช (กระทรวงศึกษา) เพื่อที่จะไปสัมมนาที่อเมริกาเมื่อต้นปีที่ผ่านมา
(คลิกดูที่นี่ค่ะhttp://sweet-choco-cookie.blogspot.com/2009/03/busy-february.html)

(ลองคิดดูแล้วกันว่ามันได้มาเยอะขนาดไหน ไปอเมริกาห้าวันเสียตังค์ตัวเองไปแค่ค่าอาหาร (บางมื้อ) และค่าช็อปปิ้ง ยังจะเหลือมาให้ไปเที่ยวได้อีก ... ที่กระทรวงศึกษามีงบประมาณส่วนนี้ไว้เนื่องจากเค้ามีนโยบายจะเปิดกว้างคนญี่ปุ่นสู่โลกกว้าง และพอเป็นนักเรียนต่างชาติก็มีสิทธิพิเศษอีก มันก็เป็นเช่นนี้แล สรุปมาเป็นนักเรียนต่างชาติที่นี่ก็เบิกมาคุ้มกับค่าเทอมที่เสียไปแล้วล่ะ 55555+)

เข้าเรื่องต่อ...
ตอนแรกอาจารย์ให้เลือกบอกว่า...เนี่ย เงินเหลือนิดหน่อยจะไปไหนดี ให้เลือกระหว่างเกาหลี กับชิบะ (ที่ๆเป็นที่ตั้งของสนามบินนาริตะ และดิสนีย์แลนด์)

แล้วใครมันจะเลือกชิบะคะคุณ!!!

สรุปเลยได้ไปเกาหลี ด้วยความช่วยเหลือจากโยชิ เพื่อนที่เซมิที่เคยไปใช้ชีิวิตสองปี รวมถึงไปแลกเปลี่ยนอีกครึ่งปีที่เกาหลี และมีแฟนเป็นคนเกาหลี ... ด้วยประการฉะนี้

แต่วันนี้ไม่ได้จะมาเล่าเรื่องเกาหลีอะไรมากมาย...ใครอยากทราบว่าไปไหนมาบ้างก็คลิกไปดูที่ลิงค์นี้นะคะ http://bowbowbow.multiply.com/photos/album/274/Shinohara_Zemi_in_Seoul_July_2009 มีรูปและคำบรรยายใต้ภาพเสร็จสรรพ

เพราะจริงๆแล้วก็ไม่ได้ไปเที่ยวอะไรเท่าไหร่หรอก เนื่องจากอาจารย์บอกว่า "เราเอาเงินเซมิที่ควรจะใช้ในการศึกษาไปกันส่วนหนึ่ง ดังนั้นเราต้องมาเรียนและได้ความรู้กลับไปด้วย" (อาจารย์เป็นนักประวัติศาสตร์ เหอๆ)

ดังนั้นช่วงเวลากลางวันทั้งหมด..ก็หมดไปกับการเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับประวัติศาสตร์สงครามในเกาหลี เช่น ความโหดร้าย แร้นแค้นของชาวเกาหลีในช่วง 36 ปีที่ถูกกองทัพญี่ปุ่นยึดครอง ประวัติศาสตร์การต่อสู้กับญี่ปุ่น (ประเทศเพื่อนบ้านกันน่ะค่ะ ก็ต้องมีกระทบกระทั่งกันเป็นธรรมดา ดูอย่างไทยกับพม่าซิ) และประวัติศาสตร์สงครามเกาหลีเป็นต้น

ไหนๆก็ไหนๆแล้วขอเอาวีดีโอที่ถ่ายจากพิพิธภัณฑ์ The War Memorial of Korea เกี่ยวกับบทบาทของกองทัพไทยในการช่วยเหลือเกาหลีใต้ในช่วงสงครามเกาหลีมาให้ชมกันเป็นความรู้เล็กๆน้อยๆ (เป็นภาษาไทย)

เนื่องจากไทยเป็นหนึ่งใน 54 ประเทศที่ส่งทหารไปช่วยรบในสงครามเกาหลี ทำให้ปัจจุบันนี้เราไม่ต้องไปทำวีซ่าเพื่อเข้าประเทศเกาหลีไงก๊ะ

*****************************************

การไปเกาหลีครั้งนี้...ได้อะไรกลับมาหลายอย่าง
นอกจากจะได้ความรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์สงครามในเกาหลี และได้ช็อปปิ้ง (แลกเงินไป 200 USD เหลือเงินกลับติดลบ เหอๆ) แล้ว ยังได้รับความไม่ประทับใจเล็กๆน้อยๆกลับมาด้วย ไม่ทราบว่าเป็นคราวซวยของขจีภรณ์หรืออย่างไร เพราะทำไมขจีภรณ์เจอซ้ำซ้อน แถมบางเรื่องยังเจอคนเดียวอีกด้วย (ทั้งๆที่ไปด้วยกันหลายคน) -"-

ืทุกเหตุการณ์ที่จะยกตัวอย่างให้ทราบกันนี้เกิดขึ้นที่ "เมียงดง" (เป็นย่านช็อปปิ้งเหมือนสยามบ้านเรา)

ขอแจกแจงเป็นข้อๆ สามข้อดังนี้

1. คุณลุงญี่ปุ่นขี้หื่น
- เนื่องจากตอนกลางวันเราเหน็ดเหนื่อยกับการหาความรู้ใส่หัวกันแล้ว ตอนกลางคืนก็เลยขออาจารย์ไปช็อปปิ้ง โดยไปกับเพื่อนสาวชาวจีน ชื่อ ฟานซัง

ฟานซังเป็นคนที่ใช้เวลาคิด และลังเลกับการเลือกของเป็นอย่างมาก อันนี้เราจะไม่พูดถึงเนื่องจากนิสัยแต่ละคนต่างกัน (ทุกๆท่านคงทราบอยู่ว่าขจีภรณ์เป็นคนทำอะไรเร็ว เหอๆ) แต่ในขณะที่กำลังเดินเลือกของ และกินไอติมชื่อดังที่มีขนาดสูง 1 ฟุตกันอยู่สองคนนั้น ก็ได้ป๊ะกับคุณลุงชาวญี่ปุ่นกลุ่มหนึ่ง

คุณลุงกลุ่มนั้นได้ถามเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า "ซื้อที่ไหน" (ย่านเมียงดงคนพูดญี่ปุ่นกันได้เกือบทุกคน บางร้านมันโฆษณาหน้าร้านประกาศเป็นภาษาญี่ปุ่นกันเลยทีเดียว เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าการรู้ภาษาญี่ปุ่นมีประโยชน์กว่าภาษาอังกฤษ)

ก็เลยชี้และตอบกลับไปเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า "ตรงนั้นค่ะ"

คุณลุงกลุ่มนั้นก็ตกใจแล้วถามว่าคนญี่ปุ่นหรือ (เวรกรรม แล้วถามตูเป็นญี่ปุ่น แล้วคิดว่าตูจะตอบกลับเป็นภาษาไรล่ะคะ)
ก็เลยบอกไปว่า ไม่ใช่ๆ เรียนอยู่ที่ญี่ปุ่น คุณลุงก็เลยถามมาว่า..

"ไปคาราโอเกะกันมั้ย?"

เอ่อะ....

2. แท็กซี่สุดเอาเปรียบ
- คืนวันเดียวกันขณะที่กำลังจะกลับจากเมียงดงไปโรงแรมโดยใช้บริการแท็กซี่ (ขณะนั้นเป็นเวลาดึกมากแล้ว เกือบๆห้าทุ่มได้ และฝนตกปรอยๆ) ก็เดินไปเจอแท็กซี่จอดอยู่หน้าปากซอย เลยเข้าไปบอก (เป็นภาษาญี่ปุ่นอีกแล้ว) ว่าจะไปที่นี่ๆ

ลุงแท็กซี่...พูดญี่ปุ่นคล่องมาก ก็บอกว่า "เนี่ย..โรงแรมนี้ใช่ไหม แต่ว่าตอนนี้นะมันปิดบริการแล้วนะ เพราะฉะนั้นเนี่ยขอคิดเป็นสองคน 10,000 วอน โอเคไหม"

เอ่อะ...ตูไม่ได้โง่นะ ตอนตูมา 3,000 วอน นี่จะมาปิดมิเตอร์เอาเปรียบผู้บริโภคเหรอยะ

ก็เลยเดินหนีไปและไปขึ้นคันอื่น

(เหมือนเคยเจอเหตุการณ์ประเภทนี้ที่เมืองไทยอย่างไรก็ไม่ทราบ...เข้าใจเลยว่านักท่องเที่ยวที่เจอแบบนี้รู้สึกยังไง เหอๆ)

3. โรคจิตโชว์ของ!!!
- อันนี้เด็ดสุด เพราะสองเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นเจอสองคน แต่อันนี้ถึงแม้จะไปด้วยกันสองคน แต่ดันเห็นคนเดียวค่ะคุณ!

พอดีว่าหลังจากที่กำลังจะออกจาเมียงดง (ที่เจอเหตุการณ์สองเหตุการณ์ข้างต้น) ฟานซังนึกได้ว่าลืมถุงช็อปปิ้งถุงหนึ่งไว้ที่ไหนซักที พอย้อนกลับไปร้านที่คิดว่าลืมของไว้ก็ปิดไปแล้ว วันต่อมาเลยกลับมาที่เมียงดงอีกครั้งเพื่อตามหาถุงดังกล่าว อันนี้เพืือนๆทุกคนและอาจารย์ก็มาด้วย แล้วก็เจอถุง ก็ดีใจไปตามระเบียบ สักพักอาจารย์ก็ปล่อยให้เป็นฟรีไทม์ ฟานซัง (เนื่องจากอยากได้กระเป๋าใหม่มาก แต่เมื่อวานเนื่้องจากเจ้ใช้เวลาเลือกของนานไปหน่อย ร้านมันก็เลยปิดหมด) เลยชวนขจีภรณ์ไปหาซื้อกระเป๋า ค่ะ..ขจีภรณ์ก็เลยไปด้วย

แต่ไม่รู้เกิดเหตุอาเพศอะไรขึ้นมา ... วันนั้นมันคนเยอะมากกกก (ทั้งๆที่เป็นวันธรรมดา สงสัยปิดเทอม)
แล้วขณะที่เดินเบียดกับฝูงชนอยู่นั้น ขจีภรณ์ดันเหลือบมองต่ำขึ้นมาโดยมิได้ตั้งใจ... แล้วก็เห็น!!!

ชายคนหนึ่ง ไม่รูดซิบกางเกง ไม่ใส่กางเกงใน และเิดินโชว์น้องชายอยู่โทงๆ

ตกใจสิคะ!

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้...เพราะคนเดินไปเดินมาเยอะมาก
คิดว่าวันนั้นขจีภรณ์ไม่ได้เห็นคนเดียว แต่คงมีผู้โชคร้ายทางดวงตาต้องประสบพบเจอกับเหตุการณ์ดังกล่าวอีกหลายคน
ทว่า...ทำไมเพื่อนตูไม่เห็นฟระ!

(มีคนบอกว่า..น่าจะเอามือถือมาถ่ายให้มันอาย แต่เข้าใจไหม..วินาทีนั้นใครมันจะไปคิดทัน ได้แต่ตกใจ เหอๆ)

*************************************

อุทธาหรณ์ที่ได้จากเหตุการณ์ที่เกาหลีครั้งนี้...ถ้าเป็นสตรีเพศ ควรจะนำบุรุษเพศติดตัวท่านไปด้วย ท่านจะไม่พบเหตุการณ์เช่นนี้

จบเรื่องราวของประเทศเกาหลีแต่เพียงเท่านี้...สวัสดีค่ะ

ต้นเหตุมลภาวะทางเสียง...

2009-07-11T09:42:00.004+07:00

ตอนนี้ถ้าใครใช้ชีวิตอยู่ในโตเกียวคิดว่าคงจะมีชะตากรรมเดียวกัน
แมร่งงง...ปลุกตูแต่เช้าทุกวัน!

ช่วงนี้มีรถหาเสียงออกมาวิ่งกันให้ทั่วไปหมดเลยค่ะ
เนื่องจากจะมีการเลือกตั้งสมาชิกสภาโตเกียว (เรียกอย่างนี้หรือเปล่า...) ในวันพรุ่งนี้
วิ่งส่งเสียงหนวกหู ประกาศชื่อตัวเองพร้อมลำโพงที่ติดอยู่บนรถเก๋งให้เราได้ฟังกันแต่เช้าทุกวัน
แถมกองบัญชาการของผู้สมัครคนหนึ่งดันมาตั้งอยู่หน้าบ้านเราพอดีอีก!
โอ้ย..หงุดหงิดทุกวันเลยค่ะ

ตอนนี้จำชื่อได้หมดแล้วว่าเขตมิตะกะมีชื่ออะไรบ้าง
นับว่าเป็นการหาเสียงที่ได้ผลหรือเปล่า...เพราะจำชื่อได้

แต่ฟังไปฟังมาตั้งหลายวัน ไม่เห็นเคยรู้เลยว่าเค้ามีนโยบายอะไร?
รู้ชื่อแล้วแล้วไงอ่ะ?

แต่ก็เอาเหอะ...เราเลือกไม่ได้อยู่ดี 55555+

พรุ่งนี้คงจำเงียบสงบได้แล้วนะคะ

I did it!

2009-07-06T21:40:00.003+07:00

yeah!

yeah!!

yeah!!!

YEAH!!!!!!!!!!!!!!!

กราบขอบพระคุณทุกกำลังใจที่มีให้มาตลอดตั้งแต่เข้า ป.โทมา
วันนี้หนู (เกือบ) เรียนจบแล้วค่าาา!!!!!!!!!

ปล. แต่ก็ยังมีเรื่องแอบบ่น เนื่องจากยอมรับว่าเวลาเขียนงานเยอะๆก็เริ่มมึนใช้แกรมม่าผิดๆถูกๆ โดยเฉพาะ tense เนี่ยเป็นสิ่งที่มั่วมากๆ การแก้ปัญหาก็คือให้ native speaker ตรวจให้ถึงสองคน ... แต่ก็แล้วมานั่งดูอีกที tense ตูก็ยังปนกันมั่วซั่วซ้ำซากเต็มไปหมด ... สุดท้ายก็ต้องมานั่งแก้เองถึงตีสี่ครึ่งเมื่อวาน แล้วก็มาคิดได้ว่าตกลง native speaker นี่เค้าก็ใช้ภาษาเค้าเองผิดๆถูกๆยังงี้เหรอ?? หรือว่าจริงๆแล้วเค้าก็ไม่ได้เก่ง grammar เหมือนกัน สุดท้ายแล้วตนแลก็เป็นที่พึ่งแห่งตนจริงๆค่ะ

เรียน Ph.D ดีไหม?

2009-07-04T13:29:00.004+07:00

กำลังคิดอยู่ว่าจะเรียนต่อ Ph.D. ดีไหม

พอดีว่า "มีโอกาส" ที่จะได้ทุนเรียนต่อที่วาเซดะในสาขาเดิม (แค่มีโอกาสนะ..ไม่ได้แปลว่าได้แล้ว)
แล้วควรจะต้องคิดดีๆก่อนจะตัดสินใจ ... เพราะเรียน Ph.D ก็เท่ากับต้องอยู่ที่นี่ต่ออีกอย่างน้อย 3 ปี
และคิดว่าถ้าเรียนจบ Ph.D. ไปถ้าไม่เป็นอาจารย์หรือนักวิชาการแล้วกลับไปเมืองไทยมันจะ Over qualify หรือเปล่า
ยิ่งโดยเฉพาะสาขาวิชาที่เรียนอยู่ด้วยแล้ว

คิดหนัก...
อยากกลับบ้านก็อยาก แต่ก็คิดว่าหรือว่าควรจะทำงานก่อนเพราะว่ายังไม่้เคยทำงานมาก่อนเลย
จบ Ph.D ไปแล้วไม่มีประสบการณ์ทำงานเลยมันจะดีหรือเปล่านะ

พี่ๆเพื่อนๆมีคำแนะนำดีๆให้โบว์บ้างไหมคะ

*Bangkokian on the Move~*